Το πολιτικό τοπίο, σήμερα

Η ελληνική πολιτική ζωή έχει εισέλθει σε μια ενδιαφέρουσα συγκυρία. Για την αντιπολίτευση, έχει ουσιαστικά αρχίσει η προεκλογική περίοδος. Στην κυβέρνηση, αντίθετα, προτιμούν να μην το σκέφτονται. Οι συνέπειες από την πανδημία αλλά και από την ακρίβεια, που ναι μεν οφείλεται στην αύξηση των καυσίμων και στο ενεργειακό έλλειμμα της Ευρώπης, έχει όμως μεγάλο αντίκτυπο στο λαϊκό εισόδημα, είναι επώδυνες. Αν η κρίση στην Ουκρανία κλιμακωθεί, η αποκλιμάκωση των τιμών θα αργήσει κι αυτό από μόνο του μπορεί να ροκανίσει τα όποια οφέλη προσδοκώνται από την εισροή κεφαλαίων μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης ή από την παρατεταμένη επενδυτική άνοιξη στη χώρα.

Επιπλέον, η κυβέρνηση εμφανίζεται ασυντόνιστη, με αποτέλεσμα να εμφανίζονται δυσπραγίες και παραφωνίες στο κυβερνητικό στρατόπεδο, που διευκολύνουν τις αντιπολιτευτικές κορώνες των αντιπάλων της. Οι κορώνες αυτές παραμένουν ηθικολογικές, αυτή κυρίως είναι η εύκολη αντιπολίτευση που παράγουν ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΙΝΑΛ – αλλά ο θόρυβος πάντα κάνει ζημιά. Και κάνει ακόμα μεγαλύτερη, όταν σωρεύεται η γκρίνια ουσιαστικά για θέματα ανούσια, για θέματα παραπολιτικής.

Από την πλευρά της, η αντιπολίτευση δεν έχει καταφέρει να εκτοπίσει την κυβέρνηση από την πρώτη θέση όπου παραμένει με σημαντική διαφορά στις δημοσκοπήσεις, παρ’ όλα αυτά παίζει το παιχνίδι της προσδοκώντας τις επόμενες εκλογές, όπου θα φανεί αν η ΝΔ θα μπορέσει να κάνει αυτοδύναμη κυβέρνηση στις μεθεπόμενες, αφού η απλή αναλογική, κληροδότημα του Αλέξη Τσίπρα στον τόπο, στη δεδομένη συγκυρία ούτε σταθερότητα παράγει ούτε ουσιαστική πρόταση διακυβέρνησης. Αλλά ο Τσίπρας είναι ευχαριστημένος επειδή μόνο έτσι μπορεί και παραμένει επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, με μικρή και όχι σοβαρή αμφισβήτηση: αντάλλαξε τη σταθερότητα της χώρας με τη δική του, την προσωπική.

Και το συνέδριο; Δεν θα επεξεργαστεί θέσεις, δεν θα διαμορφωθούν τάσεις, δεν θα υπάρξουν ιδεολογικοπολιτικές συγκρούσεις; Η αλήθεια είναι ότι μια ιδεολογική διαπάλη θα γίνει, αλλά αυτή τη στιγμή κερδίζουν οι μηχανισμοί, που ανήκουν στην ηγεσία. Οι όποιες ιδεολογικές διαμάχες είναι κυρίως μιντιακές. Η μόνη ουσιαστική πολιτική διαμάχη εντός του κόμματος είναι το κείμενο διαμαρτυρίας περίπου 500 μελών του κόμματος για το μπούλινγκ που υφίσταται ο Νίκος Φίλης από τον Πολάκη. Οι διαμαρτυρόμενοι είναι, κυρίως, παλαιά μέλη του ΚΚΕ εσωτερικού. Γνωρίζουν πολύ καλά το όριο της διαμαρτυρίας τους: είναι η καταγραφή. Με άλλα λόγια, το κόμμα φιλοξενεί τους παλαιούς κομματικούς, τους δίνει προοπτική εξουσίας. Αλλά κουμάντο κάνουν άλλοι. Το συνέδριο στον ΣΥΡΙΖΑ είναι μια επίφαση δημοκρατίας: ουσιαστικά θα επικυρώσει ποιοι κάνουν κουμάντο.

Ο Τσίπρας, επίσης, θα το χρησιμοποιήσει για να κυριαρχήσει στην αντιπολίτευση έναντι του ΚΙΝΑΛ με τη νέα ηγεσία. Το κόμμα του Κραταιού Νικόλα φαίνεται να προσγειώνεται στα όρια της πολιτικής εμβέλειας της νέας ηγεσίας του. Ητοι: κρατισμός και αριστερόστροφη ρητορική. Πράγμα που σημαίνει ότι δύσκολα θα κρατήσει όσους έλπισαν στη σοσιαλδημοκρατική του υπόσταση και, πλέον, θα συγκρουστεί στα μαρμαρένια αλώνια των αριστερών κλισέ. Στα μπλόκα, στη διεκδίκηση επιδομάτων και κρατικών παροχών, στα συνδικαλιστικά μετερίζια. Ηδη, ενώ στο κόμμα περιθωριοποιούνται όσοι δεν συνέβαλαν στην εκλογή της νέας ηγεσίας, ετοιμάζονται οι πρώτες μετεγγραφές: Κοντονής, Τζόνυ Πανούσης και ο Κώστας Χρυσόγονος είναι προ των πυλών της Χαριλάου Τρικούπη. Με εξαίρεση τον τρίτο, γίγαντες του φολκλόρ της ανατροπής.

Τι δείχνει το τοπίο που περιέγραψα; Οτι η πρωτοβουλία των κινήσεων παραμένει στα χέρια του Κυριάκου Μητσοτάκη. Θα μπορέσει να επανεκκινήσει τη μεταρρυθμιστική ατζέντα;