Ο Περισσός, ο Λένιν και ο Πούτιν

Τα πυρά του Περισσού κατά του Πούτιν για το «ρεσιτάλ αντικομμουνισμού» που επέδειξε με την επίθεση «στους Μπολσεβίκους, τον Λένιν και τη Σοβιετική Ενωση», προκειμένου να δικαιολογήσει την απόφασή του για αναγνώριση των αποκαλούμενων «Λαϊκών Δημοκρατιών» του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ, ήταν αναμενόμενα.

Το ΚΚΕ ήταν και παραμένει προσηλωμένο στις ιδέες και τις αξίες της Οκτωβριανής Επανάστασης και αφοσιωμένο στις αρχές της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην πρώην ΕΣΣΔ, τη «μητέρα-πατρίδα» για τους απανταχού κομμουνιστές κάποτε, παρά τις παρεκκλίσεις που έχει εντοπίσει όσον αφορά τη στρατηγική που ακολουθήθηκε μετά την «αποκαθήλωση» του Στάλιν στο 20ό Συνέδριο του 1956 υπό τον Χρουστσόφ. Ενα συνέδριο που αποτέλεσε καμπή στην πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης «επειδή σε αυτό υιοθετήθηκαν μια σειρά οπορτουνιστικές θέσεις για τα ζητήματα της οικονομίας, της στρατηγικής του κομμουνιστικού κινήματος και των διεθνών σχέσεων», όπως έχει αποφανθεί ο Περισσός, εκτιμώντας ότι έκτοτε υπήρξε σειρά αλλοιώσεων του σοσιαλιστικού χαρακτήρα του οικοδομήματος με αποκορύφωμα την «περεστρόικα» του Γκορμπατσόφ και την κατάρρευση της ΕΣΣΔ το 1991.

Υπό το πρίσμα αυτό, η επίθεση στον Πούτιν έρχεται να επιβεβαιώσει τη σταθερή θέση του κόμματος υπέρ των σοσιαλιστικών κατακτήσεων στην πρώην ΕΣΣΔ, παρά τις αντιφάσεις, συμπεριλαμβανομένου και του πολυεθνικού χαρακτήρα της. Μπορεί στο ΚΚΕ να προτάσσουν τον «αντιδραστικό και επικίνδυνο ρόλο» των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών και παρεμβάσεων στο Ουκρανικό εκ μέρους των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένης της πρόσδεσης σε αυτούς τους μηχανισμούς της Ουκρανίας, ωστόσο θεωρούν ότι η κίνηση Πούτιν εντάσσεται σε ένα πλαίσιο «επικίνδυνων στρατηγικών σχεδιασμών της ρωσικής ηγεσίας στην περιοχή». Οσον αφορά την επίθεση στον Λένιν πιστεύουν ότι αποτελεί «προκάλυμμα» για τις επιλογές του Κρεμλίνου στο πεδίο των «ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών» που «παίζει» δυναμικά και επικίνδυνα προκειμένου να νεκραναστήσει τη ρωσική «υπερδύναμη». Σε κάθε περίπτωση οι εξελίξεις αποτελούν για το ΚΚΕ «συνέπεια της τραγικής κατάστασης που διαμορφώθηκε για τους λαούς μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού».

Για τον Περισσό ο Πούτιν είναι ο εκπρόσωπος της τάξης των καπιταλιστών της Ρωσίας. Ο άνθρωπος που πήρε τα «ηνία» από τον «μέντορά» του Γιέλτσιν για να υλοποιήσει το σχέδιο της «καπιταλιστικής παλινόρθωσης» και να «αναγεννήσει» το νεοτσαρικό imperium. Ο Πούτιν έχει κατηγορήσει και στο παρελθόν τον Λένιν για τη συγκρότηση του σοβιετικού ομοσπονδιακού κράτους διαπιστώνοντας ότι ακριβώς αυτό ήταν που οδήγησε τελικά στη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης! Ετσι, σύμφωνα με το αφήγημα αυτό η «σύγχρονη Ουκρανία είναι κατασκεύασμα της Ρωσίας, των Μπολσεβίκων και των Κομμουνιστών, μετά την επανάσταση του 1917». Μέσω της καταδίκης των Μπολσεβίκων ο Πούτιν επιδιώκει αναθεώρηση των συνόρων. Στο ΚΚΕ όμως πιστεύουν ότι η προσφορά του σοσιαλισμού ήταν ακριβώς ότι η ΕΣΣΔ ήταν μια πολυεθνική ένωση ισότιμων κρατών, όπου «οι λαοί, τα έθνη και οι εθνότητες ζούσαν ειρηνικά και ισότιμα, χωρίς βεβαίως να έχουν εκλείψει όλα τα προβλήματα των εθνοτικών διαφορών».

Και μπορεί κάποιοι πρώην «σύντροφοι» της «αντίπερα όχθης» του ΣΥΡΙΖΑ να έβλεπαν στο πρόσωπο του Πούτιν έναν οιονεί «Μεσσία» την περίοδο της «πρώτη φορά Αριστεράς» για να διαψευστούν πολύ σύντομα, όμως στον Περισσό δεν έτρεφαν ποτέ καμία αυταπάτη για τον «εκπρόσωπο» των ρώσων νεοκαπιταλιστών και της άρχουσας τάξης της πάλαι ποτέ κραταιάς «Σοβιετίας».