Τα «τσιμέντα», τα γκολ και οι αμέτρητες βραδιές δόξας

Κοιτάς τις ρίγες και σε πιάνει δέος. Αυτές τις ασπροκόκκινες ρίγες που σημαίνουν απλά «Ολυμπιακός». Μία και μόνη λέξη. Δυνατή. Συνεπαίρνει τους πάντες στο άκουσμά της. Οπως και η ομάδα στο διάβα της, ανεξάρτητα από το άθλημα ή το αγώνισμα. Γιατί γεννήθηκε με στόχο να προοδεύει, να κατακτά τίτλους, να κυριαρχεί στις αθλητικές αρένες και να γεμίζει την τροπαιοθήκη της με κύπελλα και θαυμαστές διακρίσεις. Ναι, ο Ολυμπιακός είναι για αθλητικό Εβερεστ με βάση τις επιτυχίες του.

Τι είναι όμως ο Ολυμπιακός; Προφανώς αυτό που έχει «μέσα του» ο κάθε φίλος της ομάδας. Που για κάποιον λόγο ταυτίστηκε με αυτή την ιδέα και προτού καν έρθει ο πρώτος εφηβικός έρωτας γνώρισε τον έρωτα για τον δαφνοστεφανωμένο έφηβο! Και δεν λοξοκοίταξε ποτέ. Οσα χρόνια κι αν περάσουν, όσοι παίκτες και να φύγουν, ό,τι κι αν γίνει, η αγάπη μοιάζει παντοτινή και το δέσιμο σπάνιο. Αλλωστε, το λένε και στις παρέες τα παιδιά: Ολυμπιακός στα εύκολα, Θρύλος στα δύσκολα!

Ψάχνετε το «γιατί» έγινε κάποιος Ολυμπιακός; Ιδού ορισμένοι λόγοι, 7 (όπως η Θύρα 7) και ακόμη ένας.

1. Οι βόλτες στο Νέο Φάληρο. Από νωρίς το µεσηµέρι. Σκέτη ιεροτελεστία. Στο παλιό Λούνα Παρκ, το Τίβολι και… σαλπάρισµα µε τη βάρκα που έφερε το όνοµα Υβ-Υβ. Ναι, του Τριαντάφυλλου, του ελληνογάλλου αστέρα που έκανε θραύση όσο έπαιξε µε τα ερυθρόλευκα χρώµατα κατά τη δεκαετία του ’70. Και µετά στις τσιµεντένιες εξέδρες, αγκαλιά µε τα φελιζόλ, τους πασατέµπους, τον πλανόδιο πωλητή να φωνάζει «εδώ ο τσάκας» και να κοιτάς τα δύο αντικριστά ηλεκτρονικά ρολόγια µέχρι να αρχίσει το µατς. Το Γ. Καραϊσκάκης το παλιό, αυτό που µεγάλωσε γενιές και γενιές, αυτό που «είδε» µέσα του µεγάλες µάχες και στιγµές, γκολ ασύλληπτης ωραιότητας και άσους ολκής. Από τους παλαιότερους έως τους νεότερους. Και µετά, κατευθείαν στο Τουρκολίµανο ή το Μικρολίµανο για όσους έρχονταν από µακριά. Αποµεσήµερο και ανασκόπηση του αγώνα…

2. Το Γ. Καραϊσκάκης. Η τραγωδία της Θύρας 7. Ο Μάικ και ο Τιραµόλας προκάλεσαν παροξυσµό µε την επιτυχία απέναντι στην ΑΕΚ. Με το πλήθος να θέλει να τρέξει εκστασιασµένο µετά, πίσω από τα επίσηµα, στο πάρκινγκ και να αποθεώσει τα ινδάλµατά του. Φευ! Η ιστορία πικρή και γνωστή. Κλειστές οι πόρτες, νεκρά 21 πλάσµατα. Αλλά ο Ολυµπιακός δεν ξεχνά. Πάντα τους τιµά. «Αδέλφια ζείτε, εσείς µας οδηγείτε». Το σύνθηµα που ακούγεται κάθε φορά που το ηµερολόγιο δείχνει «8 Φεβρουαρίου». Είτε στο γήπεδο, είτε στο µνηµόσυνο, από τον κόσµο που… κρέµεται στη γέφυρα, ακριβώς απέναντι από την παλιά θύρα 7.

3. Τα πέτρινα χρόνια. Οταν πονάς για κάτι που βιώνει άσχηµες στιγµές και δυσκολεύεται να ορθοποδήσει, το λατρεύεις για πάντα! Νόµος. Να βλέπεις Ντέταρι να µη φτάνει στον τίτλο. Να θυµάσαι, µέρες που είναι, τον Ολεγκ Προτάσοφ, να τον έχεις ξανά µπροστά σου να µιλά για την Ουκρανία και τον φέρνεις στη µνήµη ως παίκτη και τι αυτός έκανε. Και έφυγε σχεδόν άπραγος, δίχως κάτι ξεχωριστό στα χέρια του. Εκείνος ο Ολυµπιακός µπορούσε πολλά και δεν πέτυχε τίποτα για λόγους που αρκετοί γνωρίζουν και ελάχιστοι οµολογούν. Από τα απίθανα και όµως… αθλητικά και ελληνικά!

4. Ο Νίκος Αναστόπουλος. Δεν είναι τα γκολ. Τα αµέτρητα του «Μουστάκια» ή Αναστό για τους απανταχού φίλους και διαχρονικούς θαυµαστές του. Ούτε οι τίτλοι που κατέκτησε µε τον Ολυµπιακό. Ολο αυτό το πακέτο έβαλε για τα καλά τον καταπληκτικό σκόρερ και ήρωα της εφηβείας πολλών οπαδών στο κόκκινο βιβλίο. Είναι όµως και κάτι ακόµη, απείρως σηµαντικότερο: η αφοσίωση του Αναστόπουλου στον Ολυµπιακό. Οταν έλεγε «είµαι οπαδός της οµάδας» το εννοούσε. Ουδέποτε την πρόδωσε, ποτέ δεν έφυγε ούτε επέλεξε έναν διαφορετικό δρόµο στην καριέρα του. Πάντα µε φόντο τα κοκκινόλευκα προχωρούσε και γι’ αυτό λατρεύεται ακόµη, δεκαετίες µετά το αντίο του στα γήπεδα ως ποδοσφαιριστής.

5. Ο Τζιοβάνι. Αργός. Ουδεµία αντίρρηση. Να δεχθεί κάποιος πως καθυστερούσε στην ανάπτυξη του παιχνιδιού, καταπώς λένε οι σύγχρονοι µάγοι της προπονητικής; Και τι µ’ αυτό; Ο βραζιλιάνος άσος της µπάλας ήταν µάγος στο χορτάρι. Τιθάσευε τη στρογγυλή θεά και έκανε τους πάντες να φαντασιώνονται! Ορισµένα του γκολ ήταν έργα τέχνης. Η τεχνική του απαράµιλλη. Ενας υπέροχος καλλιτέχνης που κόσµησε τα ελληνικά γήπεδα και σηµάδεψε ορισµένες από τις ωραιότερες αναµνήσεις πολλών.

6. Ελ Αραμπί. Μια µεταγραφή του Βαγγέλη Μαρινάκη που έκανε µπόλικο θόρυβο. Γιατί έβγαλε και µε το παραπάνω τα χρήµατά της. Τέτοιος σκόρερ ίσως δεν πέρασε από το Λιµάνι. Με ικανότητα στο ψηλό παιχνίδι, στο τελείωµα της φάσης «µε µια επαφή», στη δεινότητα να βάζει γκολ µε ξεχωριστή συχνότητα. Ο Ολυµπιακός των τελευταίων χρόνων κατακτά τίτλους και αρκετοί αγώνες του έχουν τη σφραγίδα ενός κυνηγού που «ζει για να βλέπει την µπάλα» στα δίχτυα. Α, και να δίνει χαρά στο κοινό που τον παραδέχεται όπου κι αν αγωνίζεται.

7. Μπούκοβι. Ο αναµορφωτής του Ολυµπιακού από τα µέσα του 1965 µέχρι τα τέλη του 1967. Ο µαγυάρος προπονητής άφησε το στίγµα του, δηµιούργησε έναν σιδερένιο Ολυµπιακός και έβαλε στέρεες βάσεις. Από τους κορυφαίους που βρέθηκαν στον πάγκο της οµάδας, όπως άλλωστε και ο Πέδρο Μαρτίνς, ο κόουτς που οδηγεί στις µέρες µας το κόκκινο σκάφος µε ξεχωριστή επιτυχία. Αµφότεροι µε ειδικότητα να σπάνε ρεκόρ!

Τι άλλο είναι ο Ολυμπιακός; Τα καρφιά του Ντράγκοβιτς στο βόλεϊ. Τα φοβερά τρίποντα του Σπανούλη ή τα ριμπάουντ του Καστρινάκη στο μπάσκετ. Η δύναμη – στο παρελθόν – του Γούνα στην πισίνα και η τρομερή ομάδα του σήμερα. Η Ελευθερία Πλευρίτου της σύγχρονης εποχής στο πόλο που οδηγεί τον Ολυμπιακό στην κορυφή της Ευρώπης. Η πεταλούδα της Ελλης Ρουσάκη ή του Κρις Στίβενσον. Οι αποκρούσεις, μέχρι πρότινος, του Τσιλιμπάρη στο νεοσύστατο τμήμα χάντμπολ. Το πάθος της Σταμολάμπρου στο γυναικείο μπάσκετ και οι μαεστρικές πάσες της Χριστοδούλου στο βόλεϊ. Η διάθεση της Στέλλας Νικολαΐδου στον στίβο. Ας μην ειπωθούν άλλα. Περιττό θα είναι. Ολα τα αθλήματα ισοδυναμούν με ερυθρόλευκη αγκαλιά για όσους αγαπούν μια ομάδα που κλείνει σήμερα 97 χρόνια ζωής και ένδοξης παρουσίας στα αθλητικά δρώμενα.