Επιχείρημα

Σε όλη την Ευρωπη γίνονται κάθε μέρα εκατοντάδες δημοσκοπήσεις. Αλλες αρέσουν σε κάποιους, άλλες δεν αρέσουν σε άλλους κι άλλες μπορεί να μην αρέσουν σε κανέναν.

Ούτως  Ή άλλως, οι δημοσκοπήσεις αποτελούν πλέον κεντρικό εργαλείο της σύγχρονης δημοκρατίας.

Σε όλη την Ευρώπη όμως μόνο ένα κόμμα τσακώνεται με τις δημοσκοπήσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ. Κατάφεραν να τσακωθούν ακόμη και με τις δημοσκοπήσεις για τις εκλογές στην Πορτογαλία!

Στη Γαλλία αναζωπυρώθηκε μια παλαιά συζήτηση. Αν δηλαδή οι δημοσκοπήσεις ερευνούν την κοινή γνώμη ή τη διαμορφώνουν.

Είναι μια κουβέντα, της οποίας δεν καταλαβαίνω τη σημασία. Αν ο ακροδεξιός Ερίκ Ζεμούρ συγκεντρώνει υψηλά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις πριν ακόμη δηλώσει υποψήφιος δεν φταίνε οι δημοσκοπήσεις που καταγράφουν τα ποσοστά.

Ούτε φταίνε οι δημοσκοπήσεις αν έχουν καταρρεύσει οι αριστεροί ή κεντροαριστεροί υποψήφιοι. Κατέρρευσαν, τέλος.

Αλλά ας το κουβεντιάσουμε. Αρκεί φυσικά να ξέρουμε τι κουβεντιάζουμε.

Παράδειγμα πρώτο, η κακοκαιρία.

Χρειαζόταν άραγε δημοσκοπήσεις για να καταλάβουμε ότι ο κόσμος εξοργίστηκε με τη διαχείριση της κυβέρνησης; Οχι.

Τουλάχιστον δυο έρευνες κατέγραψαν ποσοστά αποδοκιμασίας της τάξεως του 60% ή του 70% και, αν θέλετε τη γνώμη μου, δεν ήταν καν ανάγκη να τις κάνουμε.

Παράδειγμα δεύτερο, ο ΕΝΦΙΑ.

Ο Μητσοτάκης τον μείωσε ξανά. Ο Τσίπρας διαφώνησε.

Σε μια χώρα όμως όπου το 80% των κατοίκων της είναι ιδιοκτήτες ακινήτων, η μείωση της φορολογίας των ακινήτων είναι εξ ορισμού φιλολαϊκό μέτρο. Ακόμη περισσότερο: είναι μέτρο στήριξης της μεσαίας τάξης που είναι η συντριπτική πλειονότητα των ιδιοκτητών.

Συνεπώς η αριστερή αντίληψη ότι «η περιουσία είναι κλοπή» δεν έχει ιδιαίτερο σουξέ και μάλλον δεν χρειάζεται δημοσκόπηση για να μάθουμε αν «καλώς ή κακώς μειώθηκε ο ΕΝΦΙΑ».

Το πρόβλημα είναι ότι κάθε φορά που ο ΣΥΡΙΖΑ αναπτύσσει μια ρητορική βγαίνει μια δημοσκόπηση και ακυρώνει τη ρητορική του. Καταλαβαίνω ότι είναι δυσάρεστο αλλά έτσι είναι η δημοκρατία.

Και φυσικά φταίει η ρητορική, όχι οι δημοσκοπήσεις.

Μαθαίνω ας πούμε ότι η αποδοκιμασία του Πολάκη συγκεντρώνει πρωτοφανή δημοσκοπικά ποσοστά. Σιγά την έκπληξη. Χρειαζόταν δημοσκόπηση;

Το ίδιο είχε γίνει και με τις Πρέσπες. Το 75% αποδοκίμαζε τη συμφωνία, αλλά ούτε αυτό χρειαζόταν να μετρήσεις. Το άκουγες παντού.

Το ίδιο συνέβη με τη βία στα πανεπιστήμια. Ή με τον Κουφοντίνα. Ή με τους εξοπλισμούς.

Οι μειοψηφικές απόψεις παραμένουν μειοψηφικές, όπως κι αν τις μετρήσεις.

Συνεπώς το θέμα δεν είναι οι δημοσκοπήσεις. Είναι ότι η ποσοτική καταγραφή της πλειοψηφίας από τις δημοσκοπήσεις χρησιμοποιείται ως αποστομωτικό επιχείρημα στον αντίλογο.

Αλλά τι να κάνουμε; Αυτά έχει η δημοκρατία.