Ως εδώ!

H oργή και η συγκίνηση είναι δικαιολογημένα συναισθήματα ύστερα από ένα τέτοιο έγκλημα. Ο κίνδυνος είναι να μείνουμε εκεί. Να πιστέψουμε δηλαδή ότι η δύναμη των δακρύων, μαζί με την εξάντληση της αυστηρότητας της Δικαιοσύνης ή και την αναθεώρηση του ποινικού κώδικα «ώστε να ευθυγραμμίζεται με τις ευαισθησίες της κοινωνίας» όπως είπε ο Πρωθυπουργός, θα αποτρέψουν τον επόμενο φόνο. Δεν θα τον αποτρέψουν.

Χρειάζεται ένα πάνδημο «Ως εδώ!». Αλλά για να έχει κι αυτό αποτελέσματα, πρέπει να απαντηθούν ορισμένες ερωτήσεις. Είναι εισαγόμενη η οπαδική βία; Οχι βέβαια. Ο 23χρονος που κατηγορείται για τον φόνο του Αλκη Καμπανού, τον οποίο αποκαλούμε με ευκολία «Αλβανό», είναι γεννημένος και μεγαλωμένος στην Ελλάδα. Βούλγαρος, αντιθέτως, ήταν ο φίλαθλος που παρασύρθηκε από αυτοκίνητο στις αρχές του 2020 στη Θεσσαλονίκη ενώ προσπαθούσε να ξεφύγει από τους χούλιγκαν που τον κυνηγούσαν: η ελληνίδα οδηγός του αυτοκινήτου κρίθηκε ένοχη για ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο.

Είναι μεμονωμένα αυτά τα εγκλήματα; Ναι, με την έννοια ότι οι δράστες δεν ανήκουν σε μια συγκεκριμένη εγκληματική οργάνωση. Οχι, με την έννοια ότι αυτές οι επιθέσεις έχουν συγκεκριμένα κίνητρα και σχεδιάζονται σε συγκεκριμένους συνδέσμους οπαδών. Μόλις χθες, ο 23χρονος καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 4 ετών και 3 μηνών σε σχέση με αντικείμενα που βρέθηκαν σε σύνδεσμο του οποίου είχε τα κλειδιά – και συγκεκριμένα σουγιάδες, κράνη, βεγγαλικά χειρός, κροτίδες, φτυάρια, σφυριά, δικράνια, μεταλλικούς σωλήνες και ξύλινα ρόπαλα.

Εχει σχέση η οπαδική βία με τη γενικότερη βία που μαστίζει δεκαετίες τώρα την ελληνική κοινωνία; Οχι, με την έννοια ότι, αντίθετα με τους χούλιγκαν, αυτοί που διαπομπεύουν πρυτάνεις, ξυλοκοπούν φοιτητές ή επιτίθενται γενικότερα σε ανθρώπους που διαφωνούν μαζί τους προσδίδουν ιδεολογική χροιά στις πράξεις τους. Ναι, με την έννοια ότι η μήτρα είναι ίδια. Αν η βαρβαρότητα και η βία εντός και εκτός γηπέδων καλλιεργείται ως δείγμα ανδρισμού, όπως επισήμανε η Πρόεδρος της Δημοκρατίας, το ίδιο θα μπορούσε να πει κανείς για τη βαρβαρότητα και τη βία εντός και εκτός οικογενείας. Οσο για τη βαρβαρότητα και τη βία στα πανεπιστήμια ή στους δρόμους, εκείνη καλλιεργείται ως δείγμα μιας κακώς νοούμενης ανυπακοής και μιας χωρίς αντικείμενο αντίστασης.

Βραχυπρόθεσμα, το φαινόμενο αυτό δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί παρά με την καταστολή: την καταγραφή και παρακολούθηση των υπόπτων, τη γρήγορη και παραδειγματική απόδοση δικαιοσύνης όταν γίνονται συλλήψεις και απαγγέλλονται κατηγορίες, τη συνεργασία όλων των εμπλεκόμενων φορέων για την απομόνωση ακραίων στοιχείων που μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα. Μακροπρόθεσμα, βέβαια, όλα είναι ζήτημα παιδείας.

Αντί λοιπόν να ρίχνουμε λάδι στη φωτιά με κραυγές για τον «αλβανό σφαγέα», λες και το ελληνικό DNA είναι άσπιλο, καλό θα είναι να αναζητήσουμε τρόπους για να διαδοθεί όσο το δυνατόν περισσότερο, με όσο το δυνατόν πειστικότερο και αποτελεσματικότερο τρόπο, η έννοια του σεβασμού.