Επιστροφή στα όνειρα

Με βάση τους τύπους και φυσικά το αυστηρό καλεντάρι, ο Ολυμπιακός τέτοιες ώρες δεν μπορεί παρά να έχει το μυαλό του στο τελευταίο «ντέρμπι» της κανονικής διάρκειας του πρωταθλήματος. Υποδέχεται την ΑΕΚ αύριο το απόγευμα (19.30) στο Γ. Καραϊσκάκης. Εχει να προστατέψει το πολύτιμο +9 στον βαθμολογικό πίνακα που όσο ο καιρός περνά τόσο και μοιάζει με εγγύηση… three peat. Αρα οι δεύτερες σκέψεις εκ προοιμίου δεν επιτρέπονται. Προσοχή όμως: οι σκέψεις. Συγκεκριμένα. Οχι τα όνειρα. Εκείνα δεν δεσμεύονται, ούτε φυσικά απαγορεύονται. Αλλωστε «συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε» είναι το μότο μιας εποχής στο μεγάλο λιμάνι. Της ίδιας που οι Ερυθρόλευκοι με συνέπεια αναζητούν εκείνο το παραπάνω στο ταξίδι τους στις θάλασσες της καταξίωσης. Πώς να μην είναι έτοιμες λοιπόν οι βαλίτσες καιρό τώρα για το Μπέργκαμο; Για το διαμαντάκι του ιταλικού Βορρά που τα τελευταία χρόνια έχει εξελιχθεί σε «γαλατικό χωριό» του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Πώς να μην είναι όλα ρυθμισμένα για εκείνη την «αποστολή» που μπορεί να βάλει το πρόσημο σε μια ολόκληρη σεζόν; Πέμπτη βράδυ (22.00) το πρώτο μισό…

Σχεδόν έφτασε!
Ραντεβού τσεκαρισμένο από εκείνο το θορυβώδες μεσημέρι της 13ης Δεκεμβρίου στη Νιόν, που η UEFA έγινε viral για λόγους που τρέμει κάθε μεγάλη συνομοσπονδία του κύρους της (να καταφέρεις να κάνεις λάθος σε κλήρωση με τα μπαλάκια, ούτε η… ΕΠΟ του Παναγιώτη Δημητρίου). Εψαχνε ο Ολυμπιακός ανάμεσα σε ποδοσφαιρικό ναρκοπέδιο την αντίπαλό του με θέα στην πρόκριση για τους 16 του Europa League.  Γνώριζε εκ των προτέρων πως οι πιθανότητες δεν ήταν με το μέρος του για το τανγκό του Φλεβάρη (17/24-2). Μεταξύ μας: όχι παράξενο αν σκεφτείς ότι τα προηγούμενα χρόνια τέτοια εποχή εμφανίζονταν στο απέναντι μισό του γηπέδου ομάδες όπως η Αρσεναλ και η Αϊντχόφεν στην αναβαθμισμένη δεύτερη τη τάξει διοργάνωση της Ευρώπης. Μόνο που αυτή τη φορά ο συντελεστής δυσκολίας ίσως έπιασε ταβάνι. Γιατί η Αταλάντα μπορεί να μη διαθέτει το όνομα ή να μην έχει ευρωπαϊκά τρόπαια γυαλισμένα στο ράφι της. Δεν αμφισβητεί κανείς όμως ότι την τελευταία 5ετία δεν κατάφερε άλλη καμιά το δικό της άλμα από τα… μεσαία στρώματα της Serie A στο πραγματικό top 25 του ποδοσφαίρου. Μια περίπτωση που έγινε «υπόδειγμα» για όλους όσοι ψάχνουν τον τρόπο να αλλάξουν τη μοίρα τους. Τεχνοκρατικά. Οχι σπαταλώντας αλόγιστα.

Υπόδειγμα
Ενας σπουδαίος προπονητής (Τζαν Πιέρο Γκασπερίνι). Μια εξαιρετική αγωνιστική ιδέα προσαρμοσμένη σε σχηματισμό 3-5-2 και βασισμένη στην ιδέα του man to man σε όλους τους χώρους του γηπέδου. Ταχύτητα, αθλητικότητα, δύναμη. Και όλα γαρνιρισμένα με αληθινή ποιότητα από τα αποτελέσματα του scouting που στη μικρή βάση του Μπέργκαμο βρήκε τον… προορισμό του. Τόσο ιδιαίτερη περίπτωση που αν στα αλήθεια σου αρέσει το ποδόσφαιρο, σίγουρα συμφωνείς ότι η Αταλάντα της τελευταίας 5ετίας είναι ένας λόγος για να μην πάρεις τα μάτια σου από την τηλεόραση. Μηχανή καλοκουρδισμένη, δίχως «εμμονές» σαν εκείνες που παραδοσιακά έχουν οι Ιταλοί. Η Αταλάντα θα μπορούσε εύκολα να είναι μια ομάδα της Γερμανίας, μια επιτυχημένη εκδοχή από εκείνες που ο Αγιαξ φέρνει στο προσκήνιο κάθε 20 χρόνια, ένα club της Premier League. Απόλαυση να την κοιτάς. Κανονικός μπελάς αν πρέπει να τη νικήσεις. «Ναι, αλλά εμείς θα είμαστε εκεί για να παλέψουμε και να περάσουμε» προειδοποίησε ο Πέδρο Μαρτίνς. Και ο Πορτογάλος που έχει υπογράψει με τα χέρια του υπερβάσεις τύπου Μίλαν, Αρσεναλ, Μαρσέιγ κ.λπ. το μόνο σίγουρο είναι πως εννοεί κάθε κουβέντα του.

Οσα είπε ο Νικολάου
«Η Αταλάντα είναι ο Γκασπερίνι. Ενας φανταστικός προπονητής που βρίσκεται εκεί χρόνια και έχει φτιάξει κάτι σπουδαίο. Αποκλειστικά δικό του δημιούργημα. Ενα project που διαρκώς εξελίσσεται. Αυτή τη στιγμή, ανεξάρτητα από τη βαθμολογική της θέση, είναι μία από τις καλύτερες ομάδες της Ιταλίας. Πολύ δύσκολος αντίπαλος συνολικά και με πολύ καλούς ποδοσφαιριστές ατομικά. Εχει ένα δικό της, προσωπικό στυλ παιχνιδιού που πατά στη διάταξη 3-5-2 και στηρίζεται στην επιλογή να παίζει “ένας εναντίον ενός” σε όλους τους χώρους του γηπέδου. Σίγουρα πρόκειται για την πιο αθλητική ομάδα του πρωταθλήματος. Ναι, η Ιντερ είναι η πιο ποιοτική και η Αταλάντα σίγουρα η πιο δυνατή» εξηγούσε στα «ΝΕΑ» λίγο πριν από τα Χριστούγεννα ο Δημήτρης Νικολάου. Ενα παιδί του Ολυμπιακού που κάνει τα τελευταία χρόνια σημαντική καριέρα στη Serie A. Το ίδιο που θα περιμένει από την Τετάρτη το απόγευμα στον ιταλικό Βορρά για να δει από κοντά τον κολλητό του Θανάση Ανδρούτσο. Θα χρειαστεί βεβαίως να ανανεώσει το report γιατί σε αυτές τις 50 ημέρες από την τελευταία κουβέντα τους για την ομάδα του Γκασπερίνι στην Αταλάντα προέκυψαν διάφοροι μπελάδες.

Ο Ζαπάτα και ο Ιλισιτς
Εμεινε πίσω στην κούρσα της Serie A (5η), παρότι έμοιαζε κάποια στιγμή έτοιμη να διεκδικήσει τον τίτλο. Κυρίως όμως έχασε κάποια από τα σημαντικότερα κομμάτια του αγωνιστικού της παζλ. Ποδοσφαιριστές που επί της ουσίας με την παρουσία τους υπογράφουν αυτή τη σπουδαία εποχή. Και αν για τον Ντουβόν Ζαπάτα με τα 78 γκολ και τις 38 ασίστ σε 153 συμμετοχές ήταν ένας τραυματισμός από εκείνους που προφανώς υπάρχουν στο ποδόσφαιρο; Η ιστορία του Γιόζιπ Ιλισιτς (60 γκολ και 44 ασίστ σε 172 ματς) έχει σοκάρει ολόκληρη την ποδοσφαιρική κοινότητα. Το τέρας της κατάθλιψης έχει ρίξει στα σχοινιά τον «πρίγκιπα της Σλοβενίας». Δεν είναι πρόσφατη η ιστορία. Κάπου εκεί στην αρχή της πανδημίας (2020) ήταν που ήρθε στην επιφάνεια το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο 34χρονος. Αλλοι λένε πως η αφετηρία ήταν η εξωσυζυγική σχέση της γυναίκας του. Αλλοι πως δεν άντεξε το κόστος εκείνης της περίφημης πια αναμέτρησης στο Μιλάνο ανάμεσα στην Αταλάντα και τη Βαλένθια που σκόρπισε τον ιό του Covid και τη δυστυχία στο Μπέργκαμο. Aλλοι πάνε ακόμη πιο πίσω και υποστηρίζουν ότι ο Iλισιτς δεν ξεπέρασε ποτέ το ότι έχασε τον πατέρα του στους βομβαρδισμούς της Βοσνίας, όταν εκείνος ήταν μόλις 7 μηνών. Η ουσία είναι πως ενώ ήδη επανήλθε μία φορά, πλέον έχει να αγωνιστεί από τις 9 Γενάρη. Και μάλλον δεν προβλέπεται να τον δούμε στα γήπεδα σύντομα… Ηδη αποκλείστηκε από την ευρωπαϊκή λίστα.