Αδωξοι Μπάσταρδη

Οσοι ψάχνουν συμψηφισμούς στην ιστορία για να δικαιολογήσουν τη θηριωδία και τα εγκλήματα της πολεμικής μηχανής του Πούτιν, όσοι δηλαδή προσπαθούν να βάλουν στο κάδρο της καταστροφής της Ουκρανίας το ΝΑΤΟ ή τον καπιταλισμό, χθες έκαναν ότι δεν άκουσαν τον θόρυβο από τον βομβαρδισμό του θεάτρου της Μαριούπολης. Αλλά μπορεί να μη διαμαρτυρήθηκαν επειδή οι σκηνές ήταν κλειστές και αντί για τέχνη, στους χώρους του θεάτρου, ήταν άνθρωποι που είχαν καταφύγει για να γλιτώσουν από τις βόμβες. Ηταν και πολλά παιδιά. Το έγραφαν και με μεγάλα γράμματα έξω από το θέατρο, «παιδιά», για να προσέξουν οι πιλότοι που ρίχνουν τις βόμβες.

Οι άνθρωποι που τους έλειψε η αναμετάδοση από τα Μπολσόι της «Λίμνης των κύκνων» του Τσαϊκόφσκι, και έσπευσαν να μιλήσουν για λογοκρισία, δεν είπαν λέξη ούτε για το θέατρο που βομβαρδίστηκε ούτε για τους ανθρώπους που ήσαν μέσα. Αμύνονται από την επίθεση του Σαββόπουλου.

Κι όχι μόνο. Οι άνθρωποι που εδώ βλέπουν «χούντα», έχουν την καρδιά τους εκεί. Στη Μόσχα. Στη δύναμη που βομβαρδίζει θέατρα που στεγάζουν αμάχους. Στη χώρα όπου ο ηγέτης Πούτιν, εξοργισμένος με την αποτυχία του να κατακτήσει την Ουκρανία και να λυγίσει την εθνική αντίσταση των Ουκρανών, στρατιωτών και πολιτών, εκτοξεύει στον εκνευρισμό του μια μοναδική απειλή. Οχι για ξένους αλλά για Ρώσους, για όσους διαφωνούν με την επιλογή του να κάνει πόλεμο – ας πούμε, την ΕΕΔΥΕ της Ρωσίας.

Ε, τα μέλη της, ας πούμε, ΕΕΔΥΕ της Ρωσίας, ο Πούτιν τα χαρακτηρίζει «πέμπτη φάλαγγα» και «μπάσταρδους». Και για να γλιτώσει από την αντίρρηση των «μπάσταρδων», κάνει λόγο για «αυτοκάθαρση». Την τεχνογνωσία την ξέρει καλά. Την έχει μάθει στις μυστικές υπηρεσίες της Σοβιετικής Ενωσης όπου ξεκίνησε την καριέρα του, την έχει δοκιμάσει αργότερα με τους εχθρούς του, με όσους δηλαδή προσπάθησαν είτε να αποκαλύψουν τις μεθόδους του είτε να τον αντιστρατευτούν πολιτικά ή οικονομικά: η δημοσιογράφος Αννα Πολιτκόφσκαγια δολοφονήθηκε, ο παλιός πράκτοράς του Γιούρι Λιτβινένκο δολοφονήθηκε με ραδιενεργό δηλητήριο, με πολώνιο. Ο ζάπλουτος Μπερεζόφσκι, που τα πρώτα χρόνια χρηματοδοτούσε την καμπάνια του κόμματος Πούτιν, εξωθήθηκε εκτός Ρωσίας, έχασε την περιουσία του και στο τέλος βρέθηκε απαγχονισμένος. Ο αρχηγός της αντιπολίτευσης, αφού τη γλίτωσε από τους δηλητηριαστές του, σήμερα βρίσκεται στη φυλακή.

Για τον πολύ κόσμο, βεβαίως, για τους «άδωξους μπάσταρδους» (κατά την ορολογία του κινηματογραφιστή Ταραντίνο), δεν χρειάζονται ούτε δηλητήρια ούτε μαφιόζοι. Αρκούν οι μηχανισμοί του κράτους. Η μέθοδος είναι δοκιμασμένη τα χρόνια της Σοβιετικής Ενωσης, από τότε λειτουργούν και οι υποδομές. Τα γκουλάγκ, τα στρατόπεδα αναγκαστικής εργασίας στον παγωμένο Βορρά, περιμένουν νέους τρόφιμους: τους «μπάσταρδους» που μπαίνουν στο οπτικό πεδίο του.

Η ευθεία απειλή του ολοκληρωτισμού, εναντίον των ομοεθνών του Πούτιν είναι εύκολα πραγματοποιήσιμη στη Ρωσία, είναι η εναλλακτική λύση του αυταρχικού ηγέτη για να διασκεδάσει την αποτυχία του στην Ουκρανία.

Στην Ελλάδα πάντως, η μεγάλη μερίδα καλλιτεχνών που δεν συγκινήθηκε με το έγκλημα της Μαριούπολης, μην περιμένουμε να ανησυχήσει για την απειλή των στοιχειωδών ελευθεριών των Ρώσων. Φυσικά, η απειλή αυτή δεν συγκινεί ούτε το μεγάλο μέρος του ακροατηρίου των καλλιτεχνών αυτών, ακροδεξιούς αλλά και κουκουεδογενείς, με Στάλιν ή με ολίγη από Στάλιν. Θεωρούν τον ολοκληρωτισμό καλύτερη προοπτική για τους Ρώσους από τη δημοκρατία που απολαμβάνει η Δύση.

Μιλάμε για διαστροφή. Για εχθρούς της ελευθερίας και της δημοκρατίας την οποία απολαμβάνουν. Παράνοια.

Δεν είχε δώσει δικαιώματα

Διαβάζω τα πρώτα αριστερά ρεπορτάζ για την απόδραση του βαρυποινίτη Δημάκη, του «αναρχικού ληστή με το καλάσνικοφ» στην τρέχουσα δημοσιογραφική κοινή γλώσσα όταν συνελήφθη, ο οποίος απενεργοποίησε το ηλεκτρονικό βραχιολάκι που φορούσε κατά την άδειά του από τη φυλακή για να παρακολουθήσει μαθήματα στο πολιτικό της Νομικής, και στενοχωριέμαι για τους καλούς και εύπιστους αυτούς ανθρώπους: ήταν άριστος φοιτητής, τι του συνέβη και το ‘κανε αυτό; Δεν είχε δώσει δικαιώματα.

Ο Δημάκης, εκμεταλλευόμενος τα κίνητρα του σωφρονιστικού συστήματος, κατάφερε να γίνει καλός φοιτητής. Προτάσσοντας τη γνώση, απέκτησε ευρύ δίκτυο υποστηρικτών, με επιχειρήματα αντάξια ενός αριστερού μελοδράματος – χάρη σε αυτό το μελόδραμα, όποτε συγκρούστηκε με τη διεύθυνση των φυλακών, η κοινή γνώμη μάθαινε ότι τον εκδικούνταν το κράτος. Ωσπου, χθες, έχοντας νικήσει ακόμα μια φορά τον αγώνα του για να πάει στη σχολή, έγινε καπνός. Αλίμονο σε εκείνους με τους οποίους έχει διαφορές. Και στις, τραπεζικές ή άλλες, «πηγές» χρηματοδότησής του, το επόμενο διάστημα.

Το χειρότερο με περιπτώσεις όπως του συγκεκριμένου είναι ότι, παραβιάζοντας την εμπιστοσύνη που του έδειξε το κράτος, σχετικοποιεί τη χρησιμότητα του δικαιώματος. Δυσχεραίνει έτσι τη ζωή άλλων κρατουμένων που επιδιώκουν να λάβουν άδεια. Τι τον νοιάζει όμως αυτόν;