«Τσίγκινα εσώψυχα»

Τι σόι πράμα είναι αυτή η εμμονή της αριστεράς πτέρυγος με το σεξ και τη γενετήσια πράξη συγκεκριμένα; Γιατί όλη η κριτική τους στάση περιορίζεται τον τελευταίο καιρό γύρω από τα γενετικά όργανα του αντιπάλου; Κάτι συμβαίνει, δεν μπορεί. Κάτι που εμείς οι απ’ έξω είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατον, να καταλάβουμε. Αρχισε με αυτό το λεπταίσθητο σύνθημα «Μητσοτάκη Γαμι……αι» το οποίο όχι μόνο γράφτηκε σ’ όλους τους τοίχους των Αθηνών και των φεϊσμπουκών, αλλά σαν να μην έφτανε αυτό, ίσως και για να το εμπεδώσουμε καλύτερα, σχηματίστηκε από καμιά κατοσταριά μαντράχαλους που ξαπλώσανε κατάχαμα και το γράψανε με τα σώματά τους.

Καλά, αυτό θα μου πεις συνέβη σε δημόσιους χώρους. Δεν σταμάτησε όμως εκεί. Προχθές το θέμα, ερωτικής συνεύρεσης, να το πω, εισεχώρησε και εντός κοινοβουλίου υπό μορφήν απειλής μάλιστα και σε τόνο αψίκορο, με τη φράση: «Την Τρίτη να φοράς τσίγκινο σωβρακάκι». Γιατί αλήθεια θα πρέπει να δούμε έναν βουλευτή να αρματωθεί με αυτή την ασπίδα του κώλου; Από ποιον κινδυνεύει; Κι από τι; Θα έχουμε δηλαδή σεξ-σόου στη Βουλή;

Πώς προέκυψε αυτός ο πλούτος τεστοστερόνης ξαφνικά εν μέσω πανδημίας και χιονιά; Εγκαυλος και καυλοπυρέσσουσα η ατμόσφαιρα στο άντρο της Δημοκρατίας. Εμείς αλλιώς τη γνωρίσαμε την αριστερά. Καλά, δεν εννοώ την παραδοσιακή που έφτανε να βροντοφωνάζει κάποτε στις διαδηλώσεις κάτω από το σφυροδρέπανο «Τιμημένο Κου Κου Ε» τετράκις παρακαλώ. Διότι η γραμμή ήτανε «Μία η ντουντούκα, τέσσερις εμείς». Οχι, μην το φτάσουμε στην άλλη άκρη. Αλλά, την Τρίτη βάλε τσίγκινο για θα σ’ τον φιστικώσω; Ε, νομίζω παραπάει. Πώς να το κάνουμε δηλαδή.

Και θες να απειλήσεις; Κάν’ το πιο κομψά, βρε αδερφέ. Πιο παραδοσιακά. Οπως στον Τύρναβο που κάθε Καθαρή Δευτέρα έχουνε το Μπουρανί. Μεγάλη γιορτή. Φτιάχνουν πήλινους φαλλούς σε όλα τα μεγέθη, τους κρατούν και τους κραδαίνουνε στο χέρι και όποιος περνάει απ’ την πλατεία, άντρας, γυναίκα, παιδί, γέρος, πρέπει να τον φιλήσει. Δεν έχει σούξου μούξου, όχι καλέ δεν μπορώ, ντρέπομαι και τέτοια. Υποχρεωμένος. Εθιμο σου λέει. Πανάρχαιο. Θα το φιλήσεις το ομοίωμα και θα πεις κι ένα τραγούδι.

Περίμενε λοιπόν κι εσύ, βουλευτής άνθρωπος, δεν είναι μακριά οι Απόκριες. Φιάξε ένα αντίγραφο του φαλλού, δεν θες πήλινο, κάν’ το πορσελάνινο, επίχρυσο, μαλαματένιο έστω. Μπες στη Βουλή κι όταν δεις τον αντίπαλο, κούνησέ το με το χέρι ψηλά και κάν’ του έτσι ένα νόημα με το μάτι, του τύπου «Το βλέπεις; Αυτό σε περιμένει» και μετά αν θες να κρατήσεις πιο καλά το έθιμο βάλ’ τον και να σου τον φιλήσει. Ωραία πράματα πολιτισμένα. Οχι τσίγκινα κι αηδίες, γιατί εσύ έτσι που το πας, αν σου κουνηθεί καμιά βουλευτίνα, της αντιπάλου παρατάξεως πάντα, μπορεί και να της πεις να βάλει και μια ζώνη αγνότητος. Κι άσ’ τους να λένε για σεξιστικά και τέτοια. Καθόλου σεξιστικά. Αυτά τα πράγματα είναι καθαρά Λενινιστικά, και μόνο Λενινιστικά. Εγώ σ’ το λέω, κι αν δεν με πιστεύεις, ρώτα και τον κύριο Τσακαλώτο.