Κρυφό χαρτί του «Τσάρου» οι Σύροι και οι Τσετσένοι;

Μπορούν οι σύροι και οι τσετσένοι μαχητές να αλλάξουν τη ροή του πολέμου στην Ουκρανία, να βγάλουν τον ρωσικό στρατό και το Κρεμλίνο από τη δύσκολη θέση που έχουν περιέλθει – σύμφωνα τουλάχιστον με την κυβέρνηση του Κιέβου και τις δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών – και να επιταχύνουν την κατάληψη ή τον «στραγγαλισμό» των βασικών πόλεων που πολιορκούνται; Το ερώτημα αυτό τίθεται και από τις δύο πλευρές, καθώς οι πληροφορίες και διαρροές για την παρουσία ή την επικείμενη ανάπτυξή τους στα πεδία των μαχών συνεχίζονται, έστω κι αν για την ώρα δεν υπάρχει σαφής εικόνα και απάντηση.

Πριν από μερικές ημέρες, πάντως, ο σύμβουλος του προέδρου της Ουκρανίας, Μιχαΐλο Ποντόλιακ, ισχυρίστηκε πως οι ρωσικές δυνάμεις έχουν φτάσει στο όριό τους και δεν μπορούν να προωθηθούν άλλο, προβλέποντας ότι, για τον λόγο αυτό, ο συμβιβασμός και η ειρηνευτική συμφωνία είναι κοντά. Εδωσε δε δύο σενάρια για τη σύναψή της: Είτε μέσα στις επόμενες μία-δύο εβδομάδες είτε στο διάστημα από τα τέλη Απριλίου μέχρι τις αρχές Μαΐου. Οπως είπε δε, το δεύτερο σενάριο έχει μία προϋπόθεση: Να επιλέξει ο Βλαντίμιρ Πούτιν να ρίξει στον πόλεμο ξένους μαχητές – δείχνοντας, κυρίως, προς την κατεύθυνση της Συρίας. Εκεί όπου, σύμφωνα με το ρωσικό υπουργείο Αμυνας, υπάρχουν 16.000 τουλάχιστον ένοπλοι που δηλώνουν έτοιμοι να μεταβούν στην Ουκρανία για να πολεμήσουν.

Οσον αφορά στους περίπου 10.000 Τσετσένους (όπως έχουν πει οι ίδιοι), οι φήμες κυριολεκτικά οργίασαν μετά το βίντεο που έδωσε στη δημοσιότητα τη Δευτέρα ο ηγέτης τους, Ραμζάν Καντίροφ, ισχυριζόμενος ότι τραβήχτηκε ενώ βρισκόταν βορείως του Κιέβου. Μόνο που την Τρίτη η εικόνα… θόλωσε, καθώς ο ίδιος δέχθηκε στο Γκρόζνι τον γραμματέα του συμβουλίου εθνικής ασφάλειας της Ρωσίας, Νικολάι Πατρούσεφ, κάνοντας πολλούς (όπως την ιταλική «Corriere della Sera») να μιλούν για μπλόφα, με στόχο να δείξει ότι είναι στην πρώτη γραμμή και να ενισχύσει το ηθικό Ρώσων και Τσετσένων.

Σίγουρο, σε κάθε περίπτωση, είναι το εξής: Τόσο οι Σύροι όσο και οι Τσετσένοι είναι, υπό μία έννοια, «υποχρεωμένοι» να πολεμήσουν για τον Πούτιν, ξεπληρώνοντάς του παλιά γραμμάτια. Οι πρώτοι, που προέρχονται από τις τάξεις των πιστών του Μπασάρ αλ-Ασαντ, επειδή γνωρίζουν ότι ο μονάρχης της χώρας και προστάτης τους δεν θα βρισκόταν σήμερα στην εξουσία εάν δεν επενέβαινε στρατιωτικά η Μόσχα και δεν αντέστρεφε τη ροή του πολέμου, το 2015. Οσο για τους πιστούς του Καντίροφ, δεν είναι τυχαίο αυτό που έγραψε το «Spectator»: «Οι Ουκρανοί τους φοβούνται, οι ρώσοι στρατιώτες τους μισούν». Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι ο ηγέτης τους άλλαξε στρατόπεδο ανάμεσα στον πρώτο (1994-96) και τον δεύτερο (2003) πόλεμο της Τσετσενίας και από αντίπαλος των Ρώσων έγινε σύμμαχός τους – ξέρουν ότι εάν χάσουν την υποστήριξη του Κρεμλίνου, τότε τα δεδομένα αλλάζουν. Κάτι που σημαίνει ότι, αργά ή γρήγορα, θα βρεθούν αντιμέτωποι με τους παλιούς αντιπάλους τους και με ένα νέο εμφύλιο, με αποτέλεσμα η εξουσία τους να αμφισβητηθεί.