Αγκάθια στον δρόμο για το Συνέδριο

Τις τελευταίες ημέρες ο Αλέξης Τσίπρας έχει πυκνώσει τα καλέσματα στους πολίτες, μέσω των λογαριασμών του στα κοινωνικά δίκτυα, να εγγραφούν στον ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, αλλά και «να προχωρήσουμε όλοι μαζί σε μια Νέα Αρχή. Στο 3ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, ελάτε να γίνετε εσείς το κόμμα της νέας εποχής». Στον δρόμο προς το συνέδριο (14-17 Απριλίου), οι διεργασίες πυκνώνουν, αλλά και οι πιο αμφίσημες προσεγγίσεις για την κορυφαία συλλογική διαδικασία που έχει να γίνει από το 2016 και που έχει περάσει από κύματα αναβολών, αιφνιδιασμών, αλλά και ανοιχτών αντιπαραθέσεων.

Μια πιο απαισιόδοξη εκτίμηση μοιράστηκαν κορυφαία στελέχη του διατασικού ρεύματος της Ομπρέλας και μέρους της ιστορικής ηγεσίας του ΣΥΝ σε πρόσφατη ενημερωτική συνάντηση με δημοσιογράφους. Και η χαμηλή συμμετοχή στις προσυνεδριακές διαδικασίες και η όχι ζωηρή εγγραφή νέων μελών αποδεικνύουν πως οι προτάσεις της ηγεσίας για εκλογή προέδρου και της νέας ΚΕ από την κομματική βάση δεν αναζωπύρωσαν το ενδιαφέρον του κόσμου. Και εδώ υπάρχει ο κίνδυνος να περάσει τελικά η πρόταση από το συνέδριο, να ακολουθήσει η εκλογή έπειτα από αυτό και η συμμετοχή να υπολείπεται των ΝΔ και ΚΙΝΑΛ. Βέβαια η εκλογή αρχηγού και ΚΕ στον ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει – αν περάσει – από τα μέλη και όχι από τον απλό κόσμο ή τους «φίλους του κόμματος», αλλά όπως και να ‘χει δεν θα καταγράφεται ως διαδικασία αναζωογόνησης του ΣΥΡΙΖΑ ή αντιστοίχισης εκλογικής και οργανωτικής επιρροής.

Αγκάθι επίσης είναι να οριοθετηθεί η όλη εσωτερική διαπάλη στο οργανωτικό. Στους της Ομπρέλας και των συμμάχων της που διαφωνούν με τις προτάσεις αλλαγών για το κόμμα και στο άθροισμα των φιλοπροεδρικών απέναντι. Σε αυτό το τελευταίο συμφωνούν όλα τα ρεύματα πάντως. Πως η συζήτηση θα πρέπει να είναι πολιτική, να ακουμπά στο πώς ο καθείς φαντάζεται το άνοιγμα ή τη φυσιογνωμία του νέου ΣΥΡΙΖΑ και να μην εκπέσει όλο αυτό στην κλασική καταγραφή επιρροής στη νέα ΚΕ. Βέβαια, όπως παρατηρεί παράγοντας του κόμματος, με γνώση των διεργασιών αρκετές δεκαετίες, όπως έχουν οχυρωθεί οι τάσεις πίσω από τις διαχωριστικές γραμμές τους, ακόμη και η σύνθεση που θα επέλθει δεν θα είναι δυνατή στο να επέλθει και οικοδόμηση ενότητας. Και σε αυτό μια σειρά στελεχών θέτουν ένα ενδιαφέρον ζήτημα: την εκλογική και πολιτική επίδοση του ΣΥΡΙΖΑ, τη δυνατότητά του να είναι και να μείνει ένας πειστικός πολιτικός και κυβερνητικός πόλος για την κοινωνία.

ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ. Αν πάντως το οργανωτικό στοίχημα είναι και πολιτικό, έχει ενδιαφέρον πως διαπιστώσεις για μη ανεπτυγμένη λειτουργία του κόμματος κάνουν και μια σειρά στελεχών νεότερης γενιάς πολλών ρευμάτων  που δεν ανήκουν στις κλασικές τάξεις της Ομπρέλας – ανάμεσά τους ο Νάσος Ηλιόπουλος – αλλά και που με κείμενό τους χθες με τον τίτλο «6 και 6 θέσεις για μια νέα αρχή» αναφέρουν πως «το σημερινό μοντέλο λειτουργίας του κόμματος δεν ανταποκρίνεται στους στόχους μας. Η προβληματική κοινωνική γείωση είναι το μεγαλύτερο “αγκάθι”. Αυτό που μεταμορφώνει το κόμμα σε μία γραφειοκρατική δομή και ταυτόχρονα στενεύει τον προγραμματικό του ορίζοντα». Μια νέα παρέμβαση που μπαίνει ως σφήνα στον κλασικό αριστερό λόγο της Ομπρέλας αλλά και με συμφωνία με τις προτάσεις του Αλέξη Τσίπρα για το οργανωτικό, με ταυτόχρονη έγνοια για άνοιγμα στη νεολαία και τους νέους εργαζομένους και «με ταξικό πρόσημο».

Τις λίγες εβδομάδες για το συνέδριο, το ερώτημα είναι αν οι τάσεις και τα πρόσωπα θα «συμφωνήσουν» πως θα πάνε στη διαδικασία με τους ελάχιστους κραδασμούς και πάντα με την αγωνία πως ταυτόχρονα πρέπει να ασκούν σοβαρή αντιπολίτευση στην κυβέρνηση με ταυτόχρονο άνοιγμα στους πολίτες.