Η Πορτογαλία ανάμεσά τους…

Ο τρόπος που διαβάζουν στον ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία το πρόσφατο αποτέλεσμα στην Πορτογαλία και την επανεκλογή Κόστα διχάζει αλλά σχετίζεται και με τη μάχη των ρευμάτων και των τάσεων που διεξάγεται στο παρασκήνιο και ενόψει του συνεδρίου. Βεβαίως ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας και η ηγεσία του κόμματος χαιρέτισαν τη νίκη Κόστα και τη διάβασαν ως νίκη των προοδευτικών δυνάμεων.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ απέστειλε μήνυμα ενώ και κορυφαία στελέχη με πείρα στα ευρωπαϊκά θέματα παρενέβησαν με θετικά λόγια για το αποτέλεσμα. Την ίδια ώρα βέβαια στην Πορτογαλία, δεν σημειωνόταν απλώς η νίκη του σοσιαλδημοκράτη Κόστα. Καταγραφόταν με συντριπτικό τρόπο και η ήττα των άλλοτε εταίρων του, π.χ. το Μπλόκο. Αλλοτε όμορους χώρους με τον ΣΥΡΙΖΑ και με σχέσεις για χρόνια. Η γραμμή στην Κουμουνδούρου βλέπει και σχολιάζει την όλη εκλογική έκβαση ως νίκη της πολιτικής λύσης που και η ίδια προτείνει. Στο σκέλος της κριτικής για τα αριστερά κόμματα της Πορτογαλίας, μιλάει για πολιτική αυτοχειρία ή για ήττα των βερμπαλιστικών σχεδίων.

Η ΔΙΑΜΑΧΗ. Την ίδια ώρα δε, που η ένταση έχει κάνει την εμφάνισή του στο προσκήνιο ο νέος πρόεδρος του Κινήματος Αλλαγής Νίκος Ανδρουλάκης και που λογικά επίσης χαιρέτισε τη νίκη των σοσιαλδημοκρατών συντρόφων του. Κι εδώ σημειώνεται η ενδιαφέρουσα διαμάχη στον ΣΥΡΙΖΑ. Σχεδόν αμέσως υπήρξαν στελέχη όπως ο Αντώνης Λιάκος ή ο Νίκος Μπίστης που διάβασαν με έναν τρόπο τη νίκη αυτή και μάλιστα αρθρογράφησαν. Και οι δύο ιστορικά στελέχη του προοδευτικού μεταρρυθμισμού και σήμερα της Γέφυρας στον ΣΥΡΙΖΑ προτάσσουν έναν τρίτο δρόμο. Είναι χαρακτηριστική η αποστροφή του Μπίστη (Tvxs) για το θέμα: «Ενα συμπέρασμα χρήσιμο και για μας είναι ότι όχι μόνο στην Πορτογαλία αλλά και στη Γερμανία, την Ισπανία και την Ιταλία οι πολίτες αναζητούν αλλαγή μαζί με κυβερνητική σταθερότητα. Μεταρρυθμίσεις και όχι ρήξεις. Να το πω αλλιώς. Βρισκόμαστε πολιτικά και ψυχολογικά πολύ μακριά από την περίοδο 2010 2015. Το “Φτάνει πια” της ριζοσπαστικής Αριστεράς του 2015, αναζητά το 2022 διέξοδο σε προοδευτικές κυβερνήσεις συνεργασίας».

Η… ΑΝΑΓΝΩΣΗ. Εχει ενδιαφέρον πως η όλη ανάγνωσή τους προηγήθηκε των εκλογών στην Πορτογαλία με το πρώτο κείμενο ενόψει συνεδρίου, που υπέγραφε το ρεύμα τη Γέφυρας και που έθετε ξεκάθαρα το θέμα των συγκλίσεων και του ήπιου δρόμου. H συζήτηση προχώρησε όταν έντεκα μέλη και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ (κυρίως της Ομπρέλας) απάντησαν δημόσια στις αναγνώσεις Αντώνη Λιάκου και Νίκου Μπίστη (εφΣυν):  «Πόσο πραγματιστική είναι η επίκληση στην κανονικότητα, την ομαλότητα και την “αλλαγή με κυβερνητική σταθερότητα”, με σύνθημα το “μεταρρυθμίσεις και όχι ρήξεις” (Μπίστης), όταν παντού γύρω μας επικρατεί το κοινωνικό χάος εξαιτίας της αναρχίας της αγοράς και της αδυναμίας του καπιταλιστικού συστήματος να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά και έγκαιρα την υγειονομική, την κλιματική, την οικονομική και τη γεωπολιτική κρίση που μυρίζει μπαρούτι».

Ηταν ένα εκ των ερωτημάτων που έθεσαν αναζωπυρώνοντας την κουβέντα εσωτερικά και τη βασική διαμάχη στον ΣΥΡΙΖΑ ενόψει και συνεδρίου: Τι απαιτεί η εποχή; Ριζοσπαστισμό ή ρεαλισμό; Συγκλίσεις με προοδευτικές δυνάμεις ή καθαρότητα αριστερών απαντήσεων; Η στροφή του δύο χιλιάδες δέκα πέντε, θα ολοκληρωθεί για τον ΣΥΡΙΖΑ με μια αμιγώς σοσιαλδημοκρατική μετάβαση ή με ένα μετέωρο βήμα που θα κοιτά προς τα πίσω, όπως αναρωτιούνται οι πιο μετριοπαθείς πτέρυγες του κόμματος σήμερα. Σίγουρα η συζήτηση για την Πορτογαλία θα επανέλθει.