Αντιδυτική ειρηνοφιλία

^«Δεν φτάνει ν’ αγαπάμε την ειρήνη και τον άνθρωπο. Πρέπει ν’ αγωνιζόμαστε γι’ αυτόν». Με τη φράση αυτή, από ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, όπως μας πληροφορούν οι οργανωτές (Επιτροπή Μαθητών Αθήνας, Φοιτητικοί Σύλλογοι και τα τοιαύτα) που υποτίθεται ότι είναι άγνωστοι αλλά παραπέμπουν στην οργανωτική στρατηγική του ΚΚΕ, έγινε αντιπολεμική συγκέντρωση χθες στην Πλατεία Συντάγματος, στην οποία τραγούδησαν η τραγουδίστρια Μποφίλιου και συνάδελφοί της.

Εν αρχή το απόσπασμα του Ρίτσου. Κάλλιστα θα μπορούσε να είναι απόσπασμα του Κοέλιο, αυτού του δημοφιλούς συγγραφέα της κοινοτοπίας. Το γεγονός όμως ότι ο συγκεκριμένος πήρε σαφή θέση για την Ουκρανία με τη Ρωσία («Η ουκρανική κρίση είναι μια βολική δικαιολογία για ρωσοφοβία», έγραψε στο Τwitter), όσο απεχθής κι αν είναι, τουλάχιστον δείχνει να έχει το θάρρος της γνώμης του. Και δεν κρύβεται πίσω από μια δήθεν ειρηνοφιλία που, στην ουσία, ισοδυναμεί με ακύρωση της διεκδίκησης της ειρήνης, αφού εξομοιώνοντας το θύμα με το θύτη, δίνει τη δυνατότητα στον θύτη να διαλύσει το θύμα του. Υποτίθεται ότι ο μαρξισμός είναι διαλεκτικός υλισμός, αλλά εν προκειμένω η διαλεκτική πάει περίπατο κι αντ’ αυτής σερβίρεται με κυνισμό μια ιησουίτικη μεταφυσική: ειρήνη, ύφεση, αφοπλισμός, αμήν Παναγιά μου.

Τα ξέρει αυτά τα κόλπα το ΚΚΕ. Για δεκαετίες το ειρηνιστικό κίνημα ήταν ο δούρειος ίππος της Σοβιετικής Ενωσης στον δυτικό κόσμο. Και τότε, δήθεν νοιάζονταν για τους λαούς, οι λαοί όμως που ανέφεραν οι ειρηνιστές τύπου ΕΕΔΥΕ ήταν κομμένοι στις προδιαγραφές που τους ήθελε το κόμμα. Με σύνθημα την ειρήνη άκμασε ο αντιαμερικανισμός και ο αντιδυτικισμός, η επίσημη πολιτική της Σοβιετικής Ενωσης. Μερικά κόμματα μαυσωλεία, όπως το ΚΚΕ, που επιβίωσαν μετά την κατάρρευση των κομμουνιστικών κρατών, συνεχίζουν με ακριβώς τα ίδια συνθήματα και τους ίδιους στόχους. Γι’ αυτό, άλλωστε, η Ελλάδα είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα όπου, μετά τη βάρβαρη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, οργανώνονται συγκεντρώσεις που καταλήγουν στην αμερικανική πρεσβεία. Οι Αμερικανοί βομβαρδίζουν στο Κίεβο;

Το φιλειρηνικό κίνημα αυτής της κοπής απευθύνεται είτε σε στρεψόδικους είτε σε άσχετους, αφελείς και κλινικά ηλίθιους. Κανένας λογικός άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του δεν θα ακολουθούσε τυφλά εκδηλώσεις που προπαγανδίζουν την υποτιθέμενη αθωότητα, τα παιδάκια, τις καρδούλες, τα λουλουδάκια, τα σηματάκια της ειρήνης, τα τραγουδάκια, τα μηνύματα για τον άνθρωπο και την αγάπη, χωρίς να έχει λάβει απάντηση στο ερώτημα: «και τότε, γιατί βομβαρδίζεται η Ουκρανία, γιατί ισοπεδώνονται οι πόλεις, τα σπίτια, τα νοσοκομεία, τα εργοστάσια, γιατί έχουν φύγει τρία εκατομμύρια πρόσφυγες από τη χώρα; Και γιατί, αντιστοίχως, όσοι αντιδρούν στον πόλεμο στη Ρωσία συλλαμβάνονται;».

Η ερώτηση αυτή, μοιραία, επισύρει μια εικασία. Ας υποθέσουμε ότι η Τουρκία εισβάλλει στην Ελλάδα, επειδή η χώρα μας ήταν παλαιά αυτοκρατορικά εδάφη, με πρόσχημα ότι είμαστε νεοφασίστες επειδή εδώ υπάρχουν η Χρυσή Αυγή και το κόμμα του Κασιδιάρη. Οταν, στο άγχος μας, θα ψάχναμε την έμπρακτη συμπαράσταση της Ευρώπης, θα ικανοποιούσε τους ειρηνιστές μια διαδήλωση π.χ. στο Παρίσι για την παγκόσμια ειρήνη και την αδελφοσύνη των λαών;

Και κάτι ακόμα, σκληρό: όσοι καλούν τους Ουκρανούς να συμβιβαστούν με τους Ρώσους, τους αμυνόμενους δηλαδή να συμβιβαστούν με τους επιτιθέμενους, ξέρετε πώς τους ονομάζει η ελληνική γλώσσα;

Δωσίλογους!