Ευρεία σύσκεψη των αρμοδίων

Με όλο τον σεβασμό προς το πρόσωπό του, ούτε από επαγγελματικό καθήκον δεν έκανα τον κόπο να ακούσω τις ανακοινώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου, σχετικά με τα αποτελέσματα της κυβερνητικής σύσκεψης για την αντιμετώπιση της λεγόμενης οπαδικής βίας. Οχι ότι αμφισβητώ τις καλές προθέσεις των κυβερνητικών στελεχών, που συσκέφθηκαν χθες το πρωί υπό τον Πρωθυπουργό, αλλά επειδή σε κάθε περίπτωση θα απογοητευόμουν. Γιατί, λοιπόν, να θυμώσω με κούφια λόγια και να την πληρώσει άδικα ο Γ. Οικονόμου, ο οποίος, στο κάτω κάτω, τη δουλειά του κάνει;

Στη χθεσινή σύσκεψη υπό τον Πρωθυπουργό, οπωσδήποτε θα παρουσιάστηκαν στοιχεία για το φαινόμενο του χουλιγκανισμού, τα οποία εμείς οι πολλοί δεν τα γνωρίζουμε. Ωστόσο, τις σημαντικές παραμέτρους του φαινομένου τις γνωρίζουμε και εμείς και οι υψηλά ιστάμενοι. Τις γνωρίζει ο καθένας που ζει σε αυτή τη χώρα. Είναι η μακροχρόνια ανοχή των κυβερνήσεων στα «οπαδικά αισθήματα», λόγω του πολιτικού κόστους· είναι η ευθυνοφοβία του κράτους, που πάσαρε τη δική του ευθύνη για την τήρηση της έννομης τάξης στις ομάδες· και, τέλος, η καθιερωμένη ατιμωρησία και οι απαράδεκτοι ρυθμοί της Δικαιοσύνης.

Είναι περίπου οι ίδιοι λόγοι, που επέτρεψαν την ακροαριστερή βία (Εξάρχεια, Πολυτεχνεία, καταλήψεις κ.λπ.) και δεν είναι συμπτωματικό ότι χουλιγκανισμός και ακροαριστερή βία του συγκεκριμένου τύπου είναι συγκοινωνούντα δοχεία.

Πόσοι από τους κατά καιρούς καταληψίες του Μετσοβίου ήσαν γνωστοί στις Αρχές από επεισόδια βίας στα γήπεδα; Οι πολιτικές ή ποδοσφαιρικές πεποιθήσεις είναι δευτερεύουσες στην περίπτωση για την οποία μιλούμε. Είναι τα προσχήματα, στα οποία οι περιστάσεις εγκλωβίζουν ανθρώπους προβληματικούς, από αντικοινωνικούς έως και κοινωνιοπαθείς, που εκφράζονται μέσω της βίας.

Ολα αυτά παραπάνω είναι, λίγο ή πολύ, γνωστά σε όλους. Γι’ αυτό, δεν έχω καμία όρεξη για μεγάλα λόγια και, ιδίως, δηλώσεις προθέσεων. Αγκαλιάζω την απαισιοδοξία μου, η οποία μέχρι τώρα δεν με πρόδωσε ποτέ. Σας την προτείνω, είναι η ασφαλέστερη στάση! Αν ο απαισιόδοξος διαψευσθεί βγαίνει κερδισμένος· αν όμως επιβεβαιωθεί δεν συνθλίβεται από την αρνητική έκβαση, διότι την περίμενε και είχε προετοιμασθεί. Με την απαισιοδοξία, είτε κερδίζεις είτε φέρνεις μια αξιοπρεπή ισοπαλία με τη ζωή. Για τους άλλους, που ίσως απολαμβάνουν την απογοήτευση, υπάρχει ο δρόμος της αισιοδοξίας. Προσοχή, όμως, γιατί μετά την αισιοδοξία ακολουθούν το αλκοόλ και τα ναρκωτικά…

ΠΑΕΙ Ο ΣΠΗΛΙΟΣ

Αχ, η μαρμάγκα! Πόσους φερέλπιδες και αγαθούς νέους έχει καταπιεί… Ομολογώ ότι δεν γνωρίζω ακριβώς τι είναι η περιώνυμος μαρμάγκα, ακούγεται όμως αρκούντως φρικτό πράγμα για να ταιριάζει με τη μοίρα του τέως υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης. Ο Σπήλιος Λιβανός πλήρωσε, ουσιαστικά, την ασύλληπτης κακογουστιάς και άκρως προσβλητική μεγαλαυχία του δημάρχου Σπάρτης Πέτρου Δούκα.

Με το ύφος του ξερόλα βλαχοδημάρχου, που σφύζει από αυτοθαυμασμό, ο Π. Δούκας άρχισε να εκθειάζει τα κατορθώματά του, όταν κατέβηκε στα καμένα της Ηλείας με τσάντες λεφτά και τα μοίραζε σε όποιον μιλούσε ελληνικά, όπως είπε με τον χαριτωμένο τρόπο του. Το εξοργιστικό και εμετικό, εν προκειμένω, ήταν η χυδαιότητα του δημάρχου, που καυχιόταν σαν Πολάκης. Το δε παράπτωμα του Λιβανού ήταν ότι δεν του επέβαλε τον σκασμό με ένα κομψό, αλλά αποτελεσματικό τρόπο. Απεπέμφθη επειδή υιοθέτησε με την αδράνειά του τη χυδαία καυχησιολογία του Δούκα.

Η αλήθεια είναι ότι κάτι ψέλλισε ο τέως υπουργός. Κάτι για μια εποποιΐα του 2007, με την οποία εκείνος δεν μπορεί να αναμετρηθεί και άλλα ηχηρά παρόμοια. Ειλικρινά, δεν κατάλαβα, αν ο Σπήλιος τα εννοούσε αυτά, αν δηλαδή υπερθεμάτιζε στον χείμαρρο της ανοησίας που είχε προηγηθεί, ή αν ειρωνευόταν τον δήμαρχο. Κανείς δεν κατάλαβε και ούτε έχει σημασία να καταλάβει τι από τα δύο ήταν, διότι σε κάθε περίπτωση η αντίδρασή του ήταν ασαφής, ψοφοδεής, αμφίβολη και άφηνε την κυβέρνηση εκτεθειμένη. Για τον λόγο αυτόν, ο Πρωθυπουργός τον απέπεμψε στη μαρμάγκα, την οποία φαντάζομαι σαν μία Βαλχάλλα των ηρωικώς και ηλιθίως πεσόντων υπουργών. Κατά τους αρχαίους θρύλους, εκεί υφίστανται τρομερά μαρτύρια, το χειρότερο όλων είναι να τους καθίζει κάτω ο Πέτρος Δούκας και να τους αφηγείται την ιστορία των θριάμβων του…

Τι άλλο να πω, σε τόσο δύσκολες στιγμές; Η σκέψη μου είναι στα μαρούλια, που τα φρόντιζε με τόση αγάπη…