«Το μόνο που θέλουμε είναι ειρήνη και ησυχία»

Λίγες ώρες πριν από τη γενικευμένη ρωσική εισβολή, τρεις γυναίκες από την Ουκρανία μίλησαν στα «ΝΕΑ» για την αγωνία, τις ελπίδες και την εξάντλησή τους από έναν πόλεμο που μαίνεται ήδη εδώ και οκτώ χρόνια στα ανατολικά της χώρας τους.

«Αρχιτεκτονική ασφαλείας», «γεωπολιτική σκακιέρα», «νέος Ψυχρός Πόλεμος». Οι πλήρεις ανησυχίας αλλά κενές συναισθήματος φράσεις που κυριάρχησαν στην παγκόσμια δημόσια σφαίρα από τα τέλη του 2021, αντικαταστάθηκαν άρδην τις τελευταίες ώρες από αγωνιώδεις ανταποκρίσεις, εκρήξεις που φωτίζουν βάναυσα τον νυχτερινό ουρανό και ψύχραιμες αλλά επιτακτικές συστάσεις, όπως εκείνη που διαβάζουμε στις σελίδες του ελληνικού προξενείου στη Μαριούπολη.

«Αγαπητοί φίλοι, στην παρούσα φάση είναι σημαντικό να μείνουμε όλοι ασφαλείς και σε στενή επικοινωνία με το Γενικό Προξενείο. Συστήνουμε να αναζητήσετε ασφαλές μέρος και το πλησιέστερο καταφύγιο. Οπως έχουμε ανακοινώσει εδώ και μέρες, υπάρχει σχέδιο εκκένωσης για όσους έλληνες πολίτες και μέλη των οικογενειών τους ενδιαφέρονται, το οποίο θα υλοποιηθεί λαμβάνοντας υπόψη την επιτόπια κατάσταση. Για οιανδήποτε εξέλιξη, θα σας τηρήσουμε ενήμερους» αναφέρει η ανακοίνωση. Μια ανάρτηση πιο κάτω, παρουσιάζονται αναλυτικά οι διευθύνσεις των διαθέσιμων καταφυγίων της πόλης στη σπαρασσόμενη περιφέρεια του Ντονέτσκ, όπου εδώ και αιώνες ζει η μεγαλύτερη κοινότητα Ελλήνων της Ουκρανίας.

ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΝ. Μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, ωστόσο, μόλις 100 Ελληνες έχουν αιτηθεί την εκκένωσή τους, η οποία και αναμένεται να πραγματοποιηθεί μέσω Ρουμανίας, σύμφωνα με δηλώσεις του υφυπουργού Εξωτερικών, Ανδρέα Κατσανιώτη, ενώ οι υπόλοιποι εμφανίζονται αποφασισμένοι να παραμείνουν στις πόλεις και στα χωριά τους.

Μιλώντας στα «ΝΕΑ», η Γαλήνη Μασλιούκ-Κάκκου, πρόεδρος της κοινότητας «Ουκρανο-Ελληνική Σκέψη», απέδωσε αυτή τη στάση στη «μεγάλη εμπιστοσύνη που έχουν οι Ουκρανοί στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας», ενώ σημείωσε ότι «κάθε χώρα στον ελεύθερο κόσμο θα πρέπει να κινητοποιηθεί για να υπερασπιστεί την Ουκρανία από την απρόκλητη ένοπλη επίθεση της Ρωσίας», σχολιάζοντας πικρά ότι η εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία της χώρας της παραβιάζεται «για όγδοη χρονιά, υπό τα σιωπηλά βλέμματα της διεθνούς κοινότητας, η οποία αρνείται να αντιμετωπίσει τις παράλογες ορέξεις ενός αυταρχικού δικτάτορα».

Την άποψή της μοιράζονται πολλοί ακόμα Ουκρανοί. Η Λένα Ονουφριγένκο ζει μόνιμα στην Ελλάδα, όμως εδώ και έναν μήνα βρίσκεται στην Οδησσό, από όπου κατάγεται η οικογένειά της. Η ατμόσφαιρα που περιέγραψε στα «ΝΕΑ» λίγες ώρες πριν από τις ρωσικές εναέριες επιθέσεις είναι εκείνη μιας πόλης που έχει εξοικειωθεί με τη φρίκη του πολέμου και στην οποία κυριαρχεί η εξάντληση. «Η κατάσταση στην Οδησσό δεν είναι πολύ διαφορετική από ό,τι ήταν τα προηγούμενα χρόνια» επισήμανε. «Τα τελευταία νέα έχουν βεβαίως ανησυχήσει τον κόσμο, που όμως συνεχίζει την καθημερινή του ζωή, όπως έκανε μέχρι σήμερα. Εχουμε βαρεθεί τα οκτώ χρόνια πολέμου με τη Ρωσία. Εχουμε βαρεθεί να χάνει η χώρα μας εδάφη. Εχουμε κουραστεί να ακούμε για σκοτωμένους στρατιώτες και πολίτες. Το μόνο που θέλουμε είναι ειρήνη και ησυχία».

Η Αθηνά Χατζίνοβα ανήκει στην ελληνική ομογένεια της Μαριούπολης. Ζώντας εντός των ορίων του Ντονέτσκ, μιας από τις εσχάτως αναγνωρισμένες από τον Βλαντίμιρ Πούτιν αποσχισμένες «Λαϊκές Δημοκρατίες», θα ήταν αδύνατον να μην αγωνιά για τις εξελίξεις. Ρωσόφωνη η ίδια, ξεκαθάρισε μιλώντας στα «ΝΕΑ ότι «ποτέ δεν ζητήσαμε από τον Πούτιν να μας σώσει», υπογραμμίζοντας πως, αντιθέτως, οι ελπίδες της κοινότητας εναπόκεινται στην ενεργοποίηση του περίφημου Μνημονίου της Βουδαπέστης, μέσω του οποίου ο μεγάλες δυνάμεις παρείχαν στην Ουκρανία εγγυήσεις ασφαλείας ως αντάλλαγμα για την αποπυρηνικοποίησή της.

ΜΕ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ. Σε μια πόλη που έχει μάθει να ζει με τον διαρκή φόβο του θανάτου, η Χατζίνοβα περιέγραψε κατοίκους που «διατηρούν την ηρεμία τους και δεν πανικοβάλλονται» και που «είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν τη γη τους με τα όπλα στα χέρια». Ηδη πριν από τη γενικευμένη ρωσική εισβολή, οι ήχοι των εκρήξεων από τη γραμμή οριοθέτησης έφταναν στη Μαριούπολη με ασυνήθιστη ένταση και συχνότητα. «Οι κάτοικοι λένε ότι δεν έχουν γίνει τέτοιες επιθέσεις εδώ και αρκετά χρόνια» τόνισε. «Και για να επιβιώσουν άλλη μια νύχτα, κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών κατεβαίνουν στα υπόγεια των σπιτιών τους». Παρ’ όλα αυτά, «ακούγεται απίθανο, αλλά ακόμα και σε μια τόσο επικίνδυνη περίοδο είναι σχεδόν αδύνατον να βρεις έναν άνθρωπο ή μια οικογένεια που να παρατήσουν το χωριό ή την πόλη τους».

«Ελπίζουμε σε ειρηνική και διπλωματική επίλυση της κατάστασης» κατέληξε. «Γιατί πάνω απ’ όλα δεν θέλουμε να χάσουμε ανθρώπους στον πόλεμο. Θέλουμε να ζήσουμε σε μια ειρηνική και ευημερούσα Ουκρανία…».