Μυρίζει… ανασχηματισμός

Κακό πράγμα ο παρορμητισμός. Η βιασύνη. Η τάση να κάνουμε πράγματα, υπό την πίεση των γεγονότων. Είναι μαθηματικά αποδεδειγμένο ότι θα κάνουμε λάθη, και κάτι περισσότερο από βέβαιο ότι σύντομα θα μετανιώσουμε πικρά για τα λάθη αυτά. Ο πρόεδρος Κυριάκος δεν εξαιρείται αυτής της γενικής αρχής. Αλίμονο, πώς θα γινόταν αυτό; «Ανθρωποι είμαστε, σφάλματα κάνουμε, όλοι σε τούτη τη ζωή», έλεγε ένα τραγουδάκι του ’70, το οποίο ερμήνευε μια κυρία Δούκισσα (σκέτο, χωρίς συνοδευτικά, του είδους Δούκισσα του Κεντ, ας πούμε), και ο πρόεδρος Κυριάκος ακόμη το φυσάει και δεν κρυώνει για το λάθος του ανασχηματισμού του Αυγούστου του 2021 – αμέσως μετά τις πυρκαγιές. Εξού και ένας σμπίρος μου, που κυκλοφορεί εντός και εκτός του Μεγάρου Μαξίμου, μου ανέφερε προχθές ότι δεν θα πρέπει να εκπλαγώ αν δω σύντομα, εντός των προσεχών λίγων ημερών, ή έστω μιας-δύο εβδομάδων, τον πρόεδρο να διορθώνει αυτά τα λάθη. Διότι ως έξυπνος που είναι, και έμπειρος πλέον ως Πρωθυπουργός, και «μάτι» διαθέτει και αφτί για να διακρίνει πού χωλαίνει το πράγμα. Θέλει «δυνατή ομάδα» και τη θέλει τώρα, μου είπε ο δικός μου. Τόσο βέβαιος, ότι επίκειται διόρθωση πορείας…

Οι σωστές αλλαγές

Απάντησα με τη συσσωρευμένη εμπειρία πολλών δεκαετιών περί αυτά, ίσως και μια δόση έπαρσης, ότι «τίποτα δεν μπορεί πλέον να με εκπλήξει στην πολιτική», και εκείνος με ρώτησε απορημένος «ούτε ένας ανασχηματισμός, στο μέσον του χειμώνα;».

«Ούτε», απάντησα. Αντίθετα θα είναι μια ένδειξη ότι ο πρόεδρος Κυριάκος καταλήγει να κάνει τις εκλογές του, το φθινόπωρο, αντί της γρήγορης λύσης, της fast track όπως θα λέγαμε και στην εύανδρο Ηπειρο, πρόωρης προσφυγής στις κάλπες στο τέλος της άνοιξης.

Ανασχηματισμός τώρα, σημαίνει αναδιαρθρώνω την κυβέρνησή μου, κάνω αλλαγές, τη βελτιώνω, βάζω καινούργια πρόσωπα, απομακρύνω άλλα που απέτυχαν, και δημιουργώ κυβέρνηση, με την οποία θα κερδίσω εκλογές. Αυτό. Τίποτε άλλο. Ανασχηματισμός για να αλλάξω έναν υπουργό και δύο υφυπουργούς, είναι μια τρύπα στο νερό, αντίστοιχη εκείνης του περασμένου Αυγούστου. Θυμίζει προπονητή, που έχει φτάσει στο 85ο λεπτό το ματς, χωρίς γκολ, και αποφασίζει να ρίξει τα «γούρια» του στο γήπεδο, μήπως και το κερδίσει…

Ο μεγάλος πειρασμός

Ο ίδιος ο πρόεδρος Κυριάκος δηλώνει με κατηγορηματικό τρόπο στους συνομιλητές του, «εκλογές το ’23», όταν του ανοίγουν θέμα πρόωρων εκλογών. Δείχνει, μου λένε, αποφασισμένος και σταθερός στη θέση του, αν και αφήνει ένα μικρό παράθυρο να τις επισπεύσει κατά μερικούς μήνες. Αντί δηλαδή της διενέργειάς τους στο κλείσιμο της 4ετίας, τον Ιούλιο του 2023, να τις πραγματοποιήσει τον Μάρτιο του 2023.

Θα ήμουν διατεθειμένος να συμμεριστώ τη βεβαιότητά του, αλλά είναι εκείνα τα σημάδια, τα πολλά σημάδια, που με κάνουν να είμαι επιφυλακτικός. Οπως ας πούμε οι συνεχείς εξαγγελίες «φιλολαϊκών» μέτρων, οι οποίες κάθε φορά που γίνονται όσο να πεις, έναν πανικό στο οικονομικό επιτελείο της Πλατείας Συντάγματος τον επιφέρουν. Οπως και στην Τράπεζα της Ελλάδος. «Κρόσια» έχουν γίνει τελευταία τα νεύρα του Γιάννη Στουρνάρα, πληροφορούμαι, καθότι βλέπει τα επιτόκια δανεισμού να ανεβαίνουν, αλλά οι εξαγγελίες για παροχές κάθε είδους να συνεχίζονται με αμείωτη ένταση…

Επανέρχομαι, για να μη χαθεί το δέντρο: οι πρόωρες εκλογές, ανήκουν στην αποκλειστική αρμοδιότητα του Πρωθυπουργού. Αλλά είναι φορές που τις επιβάλλουν εξωγενείς παράγοντες  – το γενικότερο κλίμα, ένα σοβαρό γεγονός, μια εκτίμηση της κατάστασης. Κατά συνέπεια, καλές οι προθέσεις (για εκλογές το ’23), αλλά καθίστε να δούμε πώς θα διαμορφωθεί το (πολιτικό) κλίμα τις επόμενες εβδομάδες. Τι θα καταγράψουν λ.χ. οι δημοσκοπήσεις στα μέσα του Μαρτίου ή τις αρχές του Απριλίου. Αν η διαφορά μεταξύ ΝουΔου – ΣΥΡΙΖΑ παραμένει σταθερά στις 10 μονάδες και το επόμενο δίμηνο, ο πειρασμός πιστεύω (θα) είναι μεγάλος για τον πρόεδρο Κυριάκο…

Ο αντίλογος

Βεβαίως, απέναντι σε όλα αυτά, υπάρχει και ο αντίλογος. Τον υποστηρίζει και ο ίδιος ο πρόεδρος Κυριάκος στους συνομιλητές του. «Γιατί να κάνω τώρα εκλογές», ακούγεται να λέει συχνά στους ανθρώπους που συνομιλούν μαζί του, «όταν έχω να περιμένω φέτος 15 δισ. από τον τουρισμό και τα πρώτα μεγάλα κονδύλια από το Ταμείο Ανάπτυξης;». Προσθέτει δε ότι έχει επίσης «ένα ολόκληρο πρόγραμμα πολιτικών με καθαρά μεταρρυθμιστικό χαρακτήρα, τις οποίες δεν έχουμε προλάβει να εφαρμόσουμε λόγω της πανδημίας».

Σωστό κι αυτό, θα προσέθετε ίσως κάποιος, ακούγοντας αυτή τη συλλογιστική. Αλλά στην πολιτική συχνά τα πράγματα δεν εξελίσσονται σύμφωνα με τα όσα προβλέπει μια άσκηση επί χάρτου. Εχουν μια δική τους δυναμική, η οποία πολλές φορές έχει φορά αντίθετη με εκείνη που έχει υπολογίσει η άσκηση – τι είπα πάλι ο άνθρωπος. Τι είπα…

Συριζαϊκοί ελιγμοί

Στο μεταξύ, εξ όσων διαπίστωσα, ως βαθύς μελετητής των κειμένων του επικείμενου Συνεδρίου ΣΥΡΙΖΑ, βρέθηκε λύση στις αιτιάσεις λέει της αντιπολίτευσης ότι έτσι όπως οργανώνεται η εκλογή των μελών της Κεντρικής Επιτροπής, θα ευνοηθεί το κομματικό star system και οι influencers του Διαδικτύου. Ο «Λεγάμενος» και οι περί αυτόν, κατέληξαν σε πρόταση σοβαρή, ρηξικέλευθη, ικανή να ταράξει τα νερά που λέει ο λόγος. Θα ισχύσει, δεσμεύονται περί αυτού, ποσόστωση! Ητοι το 30% των μελών της Κεντρικής Επιτροπής θα προέρχονται από την περιφέρεια, και το υπόλοιπο 70% από την πρωτεύουσα. Στην οποία ως γνωστόν, το να είσαι συριζαίος και δη οργανωμένος έχει μεγαλύτερη σημασία, και αξία, από το να είσαι «επαρχιώτης στην Ομόνοια»!!

Είναι κι αυτό μια απόδειξη, σε όσους διερωτώνται, πώς ένα κόμμα, το οποίο είναι αριστερό, και όλα τα συναφή, και διατείνεται σε κάθε ευκαιρία πως είναι προοδευτικό, σύγχρονο, αντιρατσιστικό κ.λπ. κ.λπ. καταφεύγει σε τέτοιες ρατσιστικές λύσεις προκειμένου να ελιχθεί απέναντι στην κριτική που ασκείται στις επιλογές του αρχηγού του…

(Και μια επιπλέον απόδειξη σε όσους ακόμη αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν να χρίζεται, ουσιαστικά, ευρωβουλευτής από τον ίδιο τον «Λεγάμενο», ο ηθοποιός Αλέξης Γεωργούλης, ο οποίος έχει καταπλήξει το Ευρωκοινοβούλιο με τις επιδόσεις του…)

Οι «οπλαρχηγοί» του ΚΙΝΑΛ

Γίνομαι τελευταία, δέκτης πολλών «ειδήσεων» που αφορούν το ΚΙΝΑΛ, και ειδικότερα «ειδήσεων» οι οποίες αφορούν κινήσεις διαφόρων «οπλαρχηγών» του Κινήματος. Κοινή συνισταμένη όλων αυτών είναι το ποιος κάνει κουμάντο πού, ποιος στηρίζει ποιον, και ποιος από τους ηττημένους της αναμέτρησης του Δεκεμβρίου έχει δεύτερες σκέψεις ή προωθεί προσωπικές στρατηγικές. Νομίζω ότι κάποιο λάθος έχει γίνει ή πάει να γίνει τέλος πάντων. Το ΚΙΝΑΛ επιστρέφει στην κεντρική πολιτική σκηνή, επειδή έχει καινούργια ηγεσία η οποία εμπνέει έναν κόσμο. Αν ο κόσμος αυτός ήθελε μια άλλη στρατηγική για το ΚΙΝΑΛ, λ.χ. να γίνει δεκανίκι της Δεξιάς ή του ΣΥΡΙΖΑ, θα αναδείκνυε έναν εκ των εκπροσώπων αυτής της γραμμής. Από τη στιγμή που δεν το έκανε, λόγο έχει μόνο η επιλογή της πλειοψηφίας. Αλλιώς υπάρχει και η έξοδος. Κανείς δεν υποχρεώνει κανέναν να παραμείνει σε έναν χώρο που δεν τον εκφράζει. Νομίζω…

(Ονόματα, προσεχώς…)