Κανόνι

Η διαγραφή του συμπολιτευόμενου ευρωβουλευτή, που ωσάν μοναχικός καουμπόι του ιδεώδους φιλελευθερισμού τιτίβιζε αντιπολιτευτικά πιο γρήγορα κι από τη σκιά του, έγινε δεκτή στη διαδικτυακή δημόσια σφαίρα περίπου ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Λογικό, δεν χρειαζόταν να έχει κανείς εσωτερική πληροφόρηση από τα άδυτα της Πειραιώς ή τα ενδότερα του Μαξίμου για να στοιχηματίσει ότι ήταν ζήτημα χρόνου να βρεθεί εκτός ΝΔ ο Γιώργος Κύρτσος. «Μόνος του, άλλωστε, το προσπαθούσε σχεδόν καθημερινά», λένε οι άσπονδοι εσωκομματικοί του φίλοι. Οι ακόμη σκληρότεροι επικριτές του από τη γαλάζια ομάδα στις Βρυξέλλες και το Στρασβούργο, μάλιστα, επέμεναν εδώ και καιρό στις κατ’ ιδίαν συνομιλίες τους πως η σοσιαλμιντιακή δόξα που τού προσέφεραν τα αιχμηρά για την κυβέρνηση σχόλια «τον απασχολεί περισσότερο από τα καθήκοντα του στην Ευρωβουλή». Ο Γιώργος Κύρτσος ήταν για εκείνους ο ορισμός αυτού που οι αγγλοσάξονες αποκαλούν «loose cannon» – ένα πολιτικό όπλο, το οποίο κάποιος δεν φρόντισε να ασφαλίσει ώστε να αποφευχθούν οι μπαλοθιές.

Τραύματα

Για τους αριστερούς, που τον λάτρεψαν τον τελευταίο ένα χρόνο όσο τον κάποτε πορτ – παρόλ της νεοκαραμανλικής διακυβέρνησης, οι πυροβολισμοί του μπορούσαν να τραυματίσουν το κυβερνητικό προφίλ – μόνο και μόνο επειδή τη σκανδάλη κρατούσε ένα χέρι εκλεγμένο με το ψηφοδέλτιο του κυβερνώντος κόμματος. Για τους πρώην πλέον συνοδοιπόρους του – στη ΝΔ, γιατί έχει και τέτοιους τόσο στον ΛΑΟΣ όσο και στο ΚΚΕ της μακρινής δεκαετίας του 1970 – πάλι, κατέληξαν να προξενήσουν τραύματα στον ίδιο, αφού υπενθύμισαν στο φιλοθέαμον κοινό πόσο αβίαστα αλλάζει κομματικές στέγες. Καμία από τις δύο πλευρές δεν έχει πέσει τελείως έξω στην ανάλυση της κυρτσικής πολιτικής ψυχής. Αντίθετα, η μια συλλογιστική μέθοδος συμπληρώνει την άλλη, δίνοντας τελικά ένα ολοκληρωμένο πορτρέτο του αντικειμένου της κοινής τους μελέτης: ο ανεξάρτητος πια ευρωβουλευτής δεν συνδέεται ποτέ ολοκληρωτικά με τις ιδέες του εκάστοτε κόμματός του ή του εκάστοτε αρχηγού του, δηλώνει πάντοτε – κατά προτίμηση δημόσια – πως είναι ανοιχτός στα πιστεύω του επόμενου προέδρου του.