Το ετήσιο μαρτύριο της ΑΕΚ

Μπορεί ένας αποκλεισμός σαν αυτόν που γνώρισε η ΑΕΚ για το Κύπελλο Ελλάδος την Τετάρτη το βράδυ στο ΟΑΚΑ να διαλύσει τα νεύρα μιας ομάδας και να της προκαλέσει τεράστια ζημιά; Πριν απ’ την απάντηση ας δούμε τα δεδομένα. Η ΑΕΚ, όχι μόνο αποκλείστηκε από τον ΠΑΟΚ, αλλά και έχασε (!) με 2-1 ένα ματς στο οποίο μέχρι το 95ο λεπτό προηγούταν. Δεν είχε κάνει μια καταπληκτική εμφάνιση αλλά ήταν σαφώς καλύτερη από τον αντίπαλό της. Είδε τους διαιτητές του VAR να της ακυρώνουν δυο γκολ (στη φάση του πρώτου που ακυρώθηκε είναι δύσκολο να βρεις πόσο οφσάιντ είναι ο Μίτογλου – καθώς μιλάμε για εκατοστά), προηγήθηκε με γκολ του Σιμόες στο 82′ και δεν είχε αφήσει ποτέ σχεδόν στον ΠΑΟΚ, μέχρι την ισοφάριση του Κούτριτς στο 95′, τη δυνατότητα να την απειλήσει.

Λόγος

Γιατί συνέβη αυτό; Νομίζω πως ο βασικός λόγος έχει να κάνει με το ότι αντιμετώπισε το ματς αυτό, όχι απλά σαν ένα είδος τελικού, αλλά σαν μια τελευταία ευκαιρία να σώσει τη σεζόν της. Η ΑΕΚ έδωσε ένα τέτοιου είδους ματς για το Κύπελλο Ελλάδος και χωρίς αυτό να είναι τελικός: αν προκρινόταν θα έβρισκε απλά τον Ολυμπιακό στον ημιτελικό. Θέλω να πω πως είχε όλη την πίεση ενός ματς που δεν πρέπει να χαθεί, χωρίς να έχει τη βεβαιότητα ότι η πρόκρισή της θα της δώσει κάτι πέρα από λίγη ηρεμία. Αλλο είναι να παίζεις έναν τελικό Κυπέλλου (γνωρίζοντας πως αν τον χάσεις θα έχεις τουλάχιστον την ικανοποίηση ότι έφτασες μέχρι το τέλος της διαδρομής) κι άλλο να δίνεις ένα ματς μήνα Φεβρουάριο ξέροντας πως αν το χάσεις τελειώνει η σεζόν σου πρόωρα. Σε αυτή τη δεύτερη περίπτωση το άγχος είναι τεράστιο. Πόσο μάλλον όταν απέναντί σου έχεις έναν ΠΑΟΚ που στόχος του βασικός είναι πλέον το πρωτάθλημα, αλλά και μια καλή πορεία στο Conference League στο οποίο τον περιμένει η Μίντιλαντ.

Υποχρέωση

Οταν μια ομάδα κουβαλάει μια υποχρέωση πρόκρισης και η άλλη παίζει ξέροντας ότι τα σημαντικά που έχει μπροστά της είναι άλλα δυο τινά θα συμβούν: ή η ομάδα που θέλει την πρόκριση θα την πάρει με όπλο το μεγάλο της κίνητρο (και θα το κάνει διαδικαστικά κι εύκολα) ή θα λυγίσει από το βάρος της υποχρέωσης. Στην ΑΕΚ συνέβη το δεύτερο. Στη φάση της ισοφάρισης βλέπεις όλο το άγχος του Γιώργου Τζαβέλλα (που αντί να διώξει τη σέντρα κατεβάζει την μπάλα στην περιοχή σαν να είναι νεούδι) κι όλη την άνεση του Κούρτιτς που κάνει ένα υπέροχο σουτ χωρίς άγχος. Και δίνει στον ΠΑΟΚ μια πρόκριση, που με βάση την εικόνα του δεν άξιζε, αλλά κανείς ποτέ δεν θα το θυμάται. Την ανατροπή με δυο γκολ μετά το 95′ θα θυμούνται όλοι. Είναι ένα γεγονός αξέχαστο.

Νεύρα

Πάμε τώρα στην ερώτηση. Θα διαλύσει τα νεύρα της ΑΕΚ αυτό που συνέβη; Θα έλεγα ναι, αν δεν μιλούσαμε για την ΑΕΚ που τα τρία τελευταία χρόνια έχει συνηθίσει σε τέτοιες ήττες σοκαριστικές. Οταν μια ομάδα έχει χάσει τρεις τελικούς Κυπέλλου στη σειρά αντέχει πολλά. Σε τελική ανάλυση και πέρυσι από τον ΠΑΟΚ αποκλείστηκε μετά από ήττα με ανατροπή στον ημιτελικό του Κυπέλλου: είχε προηγηθεί στην Τούμπα με τον Γαλανόπουλο και είχε δει το ματς να γυρίζει μετά τα γκολ του Κρμέντσικ και του Ζίφκοβιτς – ο δεύτερος είχε σκοράρει στο 96′ όπως ο Κούρτιτς. Και δεν ήταν ο πρώτος παίκτης που το είχε κάνει: στον πρώτο περσινό ημιτελικό, στο ΟΑΚΑ, είχε σκοράρει με φάουλ ο Μουργκ πάλι στις καθυστερήσεις του αγώνα δίνοντας τη νίκη στον ΠΑΟΚ.

Γιαννίκης

Αυτά τα τελευταία προηγούμενα (τα περσινά δηλαδή…) αθωώνουν στα μάτια μου και τον Αργύρη Γιαννίκη. Το κοουτσάρισμα του προπονητή της ΑΕΚ δεν ήταν υποδειγματικό: τόλμησε τις πρώτες του αλλαγές στο 90′ και σαφώς ακολούθησε τον πιο έμπειρο Ραζβάν Λουτσέσκου που χτύπησε το ματς με το πέρασμα του Μίτριτσα που μπήκε αντί του Τσιγγάρα. Ομως δεν είναι δυνατόν να φταίει ένας προπονητής (και μάλιστα να εμφανίζεται κι ως μοναδικός φταίχτης) όταν μια ομάδα δέχεται την ισοφάριση στο 95′ και το γκολ της ήττας στο 97′. Φταίνε κυρίως οι παίκτες του που δεν είχαν την προσωπικότητα να κρατήσουν λίγο την μπάλα για να πάρουν μια πρόκριση που είχαν στα χέρια τους. Κι ακριβώς επειδή οι παίκτες της ΑΕΚ το γνωρίζουν, περιμένω ένα ψυχωμένο παιχνίδι από την ΑΕΚ κόντρα στον Ολυμπιακό την Κυριακή στο Καραϊσκάκη. Δεν είναι θέμα αντίδρασης, αλλά επαγγελματικής σοβαρότητας.

Μισόλογα

Στο μεταξύ την Τετάρτη είχαμε και την απόδειξη ότι όσα και να λέμε περί οπαδικής βίας κ.λπ., το αφτί των συνδεσμιτών δεν ιδρώνει. Με βάση τα ρεπορτάζ καμιά πενηνταριά οργανωμένοι του ΠΑΟ πήγαν την Τετάρτη το βράδυ στο Κορωπί κι επιτέθηκαν στους παίκτες που επέστρεψαν από την Καρδίτσα ζητώντας τους να σταματήσουν να χάνουν στο πρωτάθλημα. Από τα μισόλογα των ρεπορτάζ καταλαβαίνεις ότι σπείρανε τον πανικό και έκαναν και τις ζημιές τους. Λέγεται ότι η αστυνομία έκανε έντεκα προσαγωγές υπόπτων: μικρή σημασία έχει. Αυτό που προκύπτει και από αυτή την ιστορία είναι ότι ο κόσμος των συνδεσμιτών μικρή σχέση έχει με τον κόσμο τον κανονικό. Τα «παιδιά» κινούνται σε άλλη διάσταση, έχουν τις δικές του προτεραιότητες, δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Και γιατί όχι;

Ρεπορτάζ

Ολες αυτές τις μέρες που ακολούθησαν την τραγική βραδιά της δολοφονίας του 19χρονου Αλκη ακούμε ειδήσεις για προσαγωγές, για συλλήψεις, για υπόπτους που δίνουν ο ένας τον άλλο (στήνοντας ωραία το παιχνίδι της αμφιβολίας). Η όλη ιστορία γίνεται σιγά σιγά μια ακόμα από αυτές που διαβάζουμε στα αστυνομικά ρεπορτάζ, ενώ μπροστά μας έχουμε ένα πρόβλημα πολύ βαθύτερο. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είπε τις προάλλες ότι η κυβέρνηση περιμένει προτάσεις. Από ποιον άραγε; Από την ΕΠΟ; Σώθηκε! Από τη Σουπερλίγκα; Τι να πουν οι άνθρωποι; Να περιγράψουν το πώς πηγαίνουν στην Αθήνα τα «παιδιά» στα προπονητικά κέντρα και κυνηγούν τους πάντες; ‘Η το πώς σβήνουν στη Θεσσαλονίκη ακόμα και τα γκράφιτι που είναι αφιερωμένα στον Αλκη;

Ανακοίνωση

Και η αντιπολίτευση; Εδώ το πράγμα έχει πλάκα. Εψαξα από περιέργεια τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ για τη δολοφονία, του ΣΥΡΙΖΑ που κατηγορεί την κυβέρνηση για τα πάντα. Βρήκα μια ανακοίνωση του τομέα Αθλητισμού του κόμματος και μια δήλωση του Νάσου Ηλιόπουλου. Η πρώτη είναι 218 λέξεις, η δεύτερη 81. Το κοινό και στις δύο ότι τόσο οι συντάκτες της πρώτης όσο και ο Ηλιόπουλος δεν τολμούν να πουν τη λέξη ΠΑΟΚ…