2.500 άτομα φώναξαν στο Σύνταγμα υπέρ της Ουκρανίας

Αρχικά, ο καιρός έδειχνε πως δεν είναι με το μέρος τους: η βροχή στην Πλατεία Συντάγματος εντάθηκε σαράντα πέντε λεπτά πριν από τις 2, την ώρα που η ουκρανική κοινότητα είχε δώσει το πρώτο ραντεβού στο κέντρο της Αθήνας για τη συγκέντρωση συμπαράστασης. Οι εκτιμήσεις για τον αριθμό των ατόμων, ωστόσο, διαψεύστηκαν: περίπου 2.500 άτομα έδωσαν το «παρών» για να συμπαρασταθούν στη μάχη που δίνει η Ουκρανία. Και μόλις λίγη ώρα μετά, σε πείσμα των απαισιόδοξων, και ο καιρός τούς έκανε το χατίρι, με τον ήλιο να στεγνώνει την πλατεία.

Την πρώτη φορά που ακούστηκε ο ουκρανικός εθνικός ύμνος, ψιθυριστά σαν προσευχή, ο κόσμος δεν είχε ακόμα μαζευτεί. Στο Σύνταγμα, μια μικρή ομάδα γυναικών οργάνωνε τις υπόλοιπες, μοιράζοντας φυλλάδια που είχαν τυπωθεί στα ουκρανικά και στα ελληνικά. Κάποιες κρατούσαν χαρτόνια με αυτοσχέδια συνθήματα, εμπνευσμένα από το περιστατικό στην Οφιούσα. Οι περισσότερες ήταν οργανωμένες, κατάλληλα ντυμένες σε γαλάζιο και κίτρινο, εφοδιασμένες με σημαίες. «Εμείς την έχουμε χρόνια σπίτι», λέει μια εξ αυτών όταν μια Ελληνίδα ρωτάει αν πουλάνε κάπου κοντά. «Στα ρωσικά καταστήματα δεν θα βρεις σίγουρα», σχολιάζει με κάποια απογοήτευση.

Το βασικό κάλεσμα της Κυριακής είχε γίνει μέσα από τη σελίδα Ukrainian women in Greece, γι’ αυτό οι γυναικείες παρέες ήταν αρχικά περισσότερες. Φυσιογνωμίες εξαιρετικά γνώριμες, που ζουν χρόνια στην Ελλάδα, μετανάστριες δεύτερης και τρίτης γενιάς. Η Λίνα και η Οκσάνα ήταν μία από αυτές τις παρέες – μετρούν η μια 20 και η άλλη 28 χρόνια μακριά από την πατρίδα τους. Ανησυχούν για τις οικογένειές τους, ανησυχούν για τη χώρα τους και οργίζονται με τη ρωσική κυβέρνηση που μιλάει για ουκρανούς νεοναζί. «Μας λένε πως Ουκρανοί χτύπησαν τους άμαχους στη Σαρτανά. Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Οταν ο Κάρολος Παπούλιας είχε επισκεφτεί τη Μαριούπολη, είχε πει πως δεν νιώθει πως βρίσκεται στην Ουκρανία, αλλά στην Ελλάδα. Υπάρχουν στενοί δεσμοί στην περιοχή», λέει η Λίνα. «Μην ακούτε αυτά που λένε, δεν είμαστε Ναζί», αναφέρει η Οκσάνα. «Λένε ψέματα τόσα χρόνια για μας και όταν πηγαίνουμε μετανάστες για να βοηθήσουμε τις οικογένειές μας μας κοιτούν με μισό μάτι».

Η συζήτηση κόβεται στη μέση, καθώς ο κόσμος αρχίζει να αυξάνεται. Οι σημαίες πια δεν είναι μόνο ουκρανικές: οι κοινότητες της Αλβανίας, της Πολωνίας, της Ρουμανίας και της Γεωργίας έχουν στείλει τους δικούς τους εκπροσώπους. «Πολεμάτε και για εμάς», λένε στους Ουκρανούς, «σας στέλνουμε ενέργεια από την ενέργειά μας». Στα συνθήματα για «μία και ενωμένη Ουκρανία», οι παριστάμενοι δεν ζητούν από τους Ευρωπαίους να πάνε να πολεμήσουν για χάρη τους, ζητούν ωστόσο αυστηρότερες κυρώσεις, κυρίως το μπλοκάρισμα του εναέριου χώρου. «Μην ξεχνάς», λέει η Οκσάνα, «στη ρωσική κυβέρνηση λένε ότι με τους Ουκρανούς είμαστε αδέρφια. Αν τα κάνουν αυτά στα αδέρφια τους, φαντάσου τι θα κάνουν στους άλλους».