NON PAPER

Ενα απόγευμα, σε μια καφετέρια

Την παρομοίωση έκανε φίλος, προσκείμενος στην Αριστερά γενικά και στον ΣΥΡΙΖΑ ειδικά, του οποίου μάλιστα η καριέρα είχε εντυπωσιακή ανέλιξη επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Ημασταν όμως πλέον στο 2018 (δεν θυμάμαι πριν ή μετά την εκατόμβη στο Μάτι) όταν πια η προοπτική να ξανακερδίσουν εκλογές φυλλορροούσε και κάποιοι είχαν αρχίσει την αυτοκριτική – έστω κι αν την έκαναν για τα μάτια του κόσμου. «Σκεφτείτε» έλεγε «δύο τύπους από την “περιφέρεια” της Αθήνας που ένα απόγευμα σκάνε μύτη σε μια καφετέρια του κέντρου. Νέα παιδιά αλλά μέτριας εμφάνισης και κάτω του μετρίου αισθητικής. Χωρίς πνεύμα, με χονδροειδές χιούμορ, χωρίς άλλα στοιχεία γοητείας, αυτό που λέμε “καληνυχτάκηδες”. Σε ένα από τα διπλανά τραπέζια κάθεται μια φοβερή γυναίκα. Εντυπωσιακή εμφάνιση, εντυπωσιακό στυλ, όλα τα μάτια είναι καρφωμένα επάνω της. Οι δύο τύποι, πάνω σε μια κρίση όχι τόσο αυτοπεποίθησης, μάλλον θράσους μετά χαβαλέ, αποφασίζουν να της την πέσουν. Σιγά, δεν έχουν να χάσουν τίποτα, για την πλάκα το κάνουν, δεν ελπίζουν ότι θα γίνει κάτι, είναι άλλωστε συνηθισμένοι στις χυλόπιτες. Τότε όμως συντελείται το θαύμα στο οποίο ούτε οι ίδιοι δεν πιστεύουν και, κάθε τόσο, τσιμπιούνται για να δουν αν αυτό που τους συμβαίνει είναι αληθινό. Η γυναικάρα υποκύπτει στο φλερτ τους. Γίνεται ζευγάρι με τον έναν – δεν έχει σημασία με ποιον, ο όποιος άλλος γίνεται κουμπάρος with benefits».

Κάπως έτσι περιέγραφε το πώς έφτασε ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Να το πάω λίγο παρακάτω; Τι κάνει ένας άνδρας όταν είναι με μια γυναίκα «πολλών κυβικών», πολύ πιο πάνω, δηλαδή, από τα δικά του γράδα; Η πραγματικότητα λέει ότι, κατά κανόνα και λόγω κόμπλεξ, την προσβάλει και την κακοποιεί. Ασε που, όταν τη χάσει – γιατί σίγουρα θα τη χάσει κάποια στιγμή – δεν το συνειδητοποιεί ποτέ.

Ναι, εντάξει, το ξέρω. Αυθαίρετες συγκρίσεις, αναφορές, ιστοριούλες, αναγωγές. Ωστόσο τα ηχητικά ντοκουμέντα που κυκλοφόρησαν χθες και, κυρίως, η απάντηση από την Κουμουνδούρου, δείχνουν πως αυτοί οι άνθρωποι αντιμετώπισαν τότε την κυβερνητική εξουσία και τώρα την αξιωματική αντιπολίτευση με τη χαλαρότητα ενός φλερτ, ένα απόγευμα σε μια καφετέρια. Για έναν σκηνοθέτη, θα έφταναν προς απόδειξη, μια σειρά από φωτογραφίες του Αλέξη Τσίπρα σε επίσημες «καρέκλες».

Θα αποκωδικοποιούσαν αυτήν την περίφημη «γλώσσα του σώματος». Για τους υπόλοιπους, «μιλάνε» ανακοινώσεις όπως η, καθυστερημένη, χθεσινή. Η αριστερή πολυκατοικία έχει πιάσει φωτιά από το σκάνδαλο κι εκείνοι ωρύονται «Ποιος πήγε κι άπλωσε τα ρούχα στην ταράτσα;».

Κατασκευάζοντας το ηθικό πλεονέκτημα

Η γεννημένη στη Ρωσία Αννα Σορόκιν, πριν από λίγα χρόνια, κατασκεύασε στην ψηφιακή (μη)πραγματικότητα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, την Αννα Ντέλβι. Εξαπάτησε χαλαρά τη νεοϋορκέζικη ελίτ και, μέχρι το 2017 που αποκαλύφθηκε, είχε αποσπάσει κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια για το «ίδρυμά» της. Σήμερα, η «Αννα Ντέλβι» έχει στον λογαριασμό της άλλα 320.000 δολάρια, όσα δηλαδή της έδωσε το Netflix για να αποκτήσει τα δικαιώματα και να γυρίσει το «Inventing Anna». Και δεν ξέρω πόσα πήρε ο Σάιμον Λεβιέβ, ο «Απατεώνας του Tinder» που πλασαριζόταν ως ο κληρονόμος μεγιστάνα των διαμαντιών, για τα δικαιώματα του ομότιτλου ντοκιμαντέρ της ίδιας πλατφόρμας που αναφερόταν στη δική του ψηφιακή πλαστοπροσωπία.

Κάπως έτσι κατασκεύασε και ο ΣΥΡΙΖΑ για πάρτη του το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς. Που μπορεί όντως να υπήρξε κάποτε αλλά στην παρέα της Κουμουνδούρου αποδεικνύεται κάθε τόσο πως είναι ό,τι και τα διαμάντια του «πατέρα» του Λεβιέβ. Και δεν νομίζω ότι θα ενδιαφερθεί κανένα Netflix για τα δικαιώματα της ιστορίας τους. Η αποτυχία της ταινίας του Γαβρά είναι εντελώς αποθαρρυντική.

Οχι ότι δεν έκαναν ή δεν προσπάθησαν να κάνουν αντίστοιχα άλλες κυβερνήσεις. Αλλά καμιά δεν το έκανε τόσο χαλαρά και ανέμελα. Σαν φλερτ, ένα απόγευμα, σε κάποια καφετέρια.