Δικαίωση με μία θετική εξέλιξη

Η χθεσινή ανακοίνωση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασίλη Πλιώτα ότι ανασύρει από το αρχείο την υπόθεση με το ηχητικό ντοκουμέντο του εκβιασμού του Ανδρέα Βγενόπουλου από την επιχειρηματία Δ. Μ., για να επανεξεταστεί το περιεχόμενό του, σε συνδυασμό με τη δεύτερη εντολή του να ερευνηθεί το πώς και το γιατί η τότε αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Α. Ζαΐρη έθεσε στο αρχείο τις κατηγορίες κατά της Βασιλικής Θάνου, είναι μια θετική εξέλιξη. Και μια δικαίωση για κάποιους από μας, που επιμέναμε να θέτουμε ζητήματα τόσο σχετικά με τα περίεργα αυτής της ιστορίας όσο και με την σε χρόνο-ρεκόρ αρχειοθέτηση μιας υπόθεσης που η ίδια Δικαιοσύνη θα έπρεπε να αναλάβει πρωτοβουλία να διερευνηθεί σε βάθος, για να μην αφήσει σκιές πάνω σε κορυφαίους λειτουργούς της.

Η υπόθεση εκτυλίχθηκε σε μια σκοτεινή περίοδο της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και πρέπει να ριχτεί άπλετο φως. Αλλωστε η κυρία Θάνου, η οποία εμπλέκεται από το ηχητικό ντοκουμέντο, δεν ήταν τυχαίο πρόσωπο: εκείνη την περίοδο υπηρετούσε ως Πρόεδρος του Αρείου Πάγου, νωρίτερα είχε χρηματίσει υπηρεσιακή πρωθυπουργός, και εν συνεχεία, με την ολοκλήρωση της θητείας της, ο κ. Τσίπρας την έκανε σύμβουλό του, επικεφαλής του νομικού του γραφείου. Ολα στο φως λοιπόν, και αξίζουν εύσημα στον κ. Πλιώτα που ανέλαβε αυτή την πρωτοβουλία.

Αχρείαστη ανάμειξη

Είμαι στο 42%. Και είμαι με το 42% εκείνων που (όπως καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις) πιστεύουν ότι δεν ήταν και πολύ σοφό να φαινόμαστε επισπεύδοντες στην επιχείρηση «αποστολή στρατιωτικής βοήθειας στην Ουκρανία». Εστω και με το «κόλπο» (πάλι τους τη φέραμε των… κουτόφραγκων) της αποστολής των κατασχεμένων από το 2013 «Καλάσνικοφ» που πήγαιναν στον εμφύλιο της Λιβύης. Διότι τα «Καλάσνικοφ» είναι όπλα κανονικά, παίρνουν σφαίρες και οι σφαίρες τους σκοτώνουν. Δεν είναι νεροπίστολα. ΄Η το άλλο, το καταπληκτικό, που επίσης επιβεβαιώνει ότι τους πιάσαμε κορόιδα τους…κουτόφραγκους: στείλαμε στην Ουκρανία ελαφρούς εκτοξευτήρες RPG, ρωσικής κατασκευής, που είναι μικρής εμβέλειας και είναι ζήτημα αν λειτουργούν ακίνδυνα για τον φέροντα, καθότι κατασκευασμένοι το 1990!

Αλλά ανεξάρτητα από αυτό, είναι όπλα. Και συνιστούν μια ανάμειξη που, θα το επαναλάβω, είναι αχρείαστη, και μας βάζει στο ίδιο τσουβάλι με όλους τους υπόλοιπους Ευρωπαίους που στέλνουν στην Ουκρανία πυραύλους και αντιαρματικά και βόμβες και εκτοξευτήρες και δεν ξέρω τι άλλο.

Με τους 14 ή με τους 13;

Κοιτάζω συνεχώς τον σχετικό κατάλογο των «αποστολέων». Μόλις 14 είναι επί του παρόντος (κρατώ μια επιφύλαξη, μήπως στη συνέχεια αυξηθούν) οι χώρες της Ευρώπης που επέλεξαν να βρεθούν «στη σωστή πλευρά της ιστορίας». 14 στις 27. Γιατί εμείς επιλέξαμε να είμαστε στους 14 και όχι στους υπόλοιπους 13 που όπως η Ιταλία και η Ισπανία, ας πούμε, επέλεξαν να αποστείλουν υγειονομικό υλικό, ομολογώ ότι δεν μου το έλυσε ως απορία ούτε ο πρόεδρος Κυριάκος κατά τη χθεσινή του ομιλία στη Βουλή. Κρατώ λοιπόν τις απορίες μου, κρατώ και τις αμφιβολίες μου, και επιμένω: συνιστά λάθος η ανάμειξή μας σε μια σύρραξη στην οποία μπορεί να είναι πιθανολογούμενη η έκβασή της, αλλά άγνωστες οι μακροχρόνιες συνέπειές της για την Ευρώπη και για μας.

Η εξωτερική πολιτική είναι ένα ευαίσθητο πεδίο άσκησης και δεν χωρούν αδεξιότητες και παρορμητισμοί. Κάθε κίνηση θέλει σοβαρή μελέτη, και δεν είμαι (καθόλου!) σίγουρος ότι το εξετάσαμε το πράγμα από όλες τις πλευρές…

Αλληλεγγύη με ειρηνικά μέσα

Είμαι λοιπόν στο 42%, και δεν είμαι στο 47%, που (όπως επίσης καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις) θεωρούν πως καλώς στείλαμε όπλα στην Ουκρανία, διότι ανήκομεν στη Δύση και άρα αυτό έπρεπε να πράξουμε για να μη θεωρηθεί ότι υπεκφεύγουμε. Και επειδή έλαβα έναν αριθμό emails που με επικρίνουν σχετικά με τη στάση που επέλεξα, θέλω απλώς να αναφέρω στους καλοπροαίρετους αναγνώστες μου ότι δεν με έχει τσιμπήσει καμία μύγα, ούτε πτοούμαι από τις απειλές οιουδήποτε, όπως ας πούμε από την προειδοποίηση της Μόσχας ότι όσες χώρες «έστειλαν όπλα στην Ουκρανία θα υποστούν σκληρές συνέπειες».

Απλώς θεωρώ ότι η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη πρέπει να αποδεικνύεται με ειρηνικά μέσα, και όχι με το να τροφοδοτεί τον έναν εκ των δύο αντιμαχομένων με οπλισμό για να αντεπεξέλθει στις επιθέσεις του άλλου. Ασε που ενέχει και μια υποκρισία όλη αυτή η «βοήθεια» που αποστέλλεται στην Ουκρανία. Οταν ο επιτιθέμενος είναι μια υπερδύναμη, το να τροφοδοτείς τον ασθενέστερο με πυραυλάκια και αντιαρματικά το μόνο που καταφέρνεις είναι να επιτείνεις την αιματοχυσία και να προκαλείς μεγαλύτερες υλικές καταστροφές. Και μπορεί να φαντάζει κυνικό, αλλά θα το πω: η Δύση γνωρίζει πως οι ουκρανικές δυνάμεις, όσους ηρωισμούς και να επιδείξουν, στο τέλος δυστυχώς θα υποκύψουν στο «δίκαιο» του ισχυρού, στον «νόμο» της ζούγκλας. Κατά συνέπεια, λειτούργησε κι εσύ ως χώρα ανάλογα. Κάνε ελιγμούς, δες τι εναλλακτικές έχεις, προσπάθησε να ξεφύγεις από τον κλοιό που σε περιβάλλει, και αν μπορείς χάραξε μια αυτόνομη στρατηγική. Αν πάλι δεν μπορείς, ντύσου με τον μανδύα του ουδέτερου και περίμενε να δεις πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα.

Αυτό πιστεύω…

Τυφλωμένοι από μίσος

Και μέσα στον γενικό χαμό να σου και ο ΣΥΡΙΖΑ να βάζει στο μάτι τον μόνιμο στόχο του, τη Λίνα Μενδώνη, την υπουργό Πολιτισμού. Γιατί; Διότι η κυρία Μενδώνη αποφάσισε να ακυρώσει εκδηλώσεις με ρωσικούς πολιτιστικούς οργανισμούς ως αντίδραση του υπουργείου Πολιτισμού στην εισβολή των Ρώσων στην Ουκρανία.

Κατά τον ΣΥΡΙΖΑ, που διαχρονικά είναι τυφλωμένος από μίσος και πάθος κατά της κυρίας Μενδώνη, αυτό συνιστά σκοταδισμό, και ως εκ τούτου (φαντάζομαι…) πρέπει να ανάψουμε μια μεγάλη φωτιά στην πλατεία Συντάγματος και να την κάψουμε τη σκοταδίστρια που τολμάει να παίρνει τέτοιες ιεροεξεταστικές αποφάσεις οι οποίες πλήττουν τον πολιτισμό.

Ενδεικτικό του μίσους είναι και η ανάρτηση ενός πρώην υπουργού Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ, και εντελώς πρώην συναδέλφου δημοσιογράφου, του Νίκου «ανάβω ένα πούρο πού και πού για να ξεχνιέμαι» Ξυδάκη. Ο τύπος αυτός, επιτιθέμενος στη Μενδώνη, έγραψε τα ακόλουθα, άθλια και εν πολλοίς σεξιστικά, σε βάρος της υπουργού Πολιτισμού:

«Η αυτοφωράκιας “Πολιτιζμού” κάνει μνησίκακη πολιτική με αποκλεισμούς στα ρωσικά συγκροτήματα τέχνης. Να κάψει και βιβλία του Ντοστογιέφσκι.

Αφού το διατάσσει ο Πιουριφόι.

[Πόσο καλύτεροι άνθρωποι γίναμε με ταινίες Κιαροστάμι, Φαραντί, Παναχί, Μαχμαλμπάφ, από το κράτος παρία Ιράν]»

Γίνατε; γιατί δεν το βλέπω…

Περί σκοταδιστών

Για να δούμε, όμως, ποιος είναι σκοταδιστής; Η Μενδώνη ή ο ΣΥΡΙΖΑ; Η απόφαση για τον αποκλεισμό των ρώσων καλλιτεχνών και συγκροτημάτων ως αντίδραση στη βαρβαρότητα της εισβολής των δυνάμεων του Πούτιν στην Ουκρανία δεν είναι μόνο της ελληνικής κυβέρνησης. Συμβαίνει στις περισσότερες χώρες στον κόσμο, και είναι σε συνέχεια των οικονομικών κυρώσεων σε βάρος της Ρωσίας.

Αναφέρω ενδεικτικά:

l Η Μπιενάλε της Βενετίας ανακοίνωσε ότι ματαιώνει τις συμμετοχές ρώσων καλλιτεχνών ζητώντας από όσους είχαν δηλώσει συμμετοχή να μην επιχειρήσουν να μεταβούν στην έκθεση, διότι δεν θα γίνουν δεκτοί.

l Η Ρόγιαλ Οπερα του Λονδίνου ανακοίνωσε ότι ματαιώνει τις παραστάσεις των μπαλέτων Μπαλσόι που το φημισμένο συγκρότημα επρόκειτο να δώσει το καλοκαίρι στη βρετανική πρωτεύουσα.

l Η Μετροπόλιταν Οπερα της Νέας Υόρκης ανακοίνωσε ότι ματαιώνει παράσταση του Θεάτρου Μπαλσόι, η οποία είχε προγραμματιστεί στο πλαίσιο του καλλιτεχνικού της προγράμματος.

l Η συμφωνική ορχήστρα του Παρισιού ανακοίνωσε ότι ματαιώνει συναυλία με έργα ρώσων μουσουργών, τα οποία θα παρουσίαζε, υπό τη διεύθυνση του κορυφαίου σήμερα στον κόσμο, ρώσου μαέστρου Βάλερι Γκέργκιεφ.

l Τη ματαίωση ανάλογων συναυλιών υπό τη διεύθυνση του Γκέργκιεφ ανακοίνωσαν επίσης το Κάρνεγκι Χολ του Λονδίνου και η Σκάλα του Μιλάνου.

l Ο δήμαρχος του Μονάχου τον απέλυσε από διευθυντή της συμφωνικής ορχήστρας της πόλης.

Κατά τα δημοσιεύματα του ξένου Τύπου, τα οποία προφανώς διαφεύγουν της προσοχής του Ξυδάκη και των φανατικών του ΣΥΡΙΖΑ, η αποπομπή του ρώσου μαέστρου είναι σε αντίποινα της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, διότι ο Γκέργκιεφ είναι στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν και, όπως αναφέρεται, είναι συχνός επισκέπτης του στο Κρεμλίνο. Ναι, αλλά η Μενδώνη κάνει «μνησίκακη πολιτική»!

(Και ο ΣΥΡΙΖΑ αντιπολίτευση για τα μπάζα…)