Κενό ή γεμάτο κιβώτιο;

Αυτή τη φορά το ΚΚΕ έκανε μια βδομάδα να σχολιάσει τις δημόσιες επικρίσεις για την επίθεση του γραμματέα του κατά του ιστορικού Σεργκέι Ρατσένκο. Το έκανε στο φύλλο του περασμένου Σαββατοκύριακου της κομματικής εφημερίδας και ήταν χαμηλόφωνη (δεν συμφέρει να συζητιούνται δυνατά τα άπλυτα της οικογένειας) και αφοριστική. Οι επικριτές του κόμματος είναι γνωστοί αντικομμουνιστές, ο δε καθηγητής εργάζεται στο Κέντρο Χένρι Κίσινγκερ για τις Διεθνείς Σχέσεις, άρα εργάζεται για τον καπιταλισμό. Τι χρείαν έχομεν μαρτύρων;

Η στρατηγική εξουδετέρωσης ιδεολογικών αντιπάλων, οι οποίοι βαπτίζονται πράκτορες, είναι παλαιά. Οσο για την αντίδραση στα ιδιωτικά βίτσια των ηγετών του που παρουσιάζονται ως δημόσιες αρετές, τείνω να πιστέψω αυτό που μου έλεγε παλαιός αγωνιστής στο βουνό που επέλεξε να αποστασιοποιηθεί.

Μια μέρα, ο φίλος μου αυτός, ακούγοντας μια συζήτηση ειδημόνων για το «Κιβώτιο» του Αρη Αλεξάνδρου, το μυθιστόρημα όπου αγωνιστές πέθαναν μεταφέροντας ένα άδειο κιβώτιο από το βουνό στο αρχηγείο, κούνησε το κεφάλι του. «Αφέλειες» είπε, αμφισβητώντας την αλληγορία της κομμουνιστικής τελολογίας και προτείνοντας έναν πιο καίριο συμβολισμό. «Το κιβώτιο δεν ήταν άδειο. Είχε περιεχόμενο. Περιείχε το δώρο του Ζαχαριάδη για την αγαπημένη του, τη Ρούλα Κουκούλου».