Ο άνθρωπος που δεν τα παρατάει ποτέ

Ο Ράφα Ναδάλ έχει μόλις κερδίσει τον Ντανίλ Μεντβέντεφ στον τελικό του Αυστραλιανού Οπεν, τον δεύτερο πιο μεγάλο σε διάρκεια τελικό στην ιστορία των Γκραν Σλαμ. Κρύβει το πρόσωπό του μέσα στα χέρια του χαμογελώντας με ύφος που φανερώνει ότι αδυνατεί να το πιστέψει.

Πριν τρέξει στην εξέδρα για να πανηγυρίσει μαζί με τον πατέρα του, Σεμπάστιαν, περνούν από το μυαλό του σαν ταινία οι επτά τελευταίοι μήνες. Ο σοβαρός τραυματισμός του στον αστράγαλο, η επίπονη αποθεραπεία του, οι αμφιβολίες για το αν άξιζε τον κόπο να συνεχίσει να παίζει επαγγελματικό τένις. Στα 36 του, άλλωστε, έχει ήδη κερδίσει πάρα πολλά. Γιατί να μην τα παρατήσει;

Δεν τα παράτησε και κατέβηκε στο Αυστραλιανό Οπεν. Εφτασε ως τον τελικό και δεν τα παράτησε ούτε εκεί, παρότι βρέθηκε να χάνει με 2-0 σετ από τον ρώσο αντίπαλό του. Το γύρισε και θριάμβευσε. Εχει κατακτήσει 21 τίτλους Γκραν Σλαμ, τους περισσότερους από κάθε άλλον τενίστα στην ιστορία, έχει κερδίσει συνολικά 90 τρόπαια, είναι ανίκητος στις χωμάτινες επιφάνειες, είναι ένας από τους πιο μεγάλους αθλητές που ανέδειξε ποτέ αυτό το άθλημα.

Φοβάται το σκοτάδι

Επειδή δεν τα παρατάει ποτέ.

Επειδή όταν μπαίνει μέσα στο court δεν σταματά να τρέχει και να αγωνίζεται με πάθος μέχρι να νικήσει. Επειδή δεν δείχνει έλεος απέναντι σε κανέναν αντίπαλο. Ποιος; Αυτός που όταν αστράφτει και βροντά, κρύβεται από φόβο κάτω από τα σκεπάσματά του. Αυτός που δεν μπορεί να κοιμηθεί το βράδυ αν δεν υπάρχει ένα φωτάκι αναμμένο στο δωμάτιο, γιατί τρέμει το σκοτάδι.

Φοβισμένο γατάκι. Ετσι τον αποκαλούσε η αδελφή του, Μαριμπέλ, από μικρό παιδί. Από τότε που έπιασε για πρώτη φορά στα χέρια του τη ρακέτα, πριν καν κλείσει τα τέσσερα χρόνια του, και πήγε να μάθει τένις στο τοπικό κλαμπ της γενέτειράς του, Μανακόρ, στη Μαγιόρκα. Μαζί με δεκάδες άλλα παιδάκια.

Υπεύθυνος του κλαμπ ήταν ο θείος του, αδελφός του πατέρα του, Τόνι Ναδάλ. Παλιός τενίστας, το μάτι του έκοβε. «Οταν πετούσα σε ένα παιδί αυτής της ηλικίας το μπαλάκι, στεκόταν ακίνητο και περίμενε να έρθει πάνω του. Οταν το πέταξα στον Ράφαελ, δεν περίμενε, αλλά κινήθηκε προς το μέρος του για να το χτυπήσει. Το θεώρησα πολύ ξεχωριστό». Και αποφάσισε να επενδύσει πάνω σε αυτό το ταλέντο.

Θείος και μέντορας

Με τον δικό του τρόπο ασφαλώς, που δεν ήταν καθόλου συμβατός με τον ευαίσθητο χαρακτήρα του Ράφα. Ητοι, σκληρή δουλειά και… καψόνια. Τον έβαζε μετά το τέλος της προπόνησης να μαζεύει όλα τα μπαλάκια και να τα σκουπίζει ένα ένα από το χώμα, τον άφηνε να κάνει προπόνηση μες στο λιοπύρι χωρίς να πιει νερό αν είχε ξεχάσει να φέρει το παγούρι του, πετούσε πάνω του με δύναμη μπαλάκια αν τον έβλεπε αφηρημένο, του φώναζε συχνά αποκαλώντας τον «μαμόθρεφτο»… Ο Ράφα επέστρεφε πολλές φορές στο σπίτι από την προπόνηση κλαίγοντας, όμως αρνιόταν να αποκαλύψει στη μητέρα του τι ήταν αυτό που τον είχε ενοχλήσει. Η συμπεριφορά του θείου του τού προκαλούσε συχνά κόμπους στο στομάχι, αλλά δεν τα παρατούσε.

Οταν ο Ράφα κέρδισε το εθνικό πρωτάθλημα Ισπανίας στην κατηγορία κάτω των 12 ετών, ο θείος του τύπωσε μια λίστα με τους 25 προηγούμενους νικητές της διοργάνωσης. Τον ρώτησε πόσους από αυτούς ήξερε. Ο Ράφα ανέφερε μόνο τα πέντε ονόματα εκείνων που είχαν γίνει επαγγελματίες. «Ε, τόσες είναι και οι δικές σου πιθανότητες να τα καταφέρεις. Μία στις πέντε», του είπε ο Τόνι!

Λίγα χρόνια αργότερα ο Ράφα κέρδισε ένα διεθνές τουρνουά στη Νότια Αφρική. Η χαρά πίσω στο Μανακόρ ήταν μεγάλη και οι δύο νονές του αποφάσισαν να διοργανώσουν στο σπίτι ένα μεγάλο πάρτι για να γιορτάσουν το γεγονός. Μόλις ο Τόνι είδε το πανό που είχαν ετοιμάσει για να τον υποδεχθούν, το κατέβασε με τα ίδια του τα χέρια και όχι μόνο απαγόρευσε στον ανιψιό του να πάει στο πάρτι, αλλά τον περίμενε και για προπόνηση την άλλη μέρα στις 9 το πρωί!

Οι γονείς του προβληματίζονταν με τις μεθόδους του θείου Τόνι, ενώ και ο ίδιος ο Ράφα άρχισε να νιώθει ανασφαλής όταν αγωνιζόταν, όπως παραδέχθηκε χρόνια αργότερα στην αυτοβιογραφία του. Ομως δεν τα παρατούσε.

Εμεινε στη Μαγιόρκα

Κι όταν του δόθηκε η ευκαιρία, σε ηλικία 14 ετών, να φύγει από τη Μαγιόρκα και να πάει με αθλητική υποτροφία στη Βαρκελώνη, απλώς απέρριψε την προσφορά, επιλέγοντας να μείνει σπίτι του και να συνεχίσει να δουλεύει με τον θείο. «Μπορεί ο Τόνι να μου την έδινε στα νεύρα, όμως ήξερα πως κάτι καλό έκανα μαζί του. Και στο κάτω κάτω ο Τόνι είχε δίκιο. Ηταν πολλές φορές εκνευριστικός, αλλά, βλέποντας τη μεγάλη εικόνα, είχε δίκιο», παραδέχθηκε χρόνια αργότερα. Οταν το φοβισμένο γατάκι είχε γίνει πια ο μαινόμενος ταύρος που όλοι γνωρίζουμε.

O Τόνι ήταν προπονητής του Ράφα μέχρι και το 2017. Μόλις ο ανιψιός του κατέκτησε το 10ο Ρολάν Γκαρός της καριέρας του αποφάσισε πως είχε έρθει η ώρα να σταματήσει να γυρίζει τον κόσμο συνοδεύοντάς τον στα διάφορα τουρνουά και να ρίξει άγκυρα στο τένις κλαμπ του Μανακόρ αναζητώντας νέα μεγάλα ταλέντα. Και ο Ράφα δεν τον είχε ανάγκη πια, αφού είχε κάνει βίωμά του εκείνο που του έλεγε κάθε μέρα όσα χρόνια δούλευαν μαζί: «Παίζε σε κάθε πόντο σαν να είναι ο τελευταίος σου».

Στην Big-3

Παίζοντας έτσι ακριβώς ο Ράφα Ναδάλ έγινε ένας από τους Big-3 του παγκόσμιου τένις. Κοιτάζει στα μάτια τους άλλους δύο μύθους, τον Ρότζερ Φέντερερ και τον Νόβακ Τζόκοβιτς. Και μετά τη ραψωδία που συνέθεσε στη Μελβούρνη, κερδίζοντας αυτόν που ο ίδιος χαρακτήρισε ως τον πιο απρόσμενο τίτλο της καριέρας του, ανοίγει τη συζήτηση για τον κορυφαίο τενίστα όλων των εποχών. Μήπως είναι αυτός ο καλύτερος από τους τρεις;

Εχει κερδίσει τα περισσότερα Γκραν Σλαμ, που αποτελούν έναν ασφαλή δείκτη, καθώς σε αυτά μετέχουν όλοι οι καλοί τενίστες του κόσμου. Με 21 τίτλους προηγείται των άλλων δύο, που έχουν από 20. Κι αν κερδίσει τον Ιούνιο και το Ρολάν Γκαρός, όπου μπορεί να μην παίξει ο ανεμβολίαστος Τζόκοβιτς και ο ίδιος είναι σπεσιαλίστας, θα τους κάνει 22 και θα μπει για τα καλά σε τροχιά κατάρριψης του απόλυτου ρεκόρ σε άνδρες και γυναίκες, που κατέχει η Αυστραλή Μάργκαρετ Κορτ με 24.

Υπερτερεί σε νίκες έναντι των άλλων δύο στις μεταξύ τους αναμετρήσεις. Με τον Φέντερερ μετρά στα Γκραν Σλαμ 10 νίκες και 4 ήττες και συνολικά στους αγώνες του tour 24 νίκες και 16 ήττες. Με τον Τζόκοβιτς στα Γκραν Σλαμ έχει 10 νίκες και 7 ήττες, ωστόσο υστερεί ελαφρώς στον συνολικό απολογισμό με 28 νίκες και 30 ήττες.

Στο χώμα

Και είναι πραγματικά ασυναγώνιστος στις χωμάτινες επιφάνειες. Εχει δώσει στη διάρκεια της καριέρας του 507 αγώνες σε τέτοιες κι έχει κερδίσει τους 464, ενώ οι 81 συνεχόμενες νίκες του στο χώμα από το 2005 ως το 2007 αποτελούν το μεγαλύτερο νικηφόρο σερί σε οποιαδήποτε επιφάνεια στην ιστορία του τένις. Οσο για το Ρολάν Γκαρός, μάλλον θα πρέπει να πάρει το όνομά του. Το έχει κερδίσει 13 φορές σε ισάριθμες παρουσίες του στον τελικό! Και ο Τζόκοβιτς έχει κερδίσει 9 τίτλους στη σκληρή επιφάνεια του Αυστραλιανού Οπεν και ο Φέντερερ άλλους 8 στο γρασίδι του Γουίμπλεντον. Αλλά αυτό το 13/13 του Ναδάλ στο Παρίσι είναι ανεπανάληπτο. Δεν τον ονόμασαν «βασιλιά του χώματος» χωρίς λόγο.

Ασφαλώς υπάρχουν επιχειρήματα και για τους άλλους δύο. Ο Τζόκοβιτς, για παράδειγμα έχει τις περισσότερες εβδομάδες παραμονής στο νούμερο 1 της παγκόσμιας κατάταξης (357) και ακόμα και σήμερα βρίσκεται εκεί έχοντας συμπληρώσει 104 συνεχόμενες. O Φέντερερ από την πλευρά του έχει κερδίσει συνολικά 103 τίτλους, περισσότερους από όσους έχουν κερδίσει ο καθένας από τους άλλους δύο.

Οπότε σωστή απάντηση στο ερώτημα για τον κορυφαίο τενίστα όλων των εποχών δεν υπάρχει. Και οι τρεις είναι υπέροχοι, έτσι κι αλλιώς. Και τα επιτεύγματά τους απίστευτα.

«Αν μου έλεγες τότε που άρχιζα να μαθαίνω τένις στον Ράφαελ ότι θα έφτανε στο σημείο να κερδίσει 21 Γκραν Σλαμ, θα σου απαντούσα ότι είναι αδύνατο», λέει ο Τόνι Ναδάλ. «Αλλά με βάση την πορεία που διέγραψε από τότε μέχρι σήμερα, νομίζω ότι είναι φυσιολογικό. Αυτό το παιδί από το Μανακόρ πέτυχε, γιατί έκανε θυσίες. Και δεν τα παράτησε ποτέ»…