Απολογητές ολοκληρωτισμού{CR}

Δεν υπάρχει πολιτικό γεγονός κάποιου ενδιαφέροντος που να μην έχει δημιουργήσει κύματα ευαισθησίας από τους καλλιτέχνες, και μάλιστα από τους λαϊκούς καλλιτέχνες του τραγουδιού που είναι το πιο δημοφιλές τμήμα της ποπ κουλτούρας. Η διάδοση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης έκανε ευκολότερη τη συνεννόηση και τον συντονισμό όσων αισθάνονται ότι πρέπει να κινητοποιηθούν για κάποια δημόσια υπόθεση, αν και τη δεκαετία της χρεοκοπίας, που άνοιξε με τη γνωστή αντιμνημονιακή υστερία και έναν πρωτοφανή αντιευρωπαϊσμό, πολλές τέτοιου τύπου κινητοποιήσεις ενίσχυαν τους στόχους του λαϊκισμού.

Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, η φονική δραστηριότητα της στρατιωτικής μηχανής του Πούτιν κατά υποδομών, κατοικιών και αμάχων θα περίμενε κανείς ότι θα κινητοποιούσε μεγάλο κύμα διαμαρτυρίας στον καλλιτεχνικό χώρο και στην Ελλάδα. Κι όμως. Τρεις βδομάδες τώρα επικρατεί σχετική αφωνία. Ελάχιστοι καλλιτέχνες δήλωσαν τον αποτροπιασμό τους για την εισβολή. Κάποιοι υιοθέτησαν μια στάση ουδετερότητας, κοντινή στη στάση του ΚΚΕ και μεγάλης μερίδας στελεχών και μελών του ΣΥΡΙΖΑ, δήθεν όχι στον πόλεμο, πρώτα ο άνθρωπος, ειρήνη, όλοι αδέλφια είμαστε. Και οι περισσότεροι σαν να είναι κρυμμένοι σε μπούνκερ, ούτε φωνή ούτε ακρόαση.

Η συνείδηση του καθενός και της καθεμιάς είναι προσωπική υπόθεση. Αλλά υπάρχουν και μερικοί καλλιτέχνες που δεν βολεύονται ούτε με την ουδετερότητα ούτε με τη σιωπή. Ανάμεσά τους κι ο βάρδος της πολιτικοποιημένης γενιάς μου, ο Διονύσης Σαββόπουλος. Το ρωσικό σφαγείο στην Ουκρανία, και να θέλεις, αν έχεις συνείδηση, δεν σε αφήνει ήσυχο. Ο Σαββόπουλος κινητοποιήθηκε προσπαθώντας να φτιαχτεί ένα όσο το δυνατόν πιο ευρύ πλαίσιο που να χωράει όσο το δυνατόν περισσότερους καλλιτέχνες, για μια μεγάλη δημόσια εκδήλωση, τα έσοδα της οποίας θα πήγαιναν ως ανθρωπιστική βοήθεια στην Ουκρανία.

Τις περισσότερες επαφές και την πρωτοβουλία κίνησε ο τραγουδιστής Στάθης Δρογώσης που τα έδωσε όλα προσπαθώντας να πείσει συναδέλφους του. Επί περίπου δέκα μέρες, δεν έγινε δυνατόν να παγιωθεί ένα ευρύ σχήμα. Πραγματικός αρωγός υπήρξε ο Νίκος Πορτοκάλογλου, ο οποίος, όπως μαθαίνουμε από τις αναρτήσεις του Δρογώση, είχε την ιδέα για ένα διευρυμένο «Μουσικό κουτί» (η τηλεοπτική εκπομπή του), κάτι σαν τηλεμαραθώνιος, με στόχο να μαζευτούν χρήματα.

Ο Σαββόπουλος, κουρασμένος από την προσπάθεια, δημοσίευσε μια ανακοίνωση, στην οποία μεταξύ άλλων έγραφε και τα εξής: «Υπηρετούμε μια αρχαία τέχνη που χαρακτηριζόταν πάντα για την ανθρωπιά και την ευαισθησία της και οφείλουμε νομίζω να σταθούμε τώρα πλάι σε αυτούς τους τυραννισμένους λαούς, επειγόντως μεν για λόγους ανθρωπιστικούς, εμμέσως δε – κατά την προσωπική μου γνώμη – επειδή 30 χρόνια μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου ορθώνεται ένας αποθρασυμένος ολοκληρωτισμός σε εκείνη την παγωνιά εκεί πάνω πάλι».

Δεν θα το πιστέψετε αλλά αυτά τα περί αποθρασυμένου ολοκληρωτισμού είναι λόγος διαφοροποίησης της μεγάλης πλειονότητας των καλλιτεχνών από την πρωτοβουλία Σαββόπουλου. Είναι τέτοια η ιδεολογική τύφλωση που, πολλοί, θεωρούν, και πιθανόν να το πιστεύουν κιόλας, ότι το μοντέλο ζωής στη Ρωσία είναι αυτό που θα έπρεπε να επιδιώκουν οι άνθρωποι – ιδίως όταν το συγκρίνουν με τον δυτικό κόσμο.

Αλλά, με όλο τον σεβασμό μου στον Διονύση Σαββόπουλο, πώς είναι δυνατόν να συντονιστεί η δική του φωνή και των συναδέλφων του της ελευθερίας και της ανθρώπινης αγωνίας με σκοτεινούς οπαδούς του ολοκληρωτισμού και της βίας του ισχυρού; Προχωρήστε μόνοι σας.