Τσακαλώτοι ή Βουρβόνοι;

Από την αγορά της Καλαμαριάς, όπου περιόδευε χθες, ο Αλέξης Τσίπρας κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι ψεύδεται όταν υποστηρίζει ότι η ενεργειακή κρίση «δήθεν ήλθε τις τελευταίες δεκαπέντε μέρες που είναι ο πόλεμος». Να μου επιτρέψει να επισημάνω ότι, χθες, είχαν συμπληρωθεί 21 μέρες από την έναρξη του πολέμου, όχι μόνο 15 όπως ανακριβώς είπε. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ξέχασε την πρώτη εβδομάδα του πολέμου. Ισως επειδή τη θεωρεί ως «ειδική στρατιωτική επιχείρηση», οπότε την παραλείπει σκοπίμως από το άθροισμα. Αστειεύομαι, ασφαλώς, αλλά όχι και τελείως, διότι θυμόμαστε πως στο αρχικό στάδιο της ρωσικής εισβολής ο ΣΥΡΙΖΑ έμενε μουδιασμένος και σιωπούσε.

Αυτό όμως είναι μία από τις συνήθεις γκάφες του προέδρου, που αποτελούν το σήμα κατατεθέν του ύφους του στον προφορικό λόγο. Ο σκοπός των δηλώσεών του σοβαρότερος: κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι δίνει «ψευτοεπιδοτήσεις», ενώ σκοπίμως «προστατεύει την αισχροκέρδεια». Δικαίωμά του να λέει ό,τι θέλει, να ρωτήσω όμως το εξής: Πόσο ηλίθιο πρέπει να θεωρεί τον ψηφοφόρο, όταν προσπαθεί να τον προσελκύσει με έναν τέτοιο ισχυρισμό; Του λέει, δηλαδή, ότι ο Μητσοτάκης δεν νοιάζεται που ο κόσμος έχει πάθει σοκ από τις αυξήσεις της ενέργειας, δεν καταλαβαίνει ότι στις δημοκρατίες αυτή τη δυσαρέσκεια την πληρώνει πάντα η εκάστοτε κυβέρνηση στην κάλπη, εν τέλει, ο Μητσοτάκης δεν καταλαβαίνει το στοιχειώδες συμφέρον του. Ας αποφύγω τους χαρακτηρισμούς· αναρωτηθείτε, όμως, πόσο πειστικό μπορεί να είναι το συγκεκριμένο επιχείρημα.

Αντιθέτως, ο Γιούκλιντ Τσακαλώτος – ενδεχομένως λόγω αστικής αυτοπεποίθησης και υψηλής παιδείας – δεν άντεξε να παραστήσει τον ηλίθιο. «Δεν θα μπω στη συζήτηση αν είναι ψίχουλα ή όχι! Οποια μέτρα γίνονται για να βοηθήσουν τον κόσμο που υποφέρει είναι καλό!». Αυτό είπε από το βήμα της Βουλής ο Γιούκλιντ και όλη η υπόλοιπη ομιλία του ήταν η σκληρότατη κριτική του στα κυβερνητικά μέτρα. Αντιπολιτεύεται, δηλαδή, χωρίς να υποτιμά ούτε τον εαυτό του ούτε το ακροατήριο. Εξυπνο, διότι τα επιχειρήματα του ομιλητή που δεν σε αντιμετωπίζει σαν ζώον θα τα σκεφθείς, ακόμη και αν διαφωνείς. Τον άλλον που σε προσβάλλει κατάμουτρα (και ζητάει μάλιστα εκλογές τώρα…) γιατί να του δώσεις σημασία;

Το δίλημμα που προκάλεσαν τα κυβερνητικά μέτρα στην αντιπολίτευση, στο οποίο Αλέξης και Γιούκλιντ έδωσαν διαφορετικές απαντήσεις, δεν ήταν μεταξύ της παλαβής αντιπολίτευσης και μιας περισσότερο πολιτισμένης. Ηταν ένα δίλημμα μεταξύ μιας αντιπολίτευσης που δεν ξέχασε τελείως τα μαθήματα από την πρόσφατη χρεοκοπία της χώρας και μιας αντιπολίτευσης αδιάβαστης, άσχετης και τυχάρπαστης, που δεν κατάλαβε τίποτα ή (ακόμη χειρότερα) παριστάνει ότι δεν κατάλαβε. Ενα δίλημμα, δηλαδή, μεταξύ Τσακαλώτων και Βουρβόνων. Τη μεγαλύτερη σημασία, πάντως, έχει αν οι ψηφοφόροι ξέχασαν τα μαθήματα της χρεοκοπίας. Στις μέρες μας οι Βουρβόνοι είναι πλέον αιρετοί, ξέρετε.

Τέλος, ίσως ακόμη θλιβερότερο και από την ίδια τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ έναντι των μέτρων, είναι το ότι ήταν τόσο προβλέψιμη. Προεξόφλησε ο Μητσοτάκης ότι για την αντιπολίτευση θα ήταν «ψίχουλα» κι αυτοί δεν μπήκαν καν στον κόπο να αλλάξουν τη λέξη. Ούτως ή άλλως, βέβαια, η εργατικότητα δεν ήταν ποτέ το γνώρισμά τους…

ΜΕ ΟΛΟ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ

Η Αυτού Κραταιότης (Α.Κ., εφεξής για να κερδίζουμε χώρο) ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ μας είπε, σε συνέντευξή του, ότι δεν έχει «σαφή εικόνα» των χρεών του ΠΑΣΟΚ, διαβεβαίωσε όμως επανειλημμένως το κοινό του ότι «θα ρυθμιστούν». Με όλο το θάρρος και τον σεβασμό στην Α.Κ., δεν θα ήταν σκόπιμο τουλάχιστον να έχει γνώση των δικών του οικονομικών, εφόσον ασκεί κριτική στην οικονομική πολιτική της κυβέρνησης; Δεν είναι προϋπόθεση για την αξιοπιστία του; Ενδεχομένως, λέω! Μια τρελή σκέψη κάνω, δεν σημαίνει ότι είναι σωστή…

ΑΠΑΡΗΓΟΡΗΤΟΙ

Σπαραγμός, όχι αστεία: «Με πόνο ψυχής συμμετείχαμε στις αποφάσεις, αλλά αυτό επέβαλαν οι θέσεις αρχής εναντίον κάθε εισβολής», δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών της Κύπρου, Γιαννάκης Κασουλίδης. Αχ, κ. Κασουλίδη, το ξέρουμε, το ξέρουμε… Δεν χρειαζόταν να μας το πείτε. Από την πρώτη κιόλας στιγμή του οικονομικού εξοστρακισμού της Ρωσίας από την Ευρώπη, εσάς έχουμε στον νου μας…