Η θλιβερή εικόνα της βαρβαρότητας

Από την πρόσφατη ιστορία της δολοφονίας του 19χρονου Αλκη στη Θεσσαλονίκη που συγκλόνισε το πανελλήνιο κρατάω μερικές εικόνες. Γιατί οι εικόνες τα λένε όλα. Οσα φοβήθηκαν να πουν πολλοί που μίλησαν τις προηγούμενες μέρες.

Οπαδοί

Η πρώτη εικόνα είναι η εικόνα των οπαδών του ΠΑΟΚ που μπήκαν στην Τούμπα την περασμένη Κυριακή για να δουν το παιχνίδι της ομάδας τους με τον Παναθηναϊκό. Δεν ήταν ούτε καν χίλιοι, όπως επιτρεπόταν, αλλά λιγότεροι. Το ότι η ΠΑΕ ΠΑΟΚ τους έδωσε τα εισιτήρια για να μπουν στο γήπεδο, ενώ το πανελλήνιο αναρωτιόταν τι συμβαίνει στη Θεσσαλονίκη με τους περίφημους «συνδεσμίτες» είναι να απορείς – από την άλλη το γεγονός μαρτυρά και τον φόβο της ΠΑΕ ΠΑΟΚ. Ηταν φανερά όλοι «οργανωμένοι» και το καταλάβαινες από την ομοιομορφία τους: μαύρα ρούχα και κουκούλες – αυτά αποτελούν την πανοπλία του σύγχρονου συνδεσμίτη, καθώς κανείς δεν φορά τη φανέλα της ομάδας του π.χ. Οταν στο 19ο λεπτό του ματς, το παιχνίδι σταμάτησε για να αποδοθεί ένας ελάχιστος φόρος τιμής στον αδικοχαμένο Αλκη οι μισοί από αυτούς (τουλάχιστον…) όχι μόνο δεν χειροκρότησαν, αλλά έβαλαν τα χέρια στις τσέπες – κάποιοι γελούσαν κιόλας. Δεν αποκλείω σε λίγο καιρό, όταν ξεχαστεί (κι άλλο) το γεγονός, να σκαρώσουν και κάποιο σύνθημα για την ιστορία: για τον Βούλγαρο Τόσκο Μποζατζίσκι, που πέθανε, κάτι τραγουδάνε. Προφανώς όχι κολακευτικό. Γιατί το λέω; Γιατί δεν είναι η ευαισθησία που τους διακρίνει. Μία ημέρα αργότερα κάποιοι από αυτούς φρόντισαν να καταστρέψουν το γκράφιτι για τον Αλκη που υπήρχε στην οδό Δελφών. Αφού έσβησαν την επιγραφή «ο Αλκης ζει» έγραψαν πάνω της ένα τεράστιο «ΠΑΟΚάρα», αποδεικνύοντας πως δεν καταλαβαίνουν τίποτα και πως παραμένουν αμετανόητοι.

Πρίντεζης

Η δεύτερη εικόνα που κρατάω είναι η εικόνα του μπασκετμπολίστα του Ολυμπιακού Γιώργου Πρίντεζη τη στιγμή που υπήρξε διακοπή του ματς της ομάδας του με τον Αρη την περασμένη Δευτέρα, πάλι φυσικά στο 19ο λεπτό. Ο Πρίντεζης είναι βετεράνος κι όχι κανένα νεούδι. Τα μάτια του έχουν δει πολλά στα γήπεδα – ίσως τα πάντα. Κι όμως αυτά τα μάτια βούρκωσαν και μαζί τους βούρκωσαν και τα μάτια όποιου είδε τη σκηνή.

Γονείς

Η τρίτη εικόνα των ημερών είναι αυτή των γονιών του Αλκη που εμφανίστηκαν με βαριά την καρδιά τους σε κάποια δελτία ειδήσεων. Ενας χαροκαμένος πατέρας και μια πνιγμένη στο κλάμα μάνα έδωσαν κάτι που σε αυτή τη χώρα είναι ολοένα και πιο σπάνιο: ένα μάθημα αξιοπρέπειας. Η εικόνα τους είχε μια γαλήνη και μια πραότητα που σε έκανε να αναρωτιέσαι από ποιον πλανήτη εμφανίστηκαν! Στη χώρα που είναι όλοι αγανακτισμένοι και οργισμένοι κι έτοιμοι να καταγγείλουν τα πάντα, οι σπάνιοι αυτοί άνθρωποι δεν είχαν να πουν κάτι κακό ούτε για τους δολοφόνους του παιδιού τους. «Βγήκε κόσμος να αποδοκιμάσει τους κατηγορούμενους. Δεν είναι σωστές ενέργειες, δεν είναι δείγμα πολιτισμού, προτιμούμε μια σιωπηλή στάση, παρά τις φωνές» είπε ο πατέρας. «Αυτή η ηρεμία που έχω, την έχω ίσως γιατί μου τη στέλνει το ίδιο μου το παιδί που είχε ηρεμία, είχε αγάπη ψυχής. Πρέπει να σταματήσει αυτός ο κύκλος αίματος», συμπλήρωσε η μητέρα του Αλκη.  «Ο Γολγοθάς θα κρατήσει μέχρι τον θάνατό μας», ανέφερε επίσης ο πατέρας του Αλκη, τονίζοντας πως δεν θα ήθελε να ξεκινήσει ένας κύκλος αίματος, «ένας εμφύλιος πόλεμος για τις ομάδες» είπε χαρακτηριστικά.  Ζήτησε μάλιστα και τη διεξαγωγή ενός φιλικού αγώνα ανάμεσα στον ΠΑΟΚ και στον Αρη: απίστευτο πραγματικά.

Αθλητές

Ο Πρίντεζης και το δάκρυ του μου θύμισε κάτι που συχνά ξεχνάω: ότι οι έλληνες αθλητές είναι στην πλειονότητά τους απίστευτα καλόψυχοι άνθρωποι. Πάντα θα υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά μιλάω για τους πολλούς. Δεν είναι άγιοι, ούτε αναμάρτητοι και αν ψάξουμε τα βιογραφικά τους μπορούμε να βρούμε και παρεκτροπές και λάθη. Αλλά είναι απίστευτο πόσο αληθινοί άνθρωποι είναι: μιλάμε για παιδιά αξιοθαύμαστα, αν σκεφτείς το θερμοκήπιο της βίας μέσα στο οποίο είναι υποχρεωμένοι να ζουν και να κυκλοφορούν. Στην Ελλάδα θεωρούμε δεδομένο πως έχεις το δικαίωμα ως (Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου…) φίλαθλος ή οπαδός στο γήπεδο να βρίζεις έναν αθλητή όσο χυδαιότερα γίνεται. Θεωρούμε επίσης ότι ο αθλητής δεν επιτρέπεται να αντιδράσει διότι αν το κάνει δεν είναι αθλητής! Υπάρχουν ποινές που τον υποχρεώνουν να ακούει και να δέχεται στο γήπεδο τα πάντα. Ο Πρίντεζης «έσπασε» ίσως γιατί κατάλαβε πως ούτε η δική του (η δική τους…) υποδειγματική στάση δεν αρκεί. Κανείς από αυτούς που κυκλοφορούν ανάμεσά μας θεωρώντας τη σπορά του τρόμου ένα είδος προορισμού, δεν πρόκειται ποτέ να την εκτιμήσει.

Περιστατικό

Απέναντι στο δάκρυ του Πρίντεζη υπάρχει ένας κόσμος χουλιγκάνων που πιστεύει πως έχει το δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει. Η δολοφονία του Αλκη αντιμετωπίζεται από πολλούς στην Ελλάδα ως μεμονωμένο επεισόδιο: μόνο τέτοιο δεν είναι. Και δεν υπάρχει οπαδική βία στη Θεσσαλονίκη: δεν έχω δει να κάνουν κάτι τις νύχτες οι οπαδοί του Αρη ή του Ηρακλή. Αντιθέτως όσοι σκότωσαν τον Αλκη δεν σταματάνε. Υπάρχει η επίθεση των ίδιων ανθρώπων στον τότε δήμαρχο Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη. Η επίθεση σε μαθητές στα ΕΠΑΛ Σταυρούπολης. Η εισβολή στο γήπεδο και η επίθεση στους πιτσιρίκους του Ολυμπιακού στο ματς της ομάδας Νέων με τον ΠΑΟΚ. Η επίθεση στα 14χρονα παιδιά μπροστά στο Μακεδονία Παλλάς. Η δολοφονική επίθεση στον Τόσκο Μποζατζίσκι και στην παρέα του. Αυτό το καθεστώς των διαρκών επιθέσεων δεν μπορεί παρά να οφείλεται σε ένα υποκινούμενο θράσος. Ας μην κοροϊδεύομαστε μεταξύ μας.

Βαρβαρότητα

Πέρασαν μέρες που έβλεπα στα δελτία ειδήσεων τα βίντεο με τα αυτοκίνητα από τα οποία έβγαιναν οι δολοφόνοι και άκουγα ότι αυτοί «πρέπει να βρεθούν για να αναπαυτεί η ψυχή του Αλκη», που ούτε οργανωμένος οπαδός ήταν, ούτε είχε απειλήσει ποτέ κανέναν στη ζωή του. Οσο οι μέρες περνούν πιστεύω πως υπάρχουν δύο ακόμα λόγοι που οι δολοφόνοι πρέπει να πληρώσουν: ο ένας είναι το δάκρυ του Πρίντεζη και ο άλλος έχει να κάνει με τους γονείς του παιδιού. Οχι με το δράμα τους, αλλά με το ήθος τους – το ήθος που λείπει από μια χώρα που παρακολουθεί πλουσιόπαιδα να κάνουν αναρτήσεις με μαχαίρια θεωρώντας τα πάντα φυσιολογικά. Ας βρεθούν κι ας τιμωρηθούν οι δολοφόνοι και μετά ας αναρωτηθούμε πώς φτάσαμε να θεωρούμε φυσιολογική τη βαρβαρότητα. Οχι τη βαρβαρότητα όσων μαχαιρώνουν αθώους ανθρώπους, αλλά τη βαρβαρότητα όσων σβήνουν μια επιγραφή στην οποία αναφέρεται ένα πνιγερό «ο Αλκης ζει» για να γράψουν «ΠΑΟΚάρα»…