{T16}Υπερβολικά και αχρείαστα διλήμματ{T16}α

Η εισβολή στην Ουκρανία έχει καταρρίψει οριστικά το δόγμα ότι ο αθλητισμός δεν έχει σχέση με την πολιτική. Προφανώς έχει, άλλωστε όλες οι αποφάσεις που ελήφθησαν για τον αποκλεισμό των ρωσικών ομάδων και της ρωσικής σημαίας από τις διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις έχουν αμιγώς πολιτικό υπόβαθρο. Αποτελούν πράξη εναντίωσης και καταδίκης του άδικου πολέμου και μέσο πίεσης προς το καθεστώς της Ρωσίας προκειμένου να σταματήσει να ρημάζει την Ουκρανία.

Είναι θεμιτές στον βαθμό που αφορούν το δικαίωμα του ρώσου αθλητή να εκπροσωπεί τη χώρα του. Ομως ο βρετανός υπουργός Αθλητισμού, Νάιτζελ Χάντλεστον, το πάει ένα βήμα πιο πέρα. Δήλωσε, όπως αναφέρει η «Equipe», ότι σκέφτεται πολύ σοβαρά να επιτρέψει τη συμμετοχή σε αγώνες επί βρετανικού εδάφους μόνο σε όσους ρώσους αθλητές έχουν πάρει σαφή δημόσια θέση κατά του Βλαντίμιρ Πούτιν και της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία.

Αρα, σε μια τέτοια περίπτωση ο νούμερο 1 τενίστας του κόσμου, Ντανίλ Μεντβέντεφ, δεν θα μπορέσει να αγωνιστεί στο Γουίμπλεντον, παρά το ότι έχει εκφραστεί τουλάχιστον δύο φορές ως τώρα κατά του πολέμου. Δεν θα αρκεί αυτό. Θα πρέπει να καταγγείλει δημοσίως και τον Πούτιν! Του ζητείται, δηλαδή, να πάρει σαφή πολιτική θέση, παρόλο που κάτι τέτοιο μέχρι πρότινος ήταν περίπου απαγορευμένο για τους αθλητές. Αυτό είναι άδικο.

Οι ρώσοι αθλητές είναι άνθρωποι που από τη μια στιγμή στην άλλη βρέθηκαν στο στόχαστρο της διεθνούς κοινότητας, υπόλογοι για πράξεις που έγιναν χωρίς τη θέλησή τους και χωρίς να ευθύνονται γι’ αυτές. Μόνο και μόνο επειδή είναι Ρώσοι. Οι ίδιοι μπορεί να ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο, αλλά οι οικογένειές τους ζουν στη Ρωσία. Κι αν πουν κάτι εναντίον του αυταρχικού καθεστώτος, τα αγαπημένα τους πρόσωπα κινδυνεύουν να στοχοποιηθούν από αυτό.

Πώς το ξεχνούν αυτό όσοι τους θέτουν με τέτοια ευκολία μπροστά σε τόσο πιεστικά, εκβιαστικά ενδεχομένως, διλήμματα; Ο Ενές Καντέρ έχει επιλέξει να καταγγέλλει διαρκώς το καθεστώς Ερντογάν στην Τουρκία έχοντας αποδεχθεί τον κίνδυνο που τούτο ενέχει για τον ίδιο και την οικογένειά του. Αλλά αυτός είναι ο Καντέρ. Δεν μπορεί κανένας να απαιτεί από όλους τους αθλητές να τηρούν την ίδια στάση σε ανάλογη περίπτωση. Είναι άδικο. Κι αγγίζει τα όρια του παροξυσμού.