Σε επικίνδυνα μονοπάτια

Σε επικίνδυνα μονοπάτια

Εκπληξη, μεγάλη έκπληξη, αισθάνθηκα, από τη χθεσινή απόφαση να συνδράμουμε στρατιωτικά την Ουκρανία. Και θα το πω και ας στενοχωρήσω κάποιους: για ποιον λόγο ακριβώς αποφασίστηκε να υπάρξει ελληνική στρατιωτική εμπλοκή στον πόλεμο, με στρατιωτικό υλικό; Και μάλιστα την ώρα που οι Ρώσοι βρίσκουν σοβαρή αντίσταση στην προέλασή τους στην Ουκρανία; Είναι εποχές αυτές να ερεθίζουμε έναν τύπο, τον Πούτιν, ο οποίος έχει αυτή την ισχυρή σχέση που έχει με την Τουρκία και σε αυτή τη φάση αισθάνεται εκνευρισμένος επειδή δεν υλοποιούνται τα σχέδιά του όπως τα είχε καταρτίσει;

Θεωρώ μέγα λάθος τη χθεσινή απόφαση της κυβέρνησης να αποστείλει πολεμικό υλικό στην Ουκρανία. Και δεν νομιμοποιείται η απόφαση, ούτε δικαιολογείται, από το γεγονός των τραγικών απωλειών σε έλληνες ομογενείς. Είναι μια αχρείαστη εμπλοκή, η οποία, πιστεύω (και μακάρι να διαψευστώ), οδηγεί τη χώρα σε επικίνδυνα μονοπάτια.

Μακάρι η κυβέρνηση να έχει πάρει κάποιες εγγυήσεις από τους εταίρους μας για την απόφασή της αυτή, αλλά ειλικρινά ανησυχώ. Θα μπορούσε να μείνει στην αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας και ιατροφαρμακευτικού υλικού, και ως εκεί. Οχι όπλα. Ανοίγει ένα κεφάλαιο στις σχέσεις με τη Ρωσία, που δεν ξέρω πώς θα κλείσει. Ο πόλεμος στην Ουκρανία, αργά ή γρήγορα, θα τελειώσει. Μετά που θα έρθει η ώρα του απολογισμού, τι έκανε ο καθένας σε αυτό τον πόλεμο, θα είναι τα δύσκολα…

Κοινή άμυνα

Εθεσα τον προβληματισμό σε πρώην υπουργό Εξωτερικών, φίλο μου. Μου απάντησε ότι «δεν μπορούσε να κάνει κάτι άλλο ο Μητσοτάκης από τη στιγμή που και άλλες χώρες από την Ευρώπη στέλνουν βοήθεια στην Ουκρανία. Για να το κάνει (η κυβέρνηση) φαίνεται πως δέχθηκε ισχυρή πίεση από τους συμμάχους της». Και πως «άλλες νατοϊκές χώρες, ακόμη και η Τουρκία, το έχουν κάνει ήδη. Πρόβλημα θα ήταν να μη στείλουμε κι εμείς κάτι, που μπορεί να μην είναι εν τέλει και τόσο πολεμικό υλικό, αλλά υλικό επιμελητείας. Επίσης, υπάρχει και κάτι ακόμη: δι’ αυτού του τρόπου ενισχύεται η πάγια θέση της Ελλάδας για πραγματικά κοινή εξωτερική πολιτική και άμυνα της Ευρώπης, κάτι που παγίως επιζητούμε στην αντιπαράθεση με την Τουρκία».

Να πω ότι με καθησύχασε; Δεν με καθησύχασε. Οι φόβοι μου παραμένουν. Και μακάρι να μείνουν φόβοι. Να μην επιβεβαιωθούν…

Διδάγματα

Με το βλέμμα στραμμένο στην Ουκρανία και τα όσα βιώνει από τη ρωσική εισβολή που δεν λέει να τελειώσει, αλλά αντιθέτως παρατείνεται ανησυχητικά, σκέφτομαι ότι η υπόθεση της Ουκρανίας είναι εξαιρετικά διδακτική και για μας. Είναι ίσως η πρώτη φορά που τόσο ανάγλυφα αποδεικνύεται ότι στον πόλεμο ο καθένας είναι μόνος του και πως οι διεθνείς συμμαχίες, οι συμπαρατάξεις, τα μέτωπα, οι συμπράξεις, τα σύμφωνα κ.λπ. είναι παραμύθια. Είναι λόγια χωρίς αντίκρισμα, λόγια στον αέρα, τα οποία λέγονται για ευνόητους λόγους σε περιόδους ειρηνικές για τον κόσμο, αλλά όταν έρχεται η ώρα της κρίσης αποδεικνύονται κούφια. Κενά περιεχομένου. Το ΝΑΤΟ που έσπρωξε την Ουκρανία σε αυτή την τεράστια περιπέτεια, από την οποία θα κάνει πολλά χρόνια να βγει, χάθηκε μέσα στα σύννεφα από τις εξατμίσεις των ρωσικών τανκς. Ολη η «βοήθεια» έως τώρα ήταν ανέξοδα νταηλίκια του είδους «θα δει τι θα πάθει η Ρωσία», «θα γονατίσει η Ρωσία από τις κυρώσεις», «θα το μετανιώσει πικρά η Ρωσία», αλλά στην πράξη, εμφανώς τουλάχιστον, τί-πο-τε.

Τι λέει αυτό για τη μικρή μας χώρα, που βρίσκεται κάθε τόσο στο έλεος του τουρκικού τσαμπουκά; Πως όταν έρθει εκείνη η (κακιά) ώρα, μόνοι μας θα πρέπει να αγωνιστούμε για να αντιμετωπίσουμε την τουρκική επεκτατικότητα. Βοήθεια μην περιμένετε από πουθενά. Σαράντα οκτώ χρόνια έχουν περάσει από το 1974. Θυμάται κανείς τι έγινε τότε; Εγώ θυμάμαι. Μόνοι μας προσπαθήσαμε, με τα «λιανοντούφεκα» στο χέρι, να αποτρέψουμε την κατάληψη ολόκληρης της Κύπρου από τον Αττίλα, και το ΝΑΤΟ, οι σύμμαχοί μας, σφύριζε σκοπούς του τόπου του… Να μην ξαναγίνει, Κυριάκο μας, το ίδιο λάθος…

Πήραν τα μυαλά τους αέρα

Το λέω, διότι ως βαθύς γνώστης των όσων διακινούνται στο Διαδίκτυο, διαπιστώνω ότι ξεφυτρώνουν σαν τις παπαρούνες στο πράσινο λιβάδι διάφοροι «στρατόκαυλοι» που με αφορμή τον πόλεμο στην Ουκρανία ζητούν να «τελειώνει και η Ελλάδα με την Τουρκία». Τώρα μάλιστα που εξοπλίστηκε με αεροπλάνα και φρεγάτες και πυραυλάκια και δεν ξέρω τι άλλο. Αμ έλα που δεν τελειώνει καμία διαφορά με πόλεμο. Το πολύ πολύ να συντηρήσει τη διαφορά ανοιχτή για μερικές δεκαετίες – κι εμείς το έχουμε ζωντανό μπροστά μας το παράδειγμα, με την Κύπρο.

Μου έλεγαν προχθές το βράδυ σε ένα σπίτι κάτι «ειδήμονες» περί αυτά ότι έχουμε αποκτήσει υπεροπλία, τάχα μου και καλά, και πως «αν συμβεί κάτι» η Τουρκία «θα πάρει σκληρό μάθημα». Τους άκουγα, τους άκουγα, και δεν πίστευα στ’ αφτιά μου. Για το πώς είναι δυνατόν μεγάλοι άνθρωποι να υποστηρίζουν τέτοιες ανοησίες. Ενας μάλιστα, περισσότερο «στρατόκαυλος» από κάθε άλλον στην ομήγυρη, απόστρατος, ισχυριζόταν ότι «το μεγάλο όπλο μας είναι η βάση των Αμερικανών στην Αλεξανδρούπολη και η αναβάθμιση της Σούδας που κάνει την Κρήτη αβύθιστο αεροπλανοφόρο»!!

Παλικάρια, χαλαρώστε λιγάκι το κορμί σας, γιατί οι καιροί είναι πονηροί και κανείς δεν θα δεχτεί να μπει σε κανέναν πόλεμο που μας αφορά. Οι Αμερικανοί έχουν δημιουργήσει τη βάση στην Αλεξανδρούπολη και αναβαθμίζουν τις εγκαταστάσεις τους στη Σούδα, και όπου αλλού, για τη δική τους ασφάλεια, όχι για τη δική μας. Εκτός πια – θα το πω το αριστερό τώρα – αν έχουμε μετατραπεί στην 51η Πολιτεία των ΗΠΑ και δεν το ξέρουμε!..

Ελλειψη ηγεσίας

Πάντως, το άλλο μεγάλο μήνυμα που εξέπεμψε κατά τρόπο εκκωφαντικό η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία αφορά την παντελή έλλειψη πολιτικής ηγεσίας στην Ευρώπη. Απέναντι στον Πούτιν, η Ευρώπη των 27 έχει να αντιπαρατάξει τον Μπορέλ, τον Μισέλ, τη Φον ντερ Λάιεν, κι από κοντά τον Σολτς, τον Μακρόν και τον Μπόρις Τζόνσον! Και δεν συζητάω καν για την Αμερική με τον μπαρμπα-Μπάιντεν, ετών 79, ζωή να ‘χει ο άνθρωπος, άλλα τι να πρωτοκοιτάξει; Ζάχαρο, ουρία, ουρικό οξύ, αρρυθμίες, την Ουκρανία ή την αριστερή αντιπολίτευση των Δημοκρατικών, τον Σάντερς που λατρεύει… Βαρουφάκη;

Στο Διαδίκτυο, επίσης, κυκλοφορεί ταμπλό το οποίο επιχειρεί να κάνει ηχηρή τη διαφορά Ρωσίας – Δύσης. Από τη μια πλευρά εικονίζεται ο υπουργός Αμυνας της Ρωσίας Σεργκέι Σοϊγκού, μια φάτσα που θυμίζει έντονα «πόρτα» σε νυχτερινό κέντρο της Μόσχας, και από την άλλη έξι χαμογελαστές, εμφανώς φιλάρεσκες κυρίες – οι «συναδέλφισσές» του υπουργοί Αμυνας, της Γαλλίας, της Ολλανδίας, της Γερμανίας, του Βελγίου, της Ισπανίας, της Δανίας. Ναι, το ξέρω, αποπνέει έναν σεξισμό το ταμπλό αυτό κι εγώ, ένας φεμινιστής εκ πεποιθήσεως, προφανώς δεν το υιοθετώ. Αλλωστε ο πόλεμος δεν έχει φύλο. Ομως ζούμε στην εποχή της επικοινωνίας και των social media και κάτι τέτοια δημιουργούν κλίμα προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση…