Η φυλή {LF}των Λιλιπούα

Στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς, η αδελφή μου και εγώ (παιδιά των CD της δεκαετίας του ’90) ανακαλύψαμε για πρώτη φορά το πικάπ. Με κάποια περίεργη ηλεκτρονική μόντα, από αυτές που ποτέ δεν μαθαίνεις πώς πέτυχαν, το πικάπ συνδεόταν με μεγάφωνα που βρίσκονταν στο σαλόνι – λειτουργούσαν ακόμα, κι ας είχαν χρόνια να χρησιμοποιηθούν. Στο ράφι με τα βινύλια, τα περισσότερα ήταν «για μεγάλους». Το εξώφυλλο με τα χρώματα του ουράνιου τόξου, όμως, ήταν πολύ γνώριμο και στις δύο. Ο μεγάλος μαύρος δίσκος πήρε τη θέση του κάτω από τη βελόνα και δύο ενθουσιασμένες μικρές πέρασαν το μεσημέρι της Κυριακής χορεύοντας και ουρλιάζοντας, λες και βρίσκονταν σε ρέιβ πάρτι, για τα βουνά που ακόμα αντιλαλούν από το σουξέ των άγριων Λιλιπούα. Λίγες μέρες μετά, το ηχοσύστημα «χάλασε» και η φωνή χαμήλωσε. Πράγμα που ΟΚ, βόλευε στη «Ροζαλία» και στο «Χρυσαλιφούρφουρο», αλλά πώς χορεύεις το «Χοντρό μπιζέλι» χωρίς ένταση;

Η «Λιλιπούπολη» ήταν κάτι σαν πρώιμο podcast: είχε τελειώσει πολλά χρόνια πριν γεννηθούμε, άλλα επεισόδια από αυτά που ήδη είχαμε ακούσει δεν υπήρχαν, άλλα τραγούδια δεν θα φτιάχνονταν ποτέ, όμως όποτε τα θέλαμε ήταν εκεί – στο σπίτι, στο αυτοκίνητο, στο CD-player, στο πικάπ, σε εκείνη τη βραδιά στο Μέγαρο Μουσικής που καθυστέρησε να αρχίσει και κρατιόμασταν μην μας πάρει ο ύπνος στην καρέκλα. Πολύ καιρό αργότερα συνειδητοποίησα ότι μπορούσα πια να καταλάβω τις φωνές πίσω από τη Χιονάτη, τον Πρίγκιπα, τον Μπιξ Μπιξ, την Μπομπίλα και την Πιπινέζα. Τον δήμαρχο Χαρχούδα, τον Δυστροπόπιγκα και τον δόκτορα Δρακατώρ τους αναγνώρισα πολλές φορές στο πρόσωπο διάφορων πολιτευτών, χωρίς τη δική τους γοητεία. Ακόμα και σήμερα προτιμώ τις ιστορίες από τις οποίες προκύπτουν ερωτήσεις. Και βέβαια, κάθε φορά που κάποιο νέο μέλος μυείται στην άγρια φυλή των Λιλιπούα, μαθαίνει να χορεύει με τον ήχο δυνατά, λες και είναι μεσημέρι Κυριακής.