«Ο Αλκης ούρλιαζε “βοήθεια, δεν μπορώ, {LF}πονάω”»

Δέκα ημέρες μετά τη δολοφονική επίθεση στον 19χρονο Αλκη έρχονται στο φως της δημοσιότητας οι καταθέσεις των φίλων του, των ανθρώπων που είδαν με τα μάτια τους τη μανία των χούλιγκαν. Οι μνήμες από το τραγικό περιστατικό βαθιά χαραγμένες στο μυαλό τους. Οι περιγραφές τους συγκλονίζουν. Ενας εξ αυτών αναφέρει ότι αργά το βράδυ της 31ης Ιανουαρίου μαζί με τον Αλκη και την υπόλοιπη παρέα έκαναν βόλτα.

Μας περικύκλωσαν. «Περίπου μισή με μία ώρα μετά είδα ξαφνικά να έρχονται από την οδό Πλαστήρα προς το μέρος μας τρία άτομα, ο πρώτος από τους οποίους μας ρώτησε “τι ομάδα είστε;”. Ταυτόχρονα, από την αντίθετη πλευρά ήρθαν άλλα τέσσερα άτομα και ουσιαστικά μάς περικύκλωσαν. Απ’ ό,τι θυμάμαι, εγώ απάντησα ότι είμαστε Αρης και την ίδια στιγμή τα άτομα αυτά άρχισαν να μας χτυπάνε. Αυτός που ρώτησε τι ομάδα είμαστε δεν θυμάμαι αν κρατούσε κάτι στα χέρια του, πάντως θυμάμαι ότι κάποιος από τους άλλους δύο που ήταν μαζί του είχε στα χέρια του ένα μαχαίρι».

Στη συνέχεια περιγράφει με λεπτομέρειες όσα ακολούθησαν: «Θυμάμαι ότι ο ένας κρατούσε ένα δρεπάνι στα χέρια του μήκους περίπου 30 με 40 εκατοστά, ενώ ένας ακόμα κρατούσε στα χέρια του ένα μαχαίρι. Εγώ εκείνη τη στιγμή έπιασα αμέσως το κράνος μου και το έβαλα μπροστά στο στήθος μου για να προστατευτώ. Αυτός με το μαχαίρι που ήρθε από τη Σεφέρη ανέβηκε τα σκαλιά και ήρθε προς τα πάνω μου και εγώ τον χτύπησα με το κράνος μία φορά στο κεφάλι. Τον πέτυχα στο μέτωπο, δεν ξέρω αν μάτωσε γιατί φορούσε κουκούλα. Μόλις τον χτύπησα έκανε ένα βήμα προς τα πίσω αλλά αμέσως μετά όρμηξε ξανά επάνω μου. Το κράνος μού έφυγε από τα χέρια, δεν θυμάμαι όμως πώς ακριβώς».

Η περιγραφή ακολούθως επικεντρώνεται στον βαριά τραυματισμένο 19χρονο: «Εκείνη την ώρα άκουσα τον Αλκη να ουρλιάζει “βοήθεια, δεν μπορώ, πονάω”. Γύρισα και τον είδα πεσμένο στο πεζοδρόμιο και τέσσερα άτομα από πάνω του να τον χτυπάνε. Εγώ προσπάθησα να πηδήξω από τα σκαλιά επάνω στον Αλκη για να τον σώσω από τα χτυπήματα προστατεύοντάς τον με το σώμα μου, αλλά με κράτησαν τρία άτομα και εκεί έφαγα και μια ροπαλιά στο κεφάλι και κόντεψα να λιποθυμήσω. Τότε με κάρφωσε και πάλι αυτός με το μαχαίρι, στο δεξί μου πόδι αυτή τη φορά».

Ακολούθως ανέφερε: «Μετά από αρκετή ώρα, περίπου ένα μισάωρο, έφτασαν δύο ασθενοφόρα. Μας παρέλαβαν και μας μετέφεραν στο Παπανικολάου. Εμένα για τα πόδια στα σημεία που δέχτηκα τις μαχαιριές. Τον Αλκη δεν τον έχω δει καθόλου από τότε, δεν έχω μάθει τίποτα από κανέναν για την υγεία του, αλλά ανησυχώ πολύ γιατί όταν έφτασε το ασθενοφόρο πιστεύω ότι είχε ήδη χάσει την αναπνοή του. Στο νοσοκομείο συνάντησα τον Δημήτρη και τότε έμαθα ότι κι αυτός είχε φάει μαχαιριά. Ο Σπύρος και το παιδί που δεν γνωρίζω το όνομά του τρέξανε και κατάφεραν να ξεφύγουν, δεν ξέρω προς τα πού έφυγαν. Ολη η επίθεση διήρκεσε δύο με τρία λεπτά περίπου».

Δρεπάνι, μαχαίρι και ρόπαλο. Το δεύτερο άτομο που δέχθηκε την επίθεση είπε: «Γύρω στις 12.30, όπως υπολογίζω, ξαφνικά μια ομάδα 10 με 15 άτομα έρχεται κοντά μας από την πλευρά της  Νικολάου Πλαστήρα. Οταν εγώ το αντιλήφθηκα, ο πρώτος της ομάδας αυτής βρισκόταν σε απόσταση δύο μέτρων περίπου από εμένα. Οι υπόλοιποι βρίσκονταν από πίσω του. Ο πρώτος κρατούσε στα χέρια του ένα δρεπάνι. Η λαβή του θυμάμαι ότι ήταν μαύρη, ο κορμός του μεταλλικός κόκκινου χρώματος και μήκους περίπου 30 εκατοστών. Από πίσω του είδα ένα άλλο άτομο που κρατούσε στα χέρια του ένα μαχαίρι με ίσια λάμα μήκους περίπου 15 εκατοστών και ένα ακόμα άτομο που κρατούσε ένα ξύλινο ρόπαλο καφέ ανοιχτού χρώματος μήκους περίπου 50 εκατοστών. Ο πρώτος που σας είπα, αυτός με το δρεπάνι, γύρισε και μας ρώτησε “τι ομάδα είστε;”. Εγώ κοκάλωσα, όπως και οι φίλοι μου, και δεν απαντήσαμε τίποτα. Αμέσως μετά όρμησαν όλοι μαζί προς τα πάνω μας. Εμείς προσπαθήσαμε να τρέξουμε για να φύγουμε. Κάποιοι τα καταφέραμε, αλλά κάποιοι δεν πρόλαβαν».