Η Ευρώπη προσπαθεί για την ειρήνη, ο Τζόνσον πυροβολεί

Παρά τις ολοένα πιο απεγνωσμένες προειδοποιήσεις από την πλευρά της Ουάσιγκτον περί μιας «άμεσης» επίθεσης, ο γενικευμένος πόλεμος στην Ουκρανία δεν είναι αναπόφευκτος. Κάθε άλλο. Η τακτική της άσκησης στρατιωτικής πίεσης από τον Βλαντίμιρ Πούτιν αποδίδει. Η Δύση έχει αναγκαστεί να ακούσει τις αιτιάσεις του. Οι συγκρούσεις θα μπορούσαν να ξεκινήσουν σύντομα. Ομως, οι πληροφορίες της αμερικανικής αντικατασκοπίας δεν είναι ακριβείς και η Μόσχα γνωρίζει πώς να διασπείρει παραπληροφόρηση και φόβο. Είναι εξίσου πιθανό, λοιπόν, αυτή η αντιπαράθεση να διαρκέσει μήνες. Στο μεταξύ, η διπλωματία έχει ακόμη μια ευκαιρία.

Η πιο μεγάλη ελπίδα παραμένει ο δρόμος προς την ειρήνη που περιέγραψε ο γάλλος πρόεδρος, Εμανουέλ Μακρόν, κατά τις συνομιλίες του με τον Πούτιν στη Μόσχα την περασμένη εβδομάδα. Πόσο ντροπιαστικό και επικίνδυνο είναι, αλήθεια, το γεγονός ότι η κυβέρνηση του Μπόρις Τζόνσον δεν στηρίζει αυτή την προσπάθεια! Η Βρετανία του Brexit, έχοντας αποδεσμευτεί με απόφασή της από την ΕΕ και τελώντας υπό την επιρροή της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, υπονομεύει τις διπλωματικές προσπάθειες της Ευρώπης για εκτόνωση της κρίσης.

Το Ηνωμένο Βασίλειο λειτουργούσε στο παρελθόν ως γέφυρα και ως διαμεσολαβητής ανάμεσα στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Σήμερα, έχει καταστεί ένα εμπόδιο στην αλληλοκατανόηση, καταδικασμένο να εμφανίζεται ως άσχετο με την πραγματικότητα.

Το θέαμα της προηγούμενης εβδομάδας, με τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς Εξωτερικών και Αμυνας ενός πάλαι ποτέ αξιοσέβαστου έθνους να περιδιαβάζουν στην Ευρώπη εκτοξεύοντας απειλές άνευ περιεχομένου, ήταν ντροπιαστικό. Στη Μόσχα, ο Σεργκέι Λαβρόφ χλεύασε τα «συνθήματα» που εκτόξευσε η Λιζ Τρας. Στις Βρυξέλλες, ο Τζόνσον προσπαθούσε να εντυπωσιάσει και δεν είχε ιδέα τι να κάνει.

Η βρετανική πολιτική στο ζήτημα της Ουκρανίας παραμένει αδέξια προσανατολισμένη στην «αποτροπή» και όχι την εξεύρεση λύσεων. Αυτό σημαίνει ότι, κατά βάση, φωνάζει προς τον Βλαντίμιρ Πούτιν να υποχωρήσει – διότι διαφορετικά… Μόνο που για τη Βρετανία δεν υπάρχει το «διαφορετικά». Αν και δεν φέρουν οι ίδιες την ευθύνη, οι αποψιλωμένες, υποχρηματοδοτούμενες και ελλιπώς εξοπλισμένες ένοπλες δυνάμεις δεν παίζουν κανένα ρόλο στους υπολογισμούς του Κρεμλίνου.

Το πιο ισχυρό όπλο που διαθέτει μονομερώς το Ηνωμένο Βασίλειο – η λήψη αποτελεσματικών μέτρων για τον περιορισμό του ξεπλύματος κλεμμένου ρωσικού χρήματος – δεν έχει ακόμη ενεργοποιηθεί πλήρως. Κι αυτό ενδεχομένως είναι αποτέλεσμα της απληστίας του Συντηρητικού Κόμματος για τον κόκκινο χρυσό. Ετσι, όταν αυτή η κυβέρνηση κάνει λόγο για αποτροπή, βασίζεται σε άλλους και κυρίως στις ΗΠΑ, για να κάνουν ό,τι η ίδια δεν μπορεί να κάνει μόνη της.

Ο Εμανουέλ Μακρόν, ο βασικός αντίπαλος του Brexit τον οποίο ο Τζόνσον απεχθάνεται, σημείωσε σημαντικές προόδους στην κατά πρόσωπο συνάντησή του με τον Πούτιν, περιγράφοντας το πλαίσιο μιας πιθανής συμφωνίας. Κρίνοντας από την αντίδραση της Ντάουνινγκ Στριτ, ο Τζόνσον θα προτιμούσε έναν πόλεμο από το να δει τις προσπάθειες του γάλλου προέδρου να ευοδώνονται.

Οταν τα πράγματα φτάνουν σε τόσο χαμηλό επίπεδο, είναι σαφές ότι οι αποτυχίες μετά το Brexit, οι προσωπικές μνησικακίες και η επίρριψη ευθυνών από τον έναν στον άλλον, σε συνδυασμό με τη χρόνια έλλειψη ιδεών, επιρροής και υπεύθυνης ηγεσίας από την πλευρά της Βρετανίας, συγκροτούν ένα εξαιρετικά επικίνδυνο μείγμα.