Η νέα οργάνωση φέρνει συγκρούσεις

Η άνοιξη που μπήκε, εφόσον δεν φέρνει εκλογές, φέρνει συνέδρια – και μάλιστα τρία. Ο χορός ανοίγει με το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, από τις 14 έως τις 17 Απριλίου, συνεχίζεται με αυτό της ΝΔ, από τις 6 έως τις 8 Μαΐου και τελειώνει με εκείνο του Κινήματος Αλλαγής, που κλείνει τον κύκλο στο γήπεδο Τάε Κβον Ντο το διήμερο 20 έως 22 Μαΐου. Το κάθε συνέδριο φέρνει κάτι διαφορετικό για το κόμμα του – και ίσως το πιο «χαλαρό» είναι αυτό της ΝΔ, όχι μόνο γιατί το κόμμα συνεχίζει να βρίσκεται στην εξουσία, αλλά γιατί η σημερινή ηγεσία του έχει κανονικοποιήσει τα συνέδρια, που γίνονται πια κάθε χρόνο. Για τα κόμματα της αντιπολίτευσης, από την άλλη, τα συνέδρια της άνοιξης είναι μια ευκαιρία, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να σηματοδοτήσει τη μετάβασή του σε μια νέα εποχή και το Κίνημα Αλλαγής φιλοδοξεί να τελειώσει τη μεταβατική περίοδο της νέας ηγεσίας, ολοκληρώνοντας τις θεσμικές αλλαγές με εκλογή νέας Κεντρικής Επιτροπής και (όπως έχει εξαγγείλει ο Νίκος Ανδρουλάκης) με επιστροφή σε μια ονομασία που θα περιέχει τη λέξη ΠΑΣΟΚ, τοποθετώντας το στην κομματική βιτρίνα.

Εξαιτίας ακριβώς της σημασίας που έχουν για την πορεία των κομμάτων, τα συνέδρια της αντιπολίτευσης θα έχουν την υπογραφή της ηγεσίας τους – στον ΣΥΡΙΖΑ ο Αλέξης Τσίπρας έριξε στο τραπέζι την πρόταση εκλογής ηγεσίας και Κεντρικής Επιτροπής από τη βάση, που αν περάσει αλλάζει και τη φυσιογνωμία του παραδοσιακά ενός αριστερού κομματικού μηχανισμού, ενώ στο ΚΙΝΑΛ ο Νίκος Ανδρουλάκης δείχνει το συνέδριο ως κορύφωση μιας οργανωτικής διαδικασίας που έχει ξεκινήσει πριν από λίγες μέρες για την ανασυγκρότηση της παράταξης.

Αυτή η οργανωτική διαδικασία δείχνει και έναν αγώνα δρόμου που έχει ξεκινήσει στον προοδευτικό χώρο και σ’ αυτό το επίπεδο: όσο ο ΣΥΡΙΖΑ ψάχνει να βρει μέλη για το μητρώο του, επιστρατεύοντας και τον ίδιο τον Τσίπρα στα σποτάκια συμμετοχής, το ΚΙΝΑΛ θέλει όχι μόνο να κρατήσει όλους τους ψηφοφόρους που πέρασαν από τις εσωκομματικές κάλπες του Δεκεμβρίου, αλλά να δημιουργήσει και τα σχετικά περιφερειακά δίκτυα που θα αποτελούν τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στη βάση και το κόμμα – με αναφορά στην πασοκική παράδοση, ενεργοποιώντας παλιούς διαύλους που τα «δύσκολα χρόνια» ή έμειναν ανενεργοί ή είχαν στραφεί προς την πλευρά της Κουμουνδούρου.

ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΟΙΝΟ. Στην πραγματικότητα, τα δύο κόμματα απευθύνονται στο ίδιο κοινό, καθώς τα τελευταία δέκα χρόνια τα ποσοστά τους είναι αντιστρόφως ανάλογα: όταν αυξάνονται του ενός μειώνονται του άλλου. Στη Χαριλάου Τρικούπη, που το προηγούμενο διάστημα αντιλήφθηκαν πως δεν «κερδίζουν» μόνο από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και από αυτή της ΝΔ, γνωρίζουν πως για να καταφέρουν να διατηρήσουν το ποσοστό τους στα σημερινά επίπεδα ή ακόμα να το αυξήσουν πρέπει να αντλήσουν δυνάμεις από την αξιωματική αντιπολίτευση – γιατί αυτοί οι ψηφοφόροι είναι πιο πιθανό να παραμείνουν πιστοί στην επιλογή τους στις δύο διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις που έρχονται.

Ενα από τα όπλα στην πράσινη φαρέτρα είναι και η οργανωτική ευχέρεια που έχει η σημερινή ηγεσία, με στόχο να εμποδίσει τις εκροές ψηφοφόρων προς τον ΣΥΡΙΖΑ την περίοδο που εκείνος «μαζεύει» τον κόσμο του για το συνέδριο, αλλά και να προσελκύσει όσους βρίσκονται ανάμεσα στα δύο κόμματα, κοιτώντας ως αναποφάσιστοι από τη μία ή την άλλη πλευρά.