Κυρώσεις και ερωτηματικά

Οι κυρώσεις που έχει επιβάλει η Δύση στη Ρωσία λόγω της εισβολής στην Ουκρανία είναι, σε αντίθεση με προηγούμενες περιπτώσεις, πραγματικά μεγάλης κλίμακας και ικανές να καταστρέψουν τη ρωσική οικονομία. Διότι, βασικά, από όλα όσα παρατηρούμε να γίνονται στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, είναι τα περισσότερο αποτελεσματικά. Ολα τα υπόλοιπα, συζητήσεις δηλαδή και δηλώσεις για τις αξίες της δημοκρατίας και για την ανάγκη συντριβής του αυταρχισμού, δεν προσφέρουν ουσιαστικά καμία βοήθεια στον δοκιμαζόμενο λαό της Ουκρανίας, ο οποίος πραγματικά έχει ανάγκη άμεσης βοήθειας που να οδηγεί στην παύση του πολέμου – είτε άνδρες και οπλισμό είτε κυρώσεις που να υποχρεώσουν τη Ρωσία να κάνει πίσω. Ολα τα άλλα είναι φιλολογικά και για τις εντυπώσεις. Διότι η Ουκρανία ουδέποτε υπήρξε μοντέλο δημοκρατικής και φιλελεύθερης κοινωνίας. Η διαφθορά κυριαρχούσε σχεδόν παντού, ο Τύπος μόνο ελεύθερος δεν θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί, ενώ οι διώξεις αντιφρονούντων ήσαν πάντα στην ημερήσια διάταξη. Αυτά βέβαια δεν έδιναν σε κανέναν το δικαίωμα να καταλύσει την ανεξαρτησία της. Ούτε και να της επιβάλει τις θελήσεις του. Γι’ αυτό είναι ένας άδικος πόλεμος που μας αφορά όλους. Ανεξάρτητα από τις αφορμές που δόθηκαν για το ξέσπασμά του. Και που κανείς δεν έδωσε το δικαίωμα στην κυβέρνηση της Ρωσίας να πάρει τα όπλα και να επιχειρήσει να εφαρμόσει το δίκαιο του ισχυρότερου. Σύμφωνα με τις δικές του πάντα αντιλήψεις κι εκτιμήσεις. Η Δύση όμως οφείλει να αντιδρά με τρόπο αποτελεσματικό. Που σίγουρα θα προξενήσει και στην ίδια πόνο και δυσκολίες.

Το μόνο πράγμα που θα οδηγούσε τη Ρωσία σε αλλαγή πλεύσης και σε παύση των εχθροπραξιών θα ήταν η περικοπή των εσόδων της από τις εξαγωγές πετρελαίου και αερίου στην Ευρώπη. Διότι αυτά συντηρούν δημοσιονομικά τη ρωσική οικονομία, μια και της επιτρέπουν να συντηρεί υψηλά τις αναγκαίες κοινωνικές παροχές (μισθούς του δημόσιου τομέα και συντάξεις) και την εξασφάλιση ενέργειας (καύσιμα για θέρμανση και κίνηση) για τους πολίτες και τα νοικοκυριά, σε επίπεδα ανεκτά για τις τσέπες τους.

Οταν όμως η Δύση εξαιρεί από τις κυρώσεις τις δύο ρωσικές τράπεζες (Sberbank και Gazprombank) μέσω των οποίων κυρίως γίνονται οι συναλλαγές σε αέριο, αφήνει ουσιαστικά ανέπαφη τη ρωσική δημοσιονομική ισορροπία. Κι έτσι μετέχει σε ένα παιχνίδι απύθμενης υποκρισίας. Βέβαια οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις έχουν ανάγκη την ενέργεια που έρχεται από τη Ρωσία και οι ευρωπαϊκές κοινωνίες το ρωσικό αέριο για να ζεσταθούν. Κάτι που εξηγεί γιατί η Ρωσία επέλεξε αυτή τη χρονική περίοδο για να εξαπολύσει την αδικαιολόγητη στρατιωτική της επίθεση. Και που σημαίνει πως υπάρχει σοβαρός στρατηγικός σχεδιασμός πίσω από την κίνηση αυτή. Μαζί βέβαια και με τη συμφωνία με την Κίνα (αγωγός Power of Siberia 2) για διοχέτευση προς τα εκεί του αερίου που δεν θα πήγαινε στην Ευρώπη. Αυτή όμως η επιλογή δεν είναι ακόμη απόλυτα υλοποιήσιμη. Αν το ξέσπασμα της ρωσικής εισβολής γινόταν δύο χρόνια αργότερα, η Δύση δεν θα είχε κανένα όπλο στα χέρια της.

Οι ΗΠΑ βέβαια προειδοποιούσαν από χρόνια για την ανάγκη απεξάρτησης της Ευρώπης από την Γκαζπρόμ κι από τις άλλες ρωσικές ενεργειακές πηγές. Σαν να φοβόντουσαν ένα ενδεχόμενο σαν το σημερινό. Η Ευρώπη όμως αδιαφορούσε. Είναι έτσι μάλλον ακατανόητο γιατί δεν είχε πεισθεί η ουκρανική ηγεσία να χαμηλώσει τους τόνους και να μην πιέζει για ένταξη στο ΝΑΤΟ. Τη μόνη αιτία για την οποία η Ρωσία θα κατέφευγε σε πολεμική εμπλοκή. Μετά βέβαια την αναγνώριση από τη Μόσχα των Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ ως ανεξάρτητων πολιτειακών οντοτήτων, από τα πράγματα η προοπτική ένταξης της Ουκρανίας στη δυτική συμμαχία είχε ματαιωθεί. Εξού και το ακατανόητο και παράξενο της ρωσικής εισβολής!