ΑΜΝΗΣΙΑ

Ας το παραδεχτούμε: Ενα από τα αμαρτήματα του Σπήλιου Λιβανού και του Πέτρου Δούκα ήταν ότι έσπασαν, γελαστοί κι αμέριμνοι, τον νόμο της σιωπής για την κυβέρνηση Καραμανλή. Την κυβέρνηση που δεν συζητάμε.

Η μεν ΝΔ αρκέστηκε να σχολιάσει ότι αυτά «είναι ιστορικώς αναληθή», ο δε ΣΥΡΙΖΑ έβγαλε μια ανακοίνωση-κέντημα χωρίς ούτε μια αναφορά στο θέμα ή τα πρόσωπα.

Η ιστορία όμως έχει αποφανθεί και οι αριθμοί δεν λένε ψέματα. Παρότι κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν αρνείται ότι η Ελλάδα είχε αφήσει παθογένειες να χρονίσουν, μια απλή ματιά στην πορεία του δημόσιου χρέους και των ελλειμμάτων δείχνει ότι σημειώθηκε ιλιγγιώδης άνοδος κατά την περίοδο 2004-2009, ειδικά μετά το 2007. Το τι ακολούθησε το θυμόμαστε όλοι.

Τα άγρια μνημονιακά χρόνια το αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ χρέωνε τη χρεοκοπία στο ΠΑΣΟΚ, από τον Κώστα Σημίτη ως και τον Γιώργο Παπανδρέου, με την περίοδο Καραμανλή να αποσιωπάται ωσάν να μη συνέβη ποτέ. Ηταν μια λογική, κυνικά μιλώντας, επιλογή. Ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε συνειδητά τους Ανεξάρτητους Ελληνες και κορυφαία στελέχη του καραμανλικού μπλοκ σε θέσεις-κλειδιά, όπως το ανώτατο πολιτειακό αξίωμα και η δικαιοσύνη.

Η ΝΔ όμως δεν έχει πια τίποτα να κερδίσει από την άρνηση και τη σιωπή. Διότι αν ο σκοπός της παρούσας ηγεσίας είναι, πράγματι, το να μη ζήσουμε ξανά όσα μας έφεραν στο χείλος της οικονομικής καταστροφής, τότε καλό είναι να αντιμετωπίσει, με γενναιότητα, την πρόσφατη ιστορία. Οχι για να «σταυρώσουμε» όλοι μαζί ανθρώπους. Αλλά γιατί η παραδοχή των λαθών είναι, συνήθως, το πρώτο βήμα που απαιτείται για να μην τα επαναλάβεις.