Ηθελε να βλέπει τον Αρη πάντα αυτοκράτορα

Ημουν ενεργός καλαθοσφαιριστής στην ομάδα του Αρη τη δεκαετία του ’80 και ο Θεόφιλος Μητρούδης ήταν εξωδιοικητικός παράγοντας. Με αυτή την ιδιότητα πρόλαβα να τον γνωρίσω και όχι σαν πρόεδρο του ΤΑΚ ΑρηΗ. Παρ’ όλα αυτά ήταν ένας άνθρωπος που αγαπούσε πολύ την ομάδα του Αρη, είχε μεγάλες βλέψεις και οράματα για τον σύλλογο και προσπαθούσε πάντα το καλύτερο για αυτήν.

Ηθελε να δει την ομάδα να αποκτά το δικό της γήπεδο, ώστε να προσελκύσει ακόμη περισσότερους φιλάθλους και θεατές στη διεξαγωγή σημαντικών αγώνων. Φιλοδοξούσε να δημιουργήσει ένα γήπεδο μπάσκετ (προκατασκευασμένο) εντός του ποδοσφαιρικού γηπέδου, το οποίο είχε σχεδιάσει στο μυαλό του και το επικοινωνούσε με άλλους παράγοντες.

Πάντα προσπαθούσε να φέρει καλά αποτελέσματα για την ομάδα χρησιμοποιώντας την απίστευτη πειθώ που είχε στις διαπραγματεύσεις αλλά ταυτόχρονα ήταν ριψοκίνδυνος και επίμονος. Μέχρι και την προσωπική του περιουσία έχασε για την προβολή του συλλόγου αλλά και για την επίτευξη των προσωπικών του στόχων.

Αυτό που θυμάμαι χαρακτηριστικά ήταν σ’ έναν αγώνα μπάσκετ Αρη – ΠΑΟΚ, δεκαετία του 1980 και μετά τη νικηφόρα έκβαση του αγώνα, βρέθηκε στα αποδυτήρια και πανηγυρίζοντας μας έταξε πριμ του ενός εκατομμυρίου δραχμών. Δεν θυμάμαι αν τελικά κατέληξε στα χέρια μας το πριμ, αλλά δεν είχε τόσο σημασία η πράξη όσο τα συναισθήματα χαράς που μας προκάλεσε η νίκη επί ενός σημαντικού αντιπάλου.

Πρωταρχική του επιδίωξη ήταν η προσωπική του προβολή σε συνδυασμό με τη συνέχιση των επιτυχιών της ομάδας σε ελληνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, που δεν υπολόγιζε τίποτα όσον αφορά το οικονομικό κομμάτι.

Επίσης στην εποχή που διετέλεσε πρόεδρος του Αρη, προσέφερε σε όλους τους παίκτες της ομάδας να κυκλοφορούν με αυτοκίνητο BMW, δικής του χορηγίας, διότι ήταν ο ίδιος αντιπρόσωπος Β. Ελλάδας της σχετικής μάρκας. Ηταν κάτι πρωτοποριακό για την εποχή εκείνη, αλλά δεν δίστασε να το πραγματοποιήσει λόγω της μεγάλης του αγάπης για τον σύλλογο του Αρη.

Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι η πορεία του ως παράγοντα σημαδεύτηκε από τρία γεγονότα και τα παραθέτω. Πρώτον, η συνεισφορά του ως εξωδιοικητικός στην απόκτηση του Παναγιώτη Γιαννάκη, ενός παίκτη που πρόσφερε, αναμφίβολα, πολλά. Δεύτερον, ήταν το διαζύγιο με τον Νίκο Γκάλη και πολλοί χρέωσαν τη φυγή του Νικ στον Μητρούδη. Ωστόσο, υπάρχει και η άλλη άποψη που λέει πως με βάση τα οικονομικά δεδομένα εκείνης της εποχής, ήταν κάτι το αναπόφευκτο να αποχωρήσει ο Γκάλης γιατί τα συμβόλαια είχαν εκτοξευτεί. Τρίτον, η κατάκτηση του πρώτου ευρωπαϊκού τροπαίου από τον Αρη, το 1993 στο Τορίνο και ο θρίαμβος στο Κύπελλο Κυπελλούχων. Μια ιστορική στιγμή. Μετά το 1991 εγώ παρακολουθούσα από μακρύτερα τα διαδραματιζόμενα, καθώς είχα αποχωρήσει και αγωνίστηκα για μια διετία στον Πανιώνιο. Πάντα όμως έριχνα ματιές στον αγαπημένο μου Αρη.

Ο Θεόφιλος Μητρούδης είχε πάθος και πάθη, ήταν μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, κανείς όμως δεν μπορεί να αρνηθεί ότι είχε πολύ ψηλά στη συνείδησή του τον Αρη και τη διάθεση για προσφορά στην ομάδα. Σε πολλαπλά επίπεδα. Μαθαίνω πως στο κέντρο αποτέφρωσης στη Ριτσώνα έγινε μια μικρή τελετή για το φευγιό του. Επαιξαν 4′ βίντεο με σημαντικές στιγμές του Αρη της δικής του εποχής. Παράλληλα, ακουγόταν ο ύμνος της ομάδας στην αίθουσα. Η συγκίνηση μεγάλη όπως συγκινημένοι ήταν και οι επιφανείς φίλοι της ομάδας και όχι μόνον, που τον αποχαιρέτησαν. Θα θυμόμαστε τον Θεόφιλο Μητρούδη για τις μεγάλες του στιγμές. Τις μόνιμα συνυφασμένος με τον Αυτοκράτορα του ελληνικού μπάσκετ, γιατί αυτό το προσωνύμιο έμεινε για πάντα και ακόμη και στις μέρες μας ακούγεται στο Παλέ. Το νιώθεις όταν βρίσκεσαι στην καυτή έδρα. Η αύρα εκείνης της σπουδαίας ομάδας πάντα υπάρχει και περνά από γενιά σε γενιά. Θα τον θυμούνται όλοι για τη διάθεσή του να δώσει στον Αρη, να αφήσει έργο, να πανηγυρίζει επιτυχίες και τρόπαια. Ενίοτε και με κόστος. Ισως και σε προσωπικό επίπεδο.

* Ο Γιώργος Δοξάκης είναι παλαίμαχος διεθνής μπασκετμπολίστας του Aρη.