Οι μεγάλοι κλασικοί

Είναι αληθινές ή όχι οι καταγγελίες του μακαρίτη Ανδρέα Βγενόπουλου; Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ καλούν τη δικαιοσύνη να διερευνήσει την υπόθεση. Από τη δική μου σκοπιά, μελετώντας τα κείμενα, διαπιστώνω ότι οι μεγάλοι κλασικοί του νέου ελληνισμού, από χθες, μπορούν να υποδεχτούν ένα νέο ταλέντο: τον δικηγόρο Σπυρίδωνα Χριστόφιλο. Εναν επιστήμονα που, με τη χθεσινή ανακοίνωσή του, μετά την εμπλοκή του ονόματός του στην καταγεγραμμένη συνομιλία περί «βιβλίων» και «βιβλιοθηκών», νιώθει την ανάγκη να δηλώσει ότι έχει «πολύ μεγαλύτερη παιδεία και σύνθεση και νομική αρτιότητα από τον ομιλητή της καταγεγραμμένης συνομιλίας» (από τον τεθνεώτα Βγενόπουλο, δηλαδή).

Πού άραγε να στηρίζει αυτή τη σιγουριά της υπεροχής του; Αφού καταχωρίσω τη δήλωσή του ότι «τα βιβλία τα διαβάζει», καταχωρίζω και το χωρίο με τις επιρροές του: «Ποτέ δεν περιαυτολογώ αφού η ιδέα του δικαίου με κάνει να κατανοώ το απέραντο του χρόνου και της ουσίας, αλλά είμαι ίσως, ο μόνος δικηγόρος, επειδή είμαι στον κόσμο μου, στον κόσμο των ιδεών του Πλάτωνα, του Κάτωνα και του Επαμεινώνδα». Καταλαβαίνω τον Πλάτωνα και τον Κάτωνα, αλλά ποια βιβλία έχει γράψει ο καημένος ο Επαμεινώνδας – που δεν έχει σωθεί ούτε η βιογραφία που έγραψε γι’ αυτόν, αιώνες μετά, ο Πλούταρχος;

Αθώος!