Κανένα μετάλλιο για τη Δύση

Ολα είναι θέμα οπτικής, αντιληπτικής ικανότητας επίσης, θέμα ανοιχτών ή κλειστών οριζόντων. Μπορούσε κανείς να δει, την περασμένη Παρασκευή, στο κλείσιμο της τελετής έναρξης των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων στο Πεκίνο, μια ουιγούρα αθλήτρια, την 20χρονη σκιέρ αντοχής Ντινιγκίρ Γιλαμουτζιάνγκ, να ανάβει τον βωμό στη Φωλιά του Πουλιού, από κοινού με έναν Κινέζο Χαν συναθλητή της, τον 21χρονο Ζάο Τζιαουέν, και να αισθανθεί όμορφα με αυτή την εικόνα εθνικής ενότητας. Μπορούσε να διαβάσει τις δηλώσεις της Ντινιγκίρ σε κινεζικά μέσα ενημέρωσης και να διερωτηθεί τι συμφέροντα έχουν ωθήσει τις ΗΠΑ, και όχι μόνο, να χαρακτηρίσουν γενοκτονία τη μεταχείριση που επιφυλάσσει το Πεκίνο στους ένα εκατομμύριο μουσουλμάνους Ουιγούρους της επαρχίας Σιντζιάνγκ. «Αυτή η στιγμή θα με ενθαρρύνει κάθε μέρα για όλη την υπόλοιπη ζωή μου», δήλωσε η 20χρονη σκιέρ στο κινεζικό πρακτορείο ειδήσεων. «Χάρηκα τόσο πολύ όταν έμαθα ότι εμείς θα ανάβαμε τη φλόγα. Είναι μια τεράστια τιμή για μένα!».

Μπορούσε να διαβάσει την ιστορία της Ντινιγκίρ, όπως τη δημοσιοποίησαν οι κινεζικές Αρχές, και να αναγνωρίσει το δίκιο των κινεζικών Αρχών που την επέλεξαν για τελευταία λαμπαδηδρόμο, ως «υπερηφάνεια και άριστη εκπρόσωπο του κινεζικού λαού»: μεγάλωσε στο Αλτάι, μια ορεινή περιοχή στη Βόρεια Σιντζιάνγκ που η Κίνα έχει περιγράψει ως γενέτειρα του σκι και την προωθεί τα τελευταία χρόνια ως διεθνή χιονοδρομικό προορισμό, μυήθηκε στο σκι στα 12 της χρόνια από τον πατέρα της, ο οποίος προέρχεται από οικογένεια μεταλλωρύχων, υπήρξε όμως επίσης πρωταθλητής στο σκι αντοχής, προσπέρασε τις δυσκολίες που έκρυβε η προπόνησή της αφού τα χρόνια εκείνα δεν υπήρχε η απαραίτητη υποδομή, επιλέχθηκε στα 15 της ως μέλος της εθνικής ομάδας σκι αντοχής, μετεγκαταστάθηκε έναν χρόνο αργότερα στη Νορβηγία για προπονήσεις και έκτοτε μοιράζει τον χρόνο της μεταξύ Νορβηγίας και Κίνας, με στάσεις στην Ιταλία, τη Νέα Ζηλανδία, ολόκληρο τον κόσμο. Μπορούσε να παρακολουθήσει το βίντεο που μετέδωσε η κινεζική τηλεόραση, την οικογένειά της να παρακολουθεί ενθουσιασμένη μέσα από το καθιστικό του σπιτιού της, με φόντο κορνιζαρισμένα μετάλλια και φωτογραφίες της νεαρής σκιέρ, την Ντινιγκίρ να ανάβει τον ολυμπιακό βωμό, και να πειστεί πως πράγματι οι κινεζικές εθνοτικές μειονότητες στη Σιντζιάνγκ διάγουν μια «ειρηνική, αρμονική και ευτυχισμένη ζωή».

Εναλλακτικά, μπορούσε να δει το Πεκίνο να χρησιμοποιεί μια νεαρή αθλήτρια με υπολογισμένο, προκλητικό τρόπο, προκειμένου να ξεπλύνει την καταστολή των Ουιγούρων στη Σιντζιάνγκ, τις μαζικές φυλακίσεις και την εκστρατεία «επανεκπαίδευσης» που τους επιφυλάσσει.

Είπαμε, όλα είναι θέμα οπτικής. Μπορούσε κανείς να διαβάσει, τη Δευτέρα, στη γαλλική αθλητική εφημερίδα «L’ Equipe» τη συνέντευξη που παραχώρησε η Πενγκ Σουάι, η κινέζα τενίστρια που εξαφανίστηκε από προσώπου γης για εβδομάδες ολόκληρες το φθινόπωρο, αφού κατήγγειλε στα σόσιαλ μίντια πως είχε βιαστεί από υψηλόβαθμο αξιωματούχο του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος, και να δεχθεί πως όλα ήταν μια παρεξήγηση. Το είπε άλλωστε ξεκάθαρα η ίδια η Πενγκ στους δύο δημοσιογράφους της ξένης εφημερίδας, «δεν εξαφανίστηκα», «ποτέ δεν είπα ότι ο οποιοσδήποτε με κακοποίησε σεξουαλικά», «η ζωή μου είναι όπως πρέπει να είναι: τίποτα το ιδιαίτερο», «αυτό το ποστ κατέληξε σε μια τεράστια παρανόηση από τον έξω κόσμο», «επιθυμία μου είναι να μη διαστρεβλώνεται άλλο το περιεχόμενο αυτού του ποστ». Μπορεί κανείς να αγνοήσει το γεγονός ότι παρόντες στη συνέντευξη ήταν δύο κινέζοι αξιωματούχοι, ένας από τους οποίους εκτελούσε και χρέη διερμηνέα, ότι η Κινεζική Ολυμπιακή Επιτροπή είχε δεχθεί τη διεξαγωγή της μόνο με τον όρο να σταλούν προκαταβολικά οι ερωτήσεις και να δημοσιευτούν οι ερωταπαντήσεις χωρίς σχολιασμό, ότι ο ένας από τους δύο γάλλους δημοσιογράφους αναγνώρισε πως η συνέντευξη δεν αποδεικνύει ότι η Πενγκ είναι ασφαλής και πως όλα ήταν ένα κομμάτι «της επικοινωνίας, της προπαγάνδας, από την Κινεζική Ολυμπιακή Επιτροπή», και ότι ο διευθυντής σύνταξης της «L’ Equipe», ο Ζερόμ Καζαντιέ, αναγκάστηκε να δικαιολογηθεί για την επιλογή της εφημερίδας του λέγοντας: «Αυτό που θέλαμε ήταν να τη δούμε. Να δούμε τη σωματική και ηθική της κατάσταση, να της πούμε πως ο κόσμος έχει κινητοποιηθεί για εκείνη και ότι δεν την ξεχνάμε».

Μπορεί κανείς να πειστεί από τη διαβεβαίωση της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής πως οι (Χειμερινοί) Ολυμπιακοί Αγώνες δεν είναι, και δεν πρέπει να είναι, «πολιτικοί», αλλά μια παρένθεση στις σχέσεις μεταξύ των κρατών, μια στιγμή αποκλειστικά αφιερωμένη στον αθλητισμό και στα ιδεώδη του. Εναλλακτικά, μπορεί να δει πως οι Ολυμπιακοί Αγώνες ήταν ανέκαθεν πολιτικοί, αντικείμενο εθνικής εκμετάλλευσης, για λόγους πρεστίζ, πεδίο ανταγωνισμού ανάμεσα σε διαφορετικά οικονομικά και κοινωνικά «συστήματα», διαφημιστική βιτρίνα για ιδεολογικούς ή εμπορικούς λόγους. Αυτό δεν αναιρεί τίποτα από τις επιδόσεις των συμμετεχόντων ή από την ομορφιά του θεάματος. Ας αναγνωρίσουμε όμως ότι στην ιδεολογική μάχη που μαίνεται η Δύση δεν βρίσκεται, στο Πεκίνο, στο πόντιουμ των νικητών – έχει υποταχθεί στην Κίνα του Σι Τζινπίνγκ, στο απολυταρχικό της μοντέλο και στην τεράστια οικονομική της δύναμη.