Το παράδειγμα του μπάσκετ και ο τελικός Κυπέλλου

Το πρόσφατο Final 4 του Κυπέλλου Ελλάδας στο μπάσκετ και η εικόνα που είδαμε στις εξέδρες κυρίως του μεγάλου τελικού είναι το παράδειγμα που πρέπει να ακολουθήσουμε όλοι μας. Και να επιμείνουμε ώστε αυτό να μην είναι η εξαίρεση, αλλά να γίνει ο κανόνας. Από τις ομοσπονδίες μέχρι τις ομάδες και από τους φιλάθλους μέχρι τα media, οφείλουμε να δουλέψουμε προς αυτή την κατεύθυνση. Να βλέπουμε δηλαδή τελικούς αληθινές γιορτές. Χωρίς όλη την αστυνομία της Ελλάδας παρούσα, χωρίς τον φόβο πως θα ξεφύγει η κατάσταση, χωρίς φωτοβολίδες να εκσφενδονίζονται στον αέρα με κίνδυνο ακόμα και τη ζωή κάποιου. Ηρθε η ώρα μιας μεγάλης αλλαγής που θα μας κάνει να νιώθουμε όπως νιώθουν σε άλλες χώρες, περισσότερο προηγμένες στον αθλητισμό.

Δεν είναι εύκολο. Χρειάζεται προσπάθεια, πολλή δουλειά, υπομονή και να μικρά αλλά σταθερά βήματα. Το πρώτο βήμα έχει στο Ηράκλειο. Κι εκεί αποδείχτηκε πως όποιος θέλει… μπορεί. Το δεύτερο μπορεί να είναι ο τελικός του Κυπέλλου. Να ανακοινώσει η Ομοσπονδία πως ο μεγάλος τελικός στο ΟΑΚΑ θα γίνει παρουσία φιλάθλων και των δύο φιναλίστ, όποιοι κι αν είναι αυτοί. Δεν χρειάζεται να κάτσουν ο ένας δίπλα στον άλλον. Ας υπάρχουν τα απαραίτητα κενά διαζώματα. Χρειάζεται όμως να βεβαιωθούμε πως όποιοι είναι και στη μία πλευρα του γηπέδου και στην άλλη είναι εκεί για να δουν έναν αγώνα. Να υποστηρίξουν την ομάδα τους. Και να φύγουν ασφαλείς για να γυρίσουν σπίτια τους.

Μπορεί να συμβεί. Κι αν δεν είμαστε σίγουροι πως μπορεί να συμβεί με την παρουσία 40 ή 50 χιλιάδων θεατών, μπορεί να συμβεί με 10-15 χιλιάδες κόσμου. Ελεγχόμενου κόσμου. Ετσι θα σταλεί το κατάλληλο μήνυμα για το μέλλον. Ετσι θα αποκτήσουν ξανά χρώμα οι κερκίδες, αλλά χρώμα υγιές. Ποδοσφαιρικό. Σε αυστηρότατο αλλά ανθρώπινο πλαίσιο. Αλήθεια ποιος δεν θα ήθελε μια τέτοια εξέλιξη;