Μάχη ταυτότητας

Πεντακόσιες και πλέον υπογραφές από τον κομματικό πυρήνα δεν αποτελούν μια απλή παρέμβαση. Πρόκειται για κίνηση που θέλει να υποδηλώσει και τη μαζικότητα της πρωτοβουλίας, μπροστά στις εξελίξεις – πολιτικές και εσωκομματικές. Προφανώς οι αποδέκτες βρίσκονται στο ρετιρέ της Κουμουνδούρου και οι λέξεις είναι σχολαστικά επιλεγμένες. Ο δρόμος προς ένα συνέδριο που μπορεί να αλλάξει άρδην την παγιωμένη από χρόνια κομματική πυραμίδα και να διαγράψει την επετηρίδα δεν θα είναι στρωμένος με ρόδα. Και η «έγνοια» για μια συνεδριακή μάχη με απολύτως διασφαλισμένες τις «δημοκρατικές διαδικασίες», υποκρύπτει την καχυποψία. Αν το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ που πηγαίνει από παράταση σε παράταση, διεξαχθεί τελικώς στα μέσα Απριλίου, έχει ήδη στρωθεί το χαλί και για ρήξεις και για ασκήσεις γυμναστικής. Το ζητούμενο είναι τι κόμμα θα προκύψει έπειτα από ένα τριήμερο στο Τάε Κβον Ντο.

Πίσω από το κείμενο των 500 με το εύγλωττο μήνυμα ότι «το πολιτικό μπούλινγκ δεν είναι ίδιον της Αριστεράς», σκιαγραφείται το πορτρέτο του Νίκου Φίλη. Οι συντροφικές επιθέσεις που δέχθηκε και δέχεται ο πρώην υπουργός, αρχής γενομένης από τον Παύλο Πολάκη, επειδή αντιτάχθηκε στην προεδρική πρόταση για τις καταστατικές αλλαγές στο κόμμα, προκαλούν αντανακλαστικά και προϊδεάζουν για συγκρούσεις. Αλλά δεν πρόκειται για «φίλους του Φίλη» – η κίνηση ξεπερνά τα όρια στήριξης ενός βαλλόμενου στελέχους της κομματικής βιτρίνας. Οι πρώην υπουργοί, βουλευτές και λοιπά στελέχη, δείχνουν ήδη μια μεγαλύτερη εικόνα, επιδιώκοντας να οριοθετήσουν τη δική τους «ριζοσπαστική Αριστερά». Το παιχνίδι που ξεκινά είναι μεγαλύτερο και υπερβαίνει τη θωράκιση του Φίλη – αποκτά τα χαρακτηριστικά μιας «μάχης ταυτότητας». Το μανιφέστο της Ομπρέλας που ακολούθησε δεν αφήνει αμφιβολία ότι ο Τσίπρας δεν θα φθάσει στο Συνέδριο ως απόλυτος ηγεμόνας.

Προφανώς όλα αυτά αναδεικνύουν και ένα εσωκομματικό παιχνίδι εξουσίας. Συμβαίνει σε όλα κόμματα, πολύ περισσότερο ενόψει συνεδριακών διαδικασιών. Οι ποσοστώσεις, άλλωστε, ανακαλύφθηκαν γιατί υπηρετούν ισορροπίες. Στον ΣΥΡΙΖΑ του 2022, ωστόσο, το συνέδριο θα δοκιμάσει τα όρια εξουσίας  – και αμφισβήτησης – του Τσίπρα. Η Ομπρέλα, όπως και οι 500 με την υπογραφή τους, δείχνουν απλώς ποιος θα είναι ο έτερος πόλος. Η επιμέρους μάχη της λεγόμενης «παλαιάς φρουράς» στην Κουμουνδούρου είναι επίσης μια κατανοητή μάχη επιβίωσης απέναντι σε νεοφερμένους – που συναντάται κι αυτή σε κάθε κομματικό σχηματισμό. Το ζητούμενο είναι τα όπλα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν.

Ο Φίλης, ο Βούτσης, ο Σκουρλέτης και μαζί τους οι 53, υπό τον Τσακαλώτο, θεωρητικώς δεν θέλουν να κινηθούν στη γραμμή των αποκλεισμών. Οι αναφορές σε στελέχη που εκπροσωπούν τη «μη νεοφιλελευθεροποιημένη σοσιαλδημοκρατία μέχρι την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και τα νέα κοινωνικά κινήματα», δείχνουν τα όρια που αντέχουν. Σε μια ευρεία ερμηνεία, η δική τους πρόταση επιτρέπει τη συστέγαση και πασοκογενών και παροικούντων στα Εξάρχεια. Δεν είναι σαφές αν καλύπτουν και τα σχέδια της κομματικής ηγεσίας που στοχεύει μέσα από το συνέδριο στην επανακατάληψη της κυβερνητικής εξουσίας. Η Ομπρέλα παρουσιάζει τη δική της πλατφόρμα, μήπως δεήσει και ο Τσίπρας να παρουσιάσει τη δική του.

Ο Φίλης που έχει από καιρό τραβήξει τις δικές του διαχωριστικές απέναντι στον Πολάκη, θα κλιμακώσει τον δικό του πόλεμο – με το «στράτευμα» των 500 να ενισχύει πλέον το μέτωπο. Η αγωνιώδης προειδοποίηση ότι με όσα διαδραματίζονται το τελευταίο διάστημα, διαμορφώνονται αρνητικές συνθήκες «για το κόμμα και τη δημοκρατία» γιατί συμπίπτουν με το ύφος και το ήθος κάποιων στελεχών «που φαίνεται να θεωρούν ότι η πολιτική αντιπαράθεση με τη νεο-ακροδεξιά κυβέρνηση της ΝΔ μπορεί να εξαντλείται σε προσωπικές επιθέσεις, προσβολές, χαρακτηρισμούς και την άνευ όρων και ορίων σκανδαλολογία», έχει στο φόντο την εικόνα του Πολάκη.  Η διαμαρτυρία, ωστόσο, για τις «ανοίκειες επιθέσεις ενάντια σε στελέχη που εκφράζουν σκεπτικισμό ή και διαφωνίες για προτάσεις και επιλογές της ηγεσίας του κόμματος», μπορεί επίσης να δείχνουν τον Σφακιανό, αλλά στοχεύουν τον Τσίπρα – που τον καλύπτει.