Η ευεργετική επίδραση του Ν. Ανδρουλάκη στον ΣΥΡΙΖΑ

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διχαστεί για τον τρόπο που θα εκλέγεται ο πρόεδρος του κόμματος και η Κεντρική του Επιτροπή. Την ώρα που έχουμε 100 νεκρούς τη μέρα και η βενζίνη πάει για 2 ευρώ το λίτρο, το πρόβλημα δεν ενδιαφέρει παρά έναν πολύ στενό κύκλο του ΣΥΡΙΖΑ, πολύ μικρότερο από το 32% που κέρδισε στις εκλογές του 2019. Αφορά το 3%, και αν.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο τρόπος εκλογής της ηγεσίας δεν είναι σημαντικό θέμα: αφορά τη δημοκρατία μέσα στο κόμμα, τις σχέσεις με τους πολίτες και το μέλλον του. Αλλά δεν χρειάζεται, όπως συμβαίνει συχνά στην Ελλάδα, να ανακαλυφτεί ξανά η Αμερική: βλέπεις τι κάνουν τα υπόλοιπα αριστερά, σοσιαλιστικά και πράσινα κόμματα της Ευρώπης και τα προσαρμόζεις στην ελληνική πραγματικότητα.

Αλλωστε, αυτά είναι θέματα που θα έπρεπε να είχαν αποφασιστεί το δεύτερο εξάμηνο του 2019, μετά την εκλογική ήττα: τι κόμμα πρέπει να φτιαχτεί – ριζοσπαστικό, αριστερό, προοδευτικό – και πώς να συνδεθεί με τους πολίτες που το ψήφισαν. Δεν είναι δυνατόν ένα κόμμα του 32% να παίρνει συχνά σε δήμους ποσοστό 5-10%, να πατώνει στις εκλογές των νοσοκομείων ή των δικηγορικών συλλόγων. Τα θαύματα, όπως του 2015, συμβαίνουν μια φορά.

Από αυτή την άποψη, η εκλογή Ανδρουλάκη και ο εκλογικός κίνδυνος που αντιπροσωπεύει, μπορεί να λειτουργήσουν ευεργετικά για τον ΣΥΡΙΖΑ. Μέχρι τον Δεκέμβριο, η τακτική του «ώριμου φρούτου» δεν οδηγούσε πουθενά: εκτός κι αν γινόταν ο κατακλυσμός του Νώε με κυβερνητική ευθύνη – εξέλιξη η οποία με μια τόσο ανίκανη κυβέρνηση δεν μπορεί να αποκλειστεί – η ΝΔ θα κέρδιζε τις επόμενες εκλογές και ο ΣΥΡΙΖΑ θα βουτούσε σε ένα νέο κύκλο παραλυτικής εσωστρέφειας.

Με ορατή την απειλή Ανδρουλάκη, ξεκίνησαν έστω και καθυστερημένα οι συζητήσεις για το «τι κόμμα θέλουμε», ερώτημα που κρύβεται πίσω από τις διαφωνίες για τα εσωκομματικά. Συγχρόνως, με δεδομένη την απλή αναλογική στις εκλογές, δεν μπορεί να αποκλειστεί ο σχηματισμός κυβέρνησης Αριστεράς – Σοσιαλιστών. Η αξιωματική αντιπολίτευση ξαναμπαίνει στο παιχνίδι.

Αυτά φυσικά με 4 απαραίτητες προϋποθέσεις. Η πρώτη: πρέπει να γίνει επιτέλους συστηματική δουλειά για τη διόρθωση και την ενίσχυση στο προφίλ του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης του κόμματος, αλλά υπολείπεται – αδίκως – σε δημοφιλία και σε ποιοτικά στοιχεία του Κυρ. Μητσοτάκη.

Δεύτερον, να γίνει μια επαγγελματική, επιστημονική επεξεργασία της πραγματικής κατάστασης στη χώρα. Σε ανάλυσή του στο τελευταίο «Βήμα της Κυριακής», ο Αρης Ραβανός σημείωνε για την «προεδρική αυλή», ότι «έχει δημιουργήσει μια εικονική πραγματικότητα ως προς την ανάλυση των στοιχείων και της προοπτικής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, αγνοώντας πολλές φορές ουσιώδεις παραδοχές της πολιτικής επιστήμης».

Τρίτον, να υπάρξει μια σοβαρή τοποθέτηση για τις αιτίες που δημιούργησαν το «αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο», τι πρέπει να κρατήσει και τι όχι ο ΣΥΡΙΖΑ από την προηγούμενη θητεία του και με ποιους θα κυβερνήσει.

Και τέταρτον, όπως έχω ξανασημειώσει σε αυτή τη στήλη, να βελτιωθούν οι σχέσεις με το ΠΑΣΟΚ μέσα από την αναθεώρηση της κριτικής που δέχθηκε το 2009-11. Ο τελευταίος τραγέλαφος με τους νεοδημοκράτες μαυρογυαλούρους στην Ηλεία, απέδειξε ότι ήταν η ΝΔ του κ. Καραμανλή που λεηλάτησε τη χώρα και έφερε τη χρεοκοπία.

Ο Στέλιος Κούλογλου είναι ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία