Η κακοποίηση της εποποιίας

Τι είναι η εποποιία; Κατά τα λεξικά, εποποιία είναι η επιτέλεση επικών κατορθωμάτων, κατορθωμάτων δηλαδή που έχουν ένα μεγαλείο κατά την επίτευξή τους. Που δεν είναι εύκολα, αλλά μπορεί να είναι επικίνδυνα, τολμηρά, δύσκολα, σκληρά. Κατορθωμάτων που επιτυγχάνονται κόντρα σε όλες τις προβλέψεις. Από υποδεέστερο αντίπαλο, υπερτέρου. Εποποιία επίσης μπορεί να είναι και η αφήγηση των επικών κατορθωμάτων. Πρόκειται για το λεγόμενο έπος. Επος ας πούμε είναι τα ποιήματα του Ομήρου – η Ιλιάδα και η Οδύσσεια.

Διότι περιγράφουν τα κατορθώματα των Ελλήνων κατά τον Τρωικό Πόλεμο και εν συνεχεία τη μεγάλη περιπέτεια του Οδυσσέα να επιστρέψει στην Ιθάκη προκειμένου να δώσει ένα τέλος στο καθημερινό πάρτι των μνηστήρων της Πηνελόπης. Επος είναι η Επανάσταση του ’21, διότι μια χούφτα ασύνταχτοι κατάφεραν να επικρατήσουν μιας αυτοκρατορίας. Επος είναι η αποτροπή της κατάληψης της χώρας από τους Ιταλούς το 1940.

Αλλά δεν είναι, και δεν μπορεί να είναι, το τι λέει, κάνει ή γράφει η/ο κάθε influencer στα Social media. Την έχουμε καταστρέψει την έννοια της εποποιίας, αλλά η ευθύνη δεν είναι δική τους, δική μας είναι. Που δεν την προστατέψαμε, όταν τη χρησιμοποιήσαμε για το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, μια πρόκριση στους Ολυμπιακούς.

Και μετά ήρθε η κακοποίησή της από την πολιτική. Μια ομιλία στη Βουλή βαφτίστηκε επική. Μια απόφαση υπουργού, επική και αυτή. Και μια συντονισμένη, μαζική επιχείρηση αποπροσανατολισμού της κοινωνίας που έζησε έναν εφιάλτη – τις φωτιές του 2007 – εποποιία επίσης.

Κάπως έτσι την πάτησε κι ο Λιβανός, και έκανε εποποιία την πιο ποταπή επιχείρηση εξαγοράς ψήφων, με τις καταστροφικές πυρκαγιές στην Ηλεία, που κόστισαν τις ζωές 87 ανθρώπων, και το παρανάλωμα σχεδόν ολόκληρης της Πελοποννήσου. Εποποιία ναι, αλλά για τους λάθος λόγους. Οπότε τι να σου κάνει και ο Κυριάκος; Επισφράγισε το… έπος του πελατειακού κράτους της Δεξιάς με την καρατόμηση δύο τύπων που κομπορρημονούσαν για αυτήν…

Εγκληματικές ευθύνες

Κλείνει το θέμα; Οχι, δεν κλείνει. Γιατί επαναφέρει στο προσκήνιο τα έργα και τις ημέρες της καραμανλικής Δεξιάς. Της αδίστακτης καραμανλικής Δεξιάς. Που έστησε κάλπες πάνω στα φέρετρα, την ώρα που η χώρα θρηνούσε την καταστροφή. Και τις έστησε αφού προετοίμασε το έδαφος με τον μόνο τρόπο που ήξερε – «με σακούλες με λεφτά» που έπαιρνε «με το καλημέρα» όποιος ήθελε.

Τότε, τον Αύγουστο του 2007, είχε παρουσιαστεί ως μέγα κατόρθωμα διότι τάχα μου η κυβέρνηση Καραμανλή είχε καταφέρει να «κερδίσει το στοίχημα», και με αυτή την επιτυχία «ανέτρεψε την κατάσταση» και εκεί που ήταν «15 μονάδες πίσω (από το ΠΑΣΟΚ), το γύρισε το παιχνίδι».

Το γύρισε, ναι, αλλά μετά το πλήρωσε η χώρα με τρία μνημόνια, και μια σκληρή λιτότητα που έριξε τους Ελληνες στη φτώχεια.

Αυτά βέβαια δεν τα είπαν εκείνοι που κομπορρημονούσαν με την… εποποιία στη Σπάρτη την προηγούμενη εβδομάδα. Για να μη θίξουν το τοτέμ της Δεξιάς, τον Κ. Καραμανλή. Αλλά η αλήθεια δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από καμία επίπλαστη κομματική εποποιία. Ούτε από κανένα «κατόρθωμα» του κράτους του ρουσφετιού, που επί δεκαετίες έστησε και συντήρησε η Δεξιά.

Πέφτει στο δεξιόμετρο

Ο Μητσοτάκης τώρα τσαντίστηκε με τη βλακεία του Λιβανού και με την ανοησία του Πέτρου Δούκα, και τον μεν έναν έδιωξε κακήν κακώς από την κυβέρνηση, τον δε άλλον διέγραψε από το κόμμα. Λύθηκε το πρόβλημα; Οχι, δεν λύθηκε. Γιατί ο Μητσοτάκης καλείται να διαχειριστεί ένα κόμμα το οποίο είναι ζυμωμένο με αυτές τις αντιλήψεις. Στελεχώνεται, κατά κύριο λόγο, με ανθρώπους οι οποίοι έζησαν με αυτές τις πρακτικές. Εκαναν καριέρα στην πολιτική, θεωρώντας απολύτως λογικό και φυσιολογικό να στηρίζουν και να υπηρετούν ένα πελατειακό κράτος το οποίο με τη σειρά του υπηρετεί τη γενικότερη αντίληψη που έχει η Δεξιά για τη χώρα – ότι είναι ιδιοκτησία της. Ο Κυριάκος διαφοροποιείται ως προς αυτό. Και δεν το έδειξε μόνο προχθές, αντιδρώντας άμεσα στις ανοησίες των Δούκα – Λιβανού, το έχει δείξει και σε άλλες περιπτώσεις. Εξ αυτού του λόγου βρίσκεται ανάμεσα σε διασταυρούμενα πυρά.

Λένε, και το έχω ζήσει κι εγώ, ότι οι σκληρότεροι επικριτές του είναι οι προερχόμενοι από τη Δεξιά. Οι παλιοί, οι καθαρόαιμοι δεξιοί, οι δεξιοί που προέρχονται από τις γενιές του φόβου και του ζόφου της προδικτατορικής Δεξιάς του χωροφύλακα. Τον επικρίνουν γιατί δεν είναι αρκετά δεξιός, γιατί στο δεξιόμετρο πέφτει κάτω από τη βάση. Και δεν καταλαβαίνουν πως ο Κυριάκος είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να τους τύχει σε μια τέτοια συγκυρία για την παράταξή τους…

Εκτός πραγματικότητας

Από εκεί και πέρα, υπάρχει και η απύθμενη βλακεία των πολιτικών. Το είχα επισημάνει και στις γελοιότητες με τον Φουρθιώτη. Στην εποχή που βασιλεύουν τα Social media, είναι κανόνας αφού ασχολείσαι με την πολιτική, είναι καθαρή αυτοκτονία να μιλάς ή να γράφεις οτιδήποτε. Αν πρέπει σώνει και καλά να πεις κάτι, κάν’ το στη νοηματική, άλλα και αυτό επικίνδυνο είναι. Δεν παραδειγματίζονται από τους ποδοσφαιριστές, που όταν θέλουν να πουν κάτι μεταξύ τους, κάτι που ενδεχομένως δεν θα πρέπει να ακουστεί παραπέρα, βάζουν μπροστά στο στόμα το χέρι τους, γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι ακόμη και αν δεν ακουστεί τι λένε, κάποιος κάπου μπορεί να διαβάσει τα χείλη τους;

Εδώ αυτοί οι τύποι – εξ ου και η απύθμενη βλακεία τους – έλεγαν όσα έλεγαν παρουσία κόσμου, με ένα πλήθος κινητά απλωμένα στο τραπέζι και τη σύσκεψη σε ζωντανή μετάδοση μέσω Facebook. Μιλάμε απίθανοι τύποι. Καμία σχέση με την πραγματικότητα. Και καμία επαφή με το περιβάλλον, στο οποίο ζουν και κινούνται.

Αργησε την αποπομπή

Από εκεί και πέρα, δεν μπορώ να μην κάνω τις αναγκαίες συγκρίσεις μεταξύ Μητσοτάκη – Λιβανού. Ο πατέρας του Σπήλιου, ο Διονύσης, βουλευτής και ο ίδιος της Νέας Δημοκρατίας, επί πατρός Μητσοτάκη, αποχώρησε από το κόμμα το 1985, διαφωνώντας με τον αρχηγό του επί του πλαισίου για το άνοιγμα του Φακέλου της Κύπρου. Εμεινε ένα διάστημα ανεξάρτητος και εν συνεχεία, λόγω της παλαιάς φιλίας του με τον Ανδρέα, μετακόμισε στο ΠΑΣΟΚ. Ο Ανδρέας τον έχρισε ευρωβουλευτή, και αργότερα, το 1993, με το που ανέλαβε εκ νέου την πρωθυπουργία, τον διόρισε υπουργό Τουρισμού.

Ο Σπήλιος, ο γιος του Διονύση, βρέθηκε από το πουθενά στον προηγούμενο ανασχηματισμό υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, άλλα εδώ που τα λέμε πέρασε και δεν άγγιξε το υπουργείο. Εξ ου και για πρώτη φορά, μετά από χρόνια, οι «καθιερωμένες» αγροτικές κινητοποιήσεις έχουν τόση μαζικότητα. Και, συνεπεία αυτού, είναι και το γεγονός ότι ερχόταν σταθερά τελευταίος σε δημοφιλία υπουργών. Αν δεν σε γνωρίζει από το έργο σου, πώς να σε αποδεχτεί ο κόσμος;

Να πω μια γνώμη, ακόμη; Αν ήμουν Μητσοτάκης, θα τον είχα διώξει ήδη την ημέρα που θρηνούσε τον Δεσπότη Αιτωλοακαρνανίας ο οποίος ήταν φανατικός αντιεμβολιαστής και είχε ολόκληρο στρατό παπάδων να προπαγανδίζουν τις θανατηφόρες απόψεις του. Τότε έπρεπε να τον διώξει. Θα γλίτωνε και τα μπερδέματα με την καραμανλική Δεξιά, που εξαιτίας του Λιβανού θυμηθήκαμε τις εγκληματικές ευθύνες της για την καταστροφή της χώρας…