Απολογίες, θριαμβολογίες και διακηρύξεις

Δεν έχει περάσει ούτε μήνας από τις μέρες που ο πλανήτης παρακολουθούσε τις ανταποκρίσεις από την Αυστραλία περιμένοντας τις αποφάσεις των τοπικών αρχών για τον Νόβακ Τζόκοβιτς και τη συμμετοχή του στο Open της Μελβούρνης. Εκείνες τις μέρες όσοι συμπαθούσαν τον Σέρβο υποστήριζαν διαρκώς ότι δεν υπάρχει ούτε μια δήλωσή του στην οποία να έχει εκφράσει την άρνησή του να εμβολιαστεί: αν θυμάμαι καλά αυτό ήταν και το επιχείρημα των δικηγόρων του στη δίκη που οδήγησε στην απέλασή του. Τότε ο Τζόκοβιτς δεν θέλησε να πει το παραμικρό. Πολλοί πίστευαν πως θα συνεχίσει να μη μιλάει ελπίζοντας πως η χαλάρωση των μέτρων για την πανδημία θα γίνει λόγος και η περιπέτειά του εκείνη να ξεχαστεί και η επιστροφή του στα μεγάλα τουρνουά να γίνει δίχως πρόβλημα. Ομως τι νόημα έχει, αν για μέρες έχεις τραβήξει την προσοχή του κόσμου με καμώματα, να συνεχίσεις να είσαι σιωπηλός; Αν τα γιατί της στάσης σου δεν τα τονίσεις, τότε δεν θα είσαι «ο διασημότερος αντιεμβολιαστής» της γης, αλλά απλά ένας ακόμα αρνητής. Για τον Τζόκοβιτς το να είναι «ένας ακόμα» προφανώς δεν έχει νόημα…

Θριαμβευτής

Το ότι διάλεξε το BBC για να μας πει για πρώτη φορά ότι δεν θα κάνει ποτέ του εμβόλιο δεν μου κάνει εντύπωση. Η τοποθέτησή του πιστεύω πως έγινε ακριβώς γιατί βλέπει παντού τη χαλάρωση των μέτρων. Τον Τζόκοβιτς τον «καίει» να επιστρέψει στα τουρνουά: του το ζητάνε οι χορηγοί του πρώτα από όλα. Επιθυμεί επίσης ο Σέρβος όσο τίποτα να βρεθεί στο επόμενο τουρνουά του Γκραν Σλαμ, δηλαδή στο Ρολάν Γκαρός που πέρυσι κατέκτησε. Αλλά θέλει η παρουσία του στο Παρίσι να είναι κι ένας θρίαμβος προσωπικός στα μάτια όλης της οικουμένης. Θέλει αυτή τη φορά να πάει όχι με περίεργα πιστοποιητικά νόσησης (που δεν έπεισαν τους Αυστραλούς) αλλά ανεμβολίαστος. Αν μάλιστα είναι ο μόνος ανεμβολίαστος πιστεύω θα ξαναμιλήσει στο BBC, αυτή τη φορά όχι ως απολογούμενος που θέλει να μας πει τη θέση του, αλλά ως θριαμβευτής.

Επίλογος

Γράφτηκαν πάρα πολλά για εκείνη την περιπέτεια του Τζόκοβιτς στη Μελβούρνη. Νομίζω πως ο επίλογος της ιστορίας δόθηκε τελικά με τη συνέντευξή του στο ΒΒC. Πάνω από όλα παρακολουθήσαμε μια επίδειξη προσωπικής ματαιοδοξίας. Ο καλός ο ματαιόδοξος το σόου δεν το δίνει για τους άλλους, αλλά για τον εαυτό του και μόνο…

Λίβερπουλ

Μετά τη Μάντσεστερ Σίτι που την Τρίτη πέτυχε πέντε γκολ στη Λισαβόνα με αντίπαλο τη Σπόρτινγκ, την Τετάρτη ήρθε η σειρά της Λίβερπουλ που πέρασε από το Σαν Σίρο εύκολα κερδίζοντας την Ιντερ με 2-0. Η Λίβερπουλ βρέθηκε στο Μιλάνο για δεύτερη φορά φέτος. Στο προηγούμενο πέρασμά της είχε κερδίσει τη Μίλαν με 2-1 παίζοντας με αναπληρωματικούς. Η Μίλαν είναι πρώτη στο Καμπιονάτο και η Ιντερ δεύτερη με ένα ματς λιγότερο. Αλλά μπροστά στη δεύτερη στην Πρέμιερ Λιγκ Λίβερπουλ υποκλίθηκαν. Κι αν είχαν την ατυχία να βρουν απέναντί τους τη Σίτι του Γκουαρντιόλα μάλλον θα είχαν την τύχη της Σπόρτινγκ.

Τελικοί

Στο Τσάμπιονς Λιγκ ζούμε μέρες αγγλικής ηγεμονίας. Τα τρία τελευταία χρόνια είχαμε στον τελικό του δυο φορές μόνο αγγλικές ομάδες. Το 2019 ήταν η Λίβερπουλ και η Τότεναμ. Πέρυσι η Τσέλσι και η Σίτι. Στο ενδιάμεσο κατέκτησε το τρόπαιο η Μπάγερν Μονάχου. Αλλά για να κατακτήσει η Μπάγερν το τρόπαιο είχαν συμβεί τα απίθανα. Κλείστηκαν όλοι οι Ευρωπαίοι στα σπίτια τους, σταμάτησαν τα πρωταθλήματα και οι ευρωπαϊκές διοργανώσεις και το Τσάμπιονς Λιγκ ολοκληρώθηκε τον Δεκαπενταύγουστο και ενώ οι οκτώ ομάδες που είχαν φτάσει στα προημιτελικά του πήγαν στη Λισαβόνα και έδωσαν μεταξύ τους μονά ματς. Και πολύ φοβάμαι πως αν δεν τα ξαναδούμε αυτά πάλι αγγλικές ομάδες θα ξαναδούμε στον τελικό. Εκτός αν η κλήρωση βοηθήσει και τις δούμε να παίζουν μεταξύ τους προηγουμένως…

Χρήματα

Γιατί συμβαίνει αυτό; Πρώτα από όλα γιατί το αγγλικό πρωτάθλημα είναι μακράν το καλύτερο στην Ευρώπη. Αλλά και γιατί στην υπόλοιπη Ευρώπη δεν υπάρχουν χρήματα. Λίγοι το έχουν καταλάβει, αλλά πέρυσι το καλοκαίρι ομάδες όπως η Ρεάλ Μαδρίτης, η Μπαρτσελόνα, η Ιντερ, η ίδια η Μπάγερν Μονάχου όχι μόνο δεν ξόδεψαν χρήματα, αλλά φρόντισαν και να ρίξουν το κόστος της λειτουργίας τους και μάλιστα πολύ. Κι αν δεν μπορέσουν να βρουν χρήματα για να δυναμώσουν και το επόμενο καλοκαίρι, το Τσάμπιονς Λιγκ θα γίνει μια ωραία διοργάνωση όπου όλοι θα αναρωτιούνται ποιες αγγλικές ομάδες θα παίξουν στον τελικό…

Πογέτ

Σήμερα η ΕΠΟ θα παρουσιάσει τον Γκουστάβο Πογέτ, τον νέο ομοσπονδιακό προπονητή της Εθνικής μας. Θα μας πει ότι του αρέσει η Ελλάδα, ότι αγάπησε την Αθήνα στο πέρασμά του από την ΑΕΚ και ήθελε πάντα να επιστρέψει, θα πλέξει το εγκώμιο των ελλήνων ποδοσφαιριστών κ.λπ. Χρόνια τώρα αναρωτιέμαι τι νόημα έχουν αυτές οι παρουσιάσεις όπου όλοι λένε τα ίδια και τα ίδια. Οι μόνες συνεντεύξεις αυτού του τύπου που θα είχαν νόημα είναι οι απολογιστικές: αν ένας ομοσπονδιακός μιλούσε μετά την απόλυσή του ίσως κάτι να έλεγε. Στην πρόσληψή του τι να πει;

Δήλωση

Οι άνθρωποι της ΕΠΟ πάντως είναι γενικώς χαρούμενοι με τις εξελίξεις. Θυμόσαστε τη δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου κ. Οικονόμου ότι θα υπάρξουν κυβερνητικές παρεμβάσεις στην ομοσπονδία; Είχε γίνει μετά τη δολοφονία του 19χρονου Αλκη στη Θεσσαλονίκη και είχε θορυβήσει τους παρεπιδημούντες στο Πάρκο Γουδί διότι οι ιστορίες βίας καμιά φορά όντως δημιουργούν στις κυβερνήσεις τη διάθεση να πάρουν πρωτοβουλίες. Τελικά κατάλαβαν οι άνθρωποι – έστω κι αν τους πήρε λίγες μέρες – ότι και ο Οικονόμου κάτι έπρεπε να πει, λόγω θέσης, αλλά δεν το εννοούσε. Στην πραγματικότητα η μόνη δική του ανησυχία σχετικά με το ποδόσφαιρο αφορά το αν θα καταφέρει να σωθεί η Λαμία, που μετά την ήττα από τον Παναιτωλικό έμπλεξε κομμάτι. Δεν του ρίχνω καμία ευθύνη του ανθρώπου: δεν είναι άλλωστε δική του δουλειά να κάνει οτιδήποτε. Απλά δεν ξέχασα τη δήλωση…

Τρόμαξαν

Στο μεταξύ χθες έγινε γνωστό ότι υπήρξε κι άλλη επίθεση από οπαδούς στη Θεσσαλονίκη. Στα τοπικά ρεπορτάζ αναφέρεται πως «ομάδα ατόμων εντόπισε κάποιο οπαδό που βρισκόταν εντός κομμωτηρίου, στην οδό Χανίων και αφού τον έβγαλαν έξω από το κατάστημα άρχισαν να τον χτυπούν αλύπητα, με τον έναν εκ των δραστών να κρατά πτυσσόμενο γκλοπ». Είδατε; Τα «παιδιά» άφησαν τους σουγιάδες και τα δρεπάνια και πήραν πτυσσόμενα γκλοπ: τρόμαξαν από τις εξαγγελίες για την καταπολέμηση της βίας και συμμορφώθηκαν. Κερδάμε, που έλεγε και μια ψυχή…