«Κίνημα ειρήνης» στην Κουμουνδούρου

Τοποθέτηση πρώτη: «Μαζί με τη συμπαράσταση, την ανθρωπιστική κι όχι πολεμική βοήθεια που χρειάζεται η Ουκρανία κι ο λαός της, είναι αναγκαίο ένα πλατύ και σε παγκόσμιο επίπεδο κίνημα υπέρ της Ειρήνης και εναντίον του πολέμου», Αλέκος Φλαμπουράρης. Τοποθέτηση δεύτερη: «Στη χώρα μας πρέπει να ξαναπιάσουμε το κόκκινο νήμα που μας συνδέει με τη μεγάλη φιλειρηνική και αντιπολεμική παράδοση των προηγούμενων γενιών», Ράνια Σβίγκου. Από την πρώτη στιγμή του πολέμου στην Ουκρανία εκφράστηκε μια άποψη εντός ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία για την ανάπτυξη ενός φιλειρηνικού κινήματος με ματιά και στη νεότερη Ιστορία της Αριστεράς, αλλά και χωρίς τη διάθεση σχετικοποίησης ευθυνών των εμπόλεμων μερών.

Αυτό αρχικώς εκδηλώθηκε ως άποψη από στελέχη με γνώση και συνείδηση της διαδρομής του χώρου, όπως ο Νίκος Φίλης που από το πρώτο Πολιτικό Συμβούλιο του κόμματος έθεσε το ζήτημα, στο πλαίσιο της καταδίκης της ρωσικής εισβολής αλλά και παράλληλα με την πρόθεση του Αλέξη Τσίπρα να μην υπάρξουν παραφωνίες για τα γεγονότα. Με τη θέση τάχθηκαν οι περισσότεροι, και μάλιστα όπως σημειώνει παράγοντας του ΣΥΡΙΖΑ «δεν ήταν τυχαία η παρουσία του κόμματος έξω από τη ρωσική πρεσβεία αμέσως και χωρίς ναι, μεν, αλλά». Βέβαια η δυναμική φιλειρηνική μαζική στάση και ως έναν βαθμό και η ώσμωση με άλλους πολιτικούς χώρους για το θέμα απέχουν από την απλή καταδίκη των πολεμικών γεγονότων εντός Βουλής ή στον δημόσιο λόγο.

ΟΞΥΓΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ. Η άποψη που προαναφέραμε και που ασπάζονται και στελέχη άλλων τάσεων, πέραν της Ομπρέλας που πρωτοστατεί, έχει στόχευση μια βασική θέση πως η μάχη των ιδεών είναι οξυγόνο για τον ΣΥΡΙΖΑ και όλη την Αριστερά. Και επίσης πως θα φέρει την Κουμουνδούρου σε ευνοϊκότερη σχέση με ένα πιο ριζοσπαστικό κομμάτι της νεολαίας αλλά και του κόσμου που έχει αδρανοποιηθεί ή κρατά αποστάσεις από την αξιωματική αντιπολίτευση. Στελέχη της Ομπρέλας που πρωτοστατούν αυτές τις ημέρες να αναπτυχθεί μια τέτοια στάση θέτουν προφανώς και το ζήτημα καθ’ αυτό του πολέμου, το ζήτημα του ανθρωπισμού για τον ουκρανικό λαό και βέβαια της αλληλεγγύης στον «αμυνόμενο» που είναι και «ταυτοτικό ζήτημα για την Αριστερά», όπως συμπληρώνουν. Η αιχμή που σηκώνουν για την όλη νέα στάση είναι πέραν ενός αιτήματος για Οχι στον πόλεμο, στεγνά. Αλλά και μια θέση που βλέπει πως η υπόθεση της Ειρήνης χτίζεται από πριν με τους λαούς με σχέσεις συνεργασίας αλλά και στο πλαίσιο της συγκρότησης μιας νέας ευρωάμυνας που θα διαμορφώνει πολυπολικούς όρους στο πλανητικό γήπεδο και δεν θα είναι «ουρά του ΝΑΤΟ».

«ΕΝΟΧΗ ΜΕ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ». Κίνημα εκτός της Ομπρέλας (Πάνος Σκουρλέτης και άλλοι) και των 53 θέλουν και στελέχη της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και μέρος των προεδρικών και δη εκείνων που έχουν εμπειρία από τα αντιπολεμικά ή αντιπυρηνικά κινήματα του 80. Η πάνω θέση σπάει και μια «ενοχή με τον δρόμο» που διαπερνά άλλα ηγετικά στελέχη που οριοθετούν τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ στις τοποθετήσεις σε Βουλή και σε δημόσιο λόγο και δεν θέτουν σε «κίνδυνο» το θεσμικό ύφος του κόμματος. «Μα και στον δρόμο γίνεται η πραγματική διεύρυνση και το άνοιγμα του κόμματος και εδώ ανανεώνονται οι ιδέες του» λέει στέλεχος των 53 του ΣΥΡΙΖΑ και προσδοκά πως θα υπάρξουν πρωτοβουλίες το επόμενο διάστημα και κινηματικού χαρακτήρα. Μέτωπο στον δρόμο με άλλες πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς δεν βλέπουν οι παράγοντες του ΣΥΡΙΖΑ. Το ΚΚΕ ακολουθεί τον μοναχικό του δρόμο, σημειώνουν, μιλώντας για τον Ιμπεριαλισμό, το ΜεΡΑ25 επίσης μιλώντας για ουδετερότητα της Ουκρανίας, συμπληρώνουν. «Μπορεί όμως όλο αυτό να μας επαναφέρει σε θέση διαλόγου με κοινωνικές δυνάμεις» καταλήγουν.