Αγώνας οπισθοφυλακής{CR}από τον Αλέξη Τσίπρα

Οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις τροφοδοτούν τις πολιτικές έρευνες με ερωτηματικά για την επιλογή που έκανε ο λαός στις κάλπες του καλοκαιριού του 2019. Η αμφισβήτηση αυτή είναι αναμενόμενη στα μισά της θητείας κάθε κυβέρνησης, αν και κάποτε εκδηλώνεται νωρίτερα και, όχι σπανίως, συνταρακτικά, όπως συνέβη το 2016.

Στην παρούσα συγκυρία η αμφισβήτηση προέρχεται, μέχρι στιγμής, από σημαντικό μέρος πρώην ψηφοφόρων του κ. Τσίπρα. Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι σημαντική μερίδα πολιτών δεν ψηφίζει «Δεξιά» και, σε συνδυασμό με την τραυματική εμπειρία των μνημονίων, πιστεύει ότι η «Αριστερά» την καταλαβαίνει «καλύτερα». Η πάγια αυτή διαστρωμάτωση φούσκωσε, την τελευταία στιγμή, το ποσοστό με το οποίο πήγαινε στις κάλπες του ’19 η προηγούμενη διακυβέρνηση. Το ίδιο, σε τραγικό βαθμό, είχε συμβεί και στις δεύτερες εκλογές του 2015.

Η «αγωνιστική ψυχοσύνθεση» του κ. Τσίπρα δεν του επιτρέπει να δίνει τη σημασία που απαιτεί το εκλογικό παίγνιο σε συνθήκες ανόδου της οικονομίας. Η τακτική που ακολούθησε τα δύο χρόνια που διαρκεί η πάλη ανθρώπων, οικονομίας και μηχανισμών με τα δεινά της πανδημίας δεν διαφέρει με όσα θα έκαναν – και πράγματι έκαναν – εκείνοι που πιστεύουν πως ο COVID είναι μια ακόμη «αρρώστια του καπιταλιστικού συστήματος». Ετέθη επικεφαλής των «απέναντι», ξεσήκωσε το θυμικό των τρομαγμένων από την κρίση που ενέσκηψε και, εσχάτως, επιδίδεται σε ασυγκράτητη σκανδαλολαγνεία με επεισόδια ήσσονος σημασίας για τους πολλούς. Αγώνες οπισθοφυλακής…

Το αποτέλεσμα δεν άργησε να φανεί. Ο κ. Ανδρουλάκης, που έχει τη φήμη σκληρού και αδίστακτου πολιτικού, επωφελείται άμεσα. «Αμόλυντος» όπως είναι από μνημόνια και, γενικότερα, κυβερνητικές ευθύνες, έχει πάρει τον κ. Τσίπρα στο κατόπι. Η πρόσκληση του τελευταίου για σύμπηξη «προοδευτικού αντιδεξιού μετώπου» εμφανίζεται ήδη ανεδαφική. Αν συνεχιστεί, μέχρι το καλοκαίρι, η δημοσκοπική άνοδος Ανδρουλάκη και βρεθεί στη δεύτερη «+/-» θέση των προτιμήσεων, τα περί «δημοκρατικού μετώπου» θα ακούγονται ακόμη πιο γελοία. Σημειώστε ότι ο νέος πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ δεν έχει έχει κανέναν λόγο να βιάζεται και γι’ αυτό προφανώς αποτέφρωσε πάραυτα το περί εκλογών απονενοημένο αίτημα Τσίπρα.

Λέμε συχνά ότι η Ελλάδα δεν έχει ιστορικό συνεργασιών, όπως, για παράδειγμα, η Γερμανία, η Ιταλία, άλλες κεντρικο-βόρειες χώρες και, εσχάτως, η Πορτογαλία. Σωστό, αλλά με δύο επιφυλάξεις. Η πρώτη είναι ότι τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η ΝΔ κυβέρνησαν με σταθερότητα και υπηρέτησαν την ανάπτυξη του τόπου μόνο όταν ο αρχηγός τους κατόρθωνε να εκπροσωπεί το Κέντρο. Αυτό έκανε ο Κώστας Σημίτης, αυτό συνέχισε ο Κώστας Καραμανλής και αυτό επαναλαμβάνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Η δεύτερη είναι ότι η συνεργασία Σαμαρά – Βενιζέλου αποτελεί μια από τις σπουδαιότερες θετικές εξελίξεις στη μεταχουντική Ελλάδα και ωφέλησε μακρόπνοα τον τόπο.

Οσο συντομότερα πλησιάσει ο κ. Ανδρουλάκης τον κ. Τσίπρα τόσο δυσκολότερη θα είναι η απάντηση που θα πρέπει να δίνουν οι πολιτικοί αρχηγοί στα μόνα κρίσιμα ζητήματα: κυβερνησιμότητα με μεταρρυθμίσεις, οικονομική πρόοδος και εκσυγχρονισμός του κράτους.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής