Συριζοφρουροί!

Η Τασία Χριστοδουλοπούλου ήταν, ανέκαθεν, της Αριστεράς των κινημάτων. Και δεν ξέρω πώς αντιλαμβάνονται τη δημοκρατία στα κινήματα, αλλά κατά την πρώην υπουργό η δημοκρατία είναι το κέλυφος υπό το οποίο ένα αριστερό κόμμα θα οργανώσει όχι απλώς μια διακυβέρνηση αλλά ένα καθεστώς.

Από πού διαφαίνεται αυτό; Από την πρότασή της προς τους συντρόφους της, στο πλαίσιο του προσυνεδριακού διαλόγου στον ΣΥΡΙΖΑ, να μιμηθούν τους πασόκους του 1981 και να συστήσουν κάτι αντίστοιχο των δικών τους πρασινοφρουρών. Τα Παραπολιτικά 90,1 fm αποκάλυψαν τι όντως σκέπτεται.

Η Τασία Χριστοδουλοπούλου, σε διαδικτυακή εκδήλωση, απευθύνθηκε στον διευθυντή του πολιτικού γραφείου του Αλέξη Τσίπρα και πρώην υπουργό Δικαιοσύνης, Μιχάλη Καλογήρου, λέγοντάς του ότι δεν πρέπει να συμπεριφερθούν στον χώρο της Δικαιοσύνης όπως συμπεριφέρθηκαν την «πρώτη φορά Αριστερά». «Πρέπει να προετοιμαστούμε για να μην έχουμε εχθρικό περιβάλλον στη Δικαιοσύνη», αποσαφηνίζει.

Αλλά επειδή η Δικαιοσύνη είναι μόνο ένας τομέας, υπάρχουν κι άλλοι τομείς που απαιτούν ριζικότερες παρεμβάσεις από ένα κόμμα που πρέπει να οργανώσει την αναπαραγωγή του στις δομές της εξουσίας. Γι’ αυτό τον λόγο, το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ απαιτεί συνολικότερο σχέδιο. «Πρέπει να έχουμε ανθρώπους δικούς μας, να μπορούμε επιτόπου να τους επηρεάζουμε», λέει. Και προσθέτει: «Δηλαδή, εγώ έχω κάτσει και έχω σκεφτεί τι έκανε το ΠΑΣΟΚ για να κυριαρχήσει το 1981 και γιατί τότε η ΝΔ μιλούσε για πρασινοφρουρούς. Είχανε ρίξει όλο το κόμμα μέσα σε όλους τους θεσμούς και προσπαθούσαν πραγματικά να τους ανατρέψουνε μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Αυτό είναι νομίζω το μάθημα».

Μας λέει δηλαδή ότι τη δεύτερη φορά θα είναι αλλιώς, όπως απειλεί από καιρού εις καιρόν και ο σύντροφος Πολάκης. Αλλά για να γίνει κάτι τέτοιο εφικτό, πρέπει να καταληφθούν οι θεσμοί από συριζοφρουρούς. Διάφορους εγκάθετους δηλαδή που θα καταλάβουν το κράτος όχι βάσει των γνώσεων ή των προσόντων τους, αλλά επειδή θα είναι διατεθειμένοι να υπερασπίζουν τις ντιρεκτίβες και τα συμφέροντα του κόμματος και της νομενκλατούρας του. Οχι για την παραγωγή αλλά για την επικούρηση αυτών που θα ασκούν την εξουσία.

Η καθεστωτική αυτή επιθυμία, όμως, δεν έχει το αντίστοιχό της στους πρασινοφρουρούς της μεταπολίτευσης. Πηγαίνει πολύ πιο πίσω στα χρόνια της ελληνικής ιστορίας. Είναι καθαρός δηλιγιαννισμός. Εμπνέεται, δηλαδή, από την πολιτική του Θεόδωρου Δεληγιάννη, ο οποίος επιδίωκε να καταργήσει τον εκσυγχρονιστικό νόμο του Χαριλάου Τρικούπη «περί προσόντων των δημοσίων υπαλλήλων». Αλλά για ποιον λόγο θα τον καταργούσαν; Διότι, κατά τη μαρτυρία του Κώστα Δαφνή («Κωνσταντίνος Θεοτόκης, ο τελευταίος μιας γενεάς», 1973), όπως δήλωσε πολιτευτής του Δεληγιάννη, «διότι, κατά κανόνα, οι έχοντες τα ολιγότερα προσόντα είναι και οι πλέον ικανοί».