NON PAPER

Απ’ τον Βορρά μέχρι τον Νότο

Εντελώς υποθετικό το σενάριο αλλά ας το υιοθετήσουμε ως «κείμενο εργασίας». Ας πούμε ότι έχουμε 28η Οκτωβρίου 1940. Ο δικτάτορας Μεταξάς απαντά όπως απαντά στο τελεσίγραφο του ιταλού πρεσβευτή και λίγο αργότερα εκδηλώνεται η ιταλική επίθεση. Τι θα έλεγαν, αν ζούσαν σήμερα, αυτοί που τώρα λένε ότι στην Ουκρανία συγκρούονται δύο ιμπεριαλισμοί και ότι εμείς πρέπει να κρατήσουμε μία εντελώς ουδέτερη στάση και, μια που είναι Απόκριες, να ντυθούμε περιστέρια της ειρήνης; Κάποιοι τα ίδια ακριβώς. Στις 7 Δεκεμβρίου 1940 το μανιφέστο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, καλούσε «…τους πολεμιστές μας να αρνηθούν να πολεμήσουν πέρα απ’ τα σύνορα της πατρίδας μας. Τι ζητάμε στην Αλβανία; Πού μας πάνε;…». Αν και μετά θέλησαν να οικειοποιηθούν εξ ολοκλήρου την Εθνική Αντίσταση, τουλάχιστον αυτοί είναι συνεπείς με τις ιδεοληψίες τους και τη διαστρέβλωση των εννοιών. Κόπι πάστε (στα πολακικά) από το παρελθόν είναι και οι σημερινές τους ανακοινώσεις. Κάτι ονοματάκια αλλάζεις και μετά εκφωνείς το μανιφέστο μπροστά στην πρεσβεία των ΗΠΑ όπου (υποτίθεται ότι) διαμαρτύρεσαι για την εισβολή των Ρώσων στην Ουκρανία. Μπίνγκο!

Οι άλλοι όμως; Ο Αλέξης Τσίπρας και οι οπαδοί του, ο Γιάνης Βαρουφάκης και το σόι του; (Επιτρέψτε μου να μην ασχοληθώ καν με τον Βελόπουλο, αυτός, τότε, θα πουλούσε επιστολές του Βάγκνερ.) Θα έλεγαν ότι εμείς ανήκουμε «…απ’ τον Βορρά μέχρι τον Νότο, να μ’ αγαπάς δεν βρήκα τρόπο»; Θα άφηναν υπονοούμενα ότι δεν πρέπει να μπούμε στη μύτη των Ιταλών διότι μπορεί να θυμώσει ο Χίτλερ και αυτό δεν μας συμφέρει; Και όταν, στις 6 Απριλίου του ’41, δεχόμασταν την επίθεση από τους Γερμανούς θα υποστήριζαν να μην αμυνθούμε καν διότι έτσι θα γίνουμε μέρος του πολέμου ενώ πρέπει να είμαστε μέρος της ειρήνης;

Δεν θέλω να πω τίποτα παραπάνω εκτός από το ότι είναι ωραίες οι θεωρίες αλλά η πραγματικότητα διανύει, σε χρόνο μηδέν, χιλιάδες χιλιόμετρα και εγκαθίσταται μέσα στα σπίτια μας, στην πολυθρόνα δίπλα στο λάπτοπ. Και η πραγματικότητα είναι οι βομβαρδισμοί, τα παιδιά που κλαίνε μέσα στα καταφύγια, οι άντρες που μένουν να πολεμήσουν και αποχωρίζονται τις οικογένειές τους οι οποίες παίρνουν τον δρόμο της προσφυγιάς, η λογοκρισία του Πούτιν που απαγορεύει να ακούγεται η λέξη «πόλεμος» από τα ρωσικά Μέσα (όσα δεν κλείνει), τα άλλα παιδιά στη Ρωσία που κρατούνται σε αστυνομικό τμήμα επειδή κατέβηκαν στους δρόμους μαζί με τους γονείς τους, κρατώντας ένα χαρτόνι που έγραφε No War.

Ωραία λοιπόν τα φιλειρηνικά τσιτάτα αλλά σε περίοδο ειρήνης. Σε περίοδο πολέμου είναι, στην καλύτερη περίπτωση, ουτοπικά και αφελή. Και, στη χειρότερη, ανοχή τουλάχιστον. Η ουδετερότητα ποτέ δεν κρίθηκε ως ηθικό πλεονέκτημα από την Ιστορία. Μόνο από τον Βαρουφάκη. Κι αυτό μέχρι να τον βάλει στη θέση του ο πρώην πρωθυπουργός της Φινλανδίας Αλεξάντερ Στουμπ.

Η ανατομία της προπαγάνδας

Οταν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί με την προπαγάνδα, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα. Γνωστά αυτά. Και τα βλέπουμε σε πλήρη εξέλιξη τις τελευταίες μέρες. Τρία 24ωρα μετά την ανακοίνωση του υπουργείου Πολιτισμού που, όπως άλλοι μεγάλοι διεθνείς πολιτιστικοί οργανισμοί, αναστέλλει τη συνεργασία με κρατικούς ρωσικούς καλλιτεχνικούς φορείς, ο τυφλός και αλαλάζον «αντιμενδωνισμός» εξακολουθεί να δίνει ρεσιτάλ παραπληροφόρησης και να επιμένει στην τάχα μου απαγόρευση της ρωσικής κουλτούρας. Ο αρθρογράφος της κομματικής εφημερίδας αναρωτιέται αν θα κατηγορηθεί για εσχάτη ευρωπαϊκή προδοσία στην περίπτωση που παραδεχθεί την εκτίμησή του στον Γκόρκι και τον Μαγιακόφσκι. Ο Διονύσης Τσακνής αν μπορεί να ακούει Σοστακόβιτς, η Ελένη Γερασιμίδου αν μπορεί να παίζει στο θέατρο αφού η γιαγιά της ήταν Ρωσίδα, η Κάτια Γέρου, στον ραδιοσταθμό του ΣΥΡΙΖΑ, χαρακτήρισε «αδιανόητη την επίθεση στον πολιτισμό». Και, όπως έλεγε το αναγνωστικό του Δημοτικού, η Βασδέκη τραγουδά και ο Γκίκας χοροπηδά.