Πάλεψαν {LF}με τον χιονιά, έσωσαν ζωές

Δύο αστυνομικοί της ΕΛ.ΑΣ., ο 37χρονος Γιάννης των ΟΠΚΕ και ο 35χρονος Γιώργος της ΔΙΑΣ, περιγράφουν στα «ΝΕΑ» πώς στάθηκαν με αυταπάρνηση στο πλευρό των πολιτών, την ώρα που ο κρατικός μηχανισμός, εν μέσω της σφοδρής χιονόπτωσης που έφερε η κακοκαιρία «Ελπίς», δεν ανταποκρινόταν στο σύνολό του. Δύο ιστορίες με αρκετά κοινά σημεία, μεταξύ αυτών ο ηρωισμός των στελεχών της ΕΛ.ΑΣ. και ο παρόμοιος τρόπος που σχολιάζουν τις ενέργειές τους λέγοντας ότι «εμείς κάναμε απλά τη δουλειά μας».

Η διάσωση της μικρής Αναστασίας

«Την κουβάλησα για 1,5 χιλιόμετρο, σε όλη τη διαδρομή ήταν σαν να μιλάω με το παιδί μου»

«Είχαμε ενημερωθεί ότι εντός του ωραρίου που θα εργαζόμασταν εκείνη τη νύχτα, 10 το βράδυ με 6 το πρωί, αντί της Δυτικής Αττικής που κινούμαστε συνήθως, θα είχαμε όλο το κομμάτι της Αττικής Οδού, για όποια βοήθεια χρειαζόταν να παρέχουμε. Ηταν πρωτόγνωρο για εμάς, είχε χιονοθύελλα και η μόνη επικοινωνία που είχαμε ήταν με έναν γιατρό που είχε καλέσει στο Κέντρο Επιχειρήσεων της Διεύθυνσης Ασφάλειας Αττικής με συμπτώματα ισχαιμικού επεισοδίου. Ηταν περίπου 10.20 όταν κληθήκαμε, το πρόβλημα, όμως, ήταν ότι ο γιατρός βρισκόταν κάπου στην Περιφερειακή Υμηττού χωρίς να γνωρίζαμε πού ακριβώς. Οταν καταφέραμε να επικοινωνήσουμε, μας εξήγησε ότι είναι μεταξύ 13ης και 14ης εξόδου. Εγώ και η ομάδα μου, 11 άτομα στο σύνολο, είχαμε εισέλθει στην Αττική Οδό αναγκαστικά κινούμενοι αντίθετα, με δύο αγροτικά περιπολικά και ένα τζιπ. Οταν επιχειρήσαμε το ίδιο στην Περιφερειακή Υμηττού, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με το χιόνι. Σκεφτείτε, 40-50 εκατοστά χιόνι, εμείς με αυτού του είδους τα οχήματα, με αλυσίδες, και πάλι, η κίνηση ήταν αδύνατη. Μία λύση υπήρχε: Αφήσαμε τα οχήματα και φτάσαμε πεζοί ως τον γιατρό. Και εκεί, αντί για έναν γιατρό με ένα αμάξι βρήκαμε 100 αυτοκίνητα, με όλους τους οδηγούς και τους επιβαίνοντες να ζητούν τη δική μας βοήθεια». Αυτή είναι η αγωνιώδης περιγραφή στα «ΝΕΑ» του 37χρονου Γιάννη, του έμπειρου ομαδάρχη των Ομάδων Πρόληψης και Καταστολής Εγκληματικότητας (ΟΠΚΕ), των «σκληρών» της ΕΛ.ΑΣ., τον οποίο, η σφοδρή χιονόπτωση που έφερε στην Αττική η κακοκαιρία «Ελπίδα», ανάγκασε, για μια νύχτα, να αφήσει τη διαχείριση επικίνδυνων εγκληματιών για να φέρει εις πέρας μια διαφορετική αποστολή που απαιτούσε λεπτεπίλεπτους χειρισμούς: Την επιχείρηση διάσωσης οδηγών και παιδιών που εγκλωβίστηκαν κατά χιλιάδες στο χιόνι, χωρίς να διαθέτουν τα απαραίτητα για να επιβιώσουν.

Είχε υποστεί μεγάλο σοκ. «Αρχικά βοηθήσαμε τον γιατρό ο οποίος χρειαζόταν μεταφορά σε νοσοκομείο. Δεύτερο κομμάτι του επιχειρησιακού μας σχεδιασμού ήταν να εντοπίσουμε αν χρειαζόταν άλλος ιατρική βοήθεια. Τότε εντοπίσαμε το κοριτσάκι με τον πατέρα του, ο οποίος μας εξήγησε ότι το παιδί είχε τρομερό πονοκέφαλο που είχε προκληθεί από πρόβλημα υγείας στα μάτια του, καθώς το πρωί είχε προγραμματισμένο χειρουργείο στο Παίδων. Τα καύσιμά τους τελείωναν, το παιδί υπέφερε από το κρύο, τροφή δεν είχαν, ούτε νερό. Εμείς κουβαλούσαμε ατομικά σακίδια με νερό και ξηρά τροφή, τα οποία τελικά όποιος χρειάστηκε τα πήρε. Δώσαμε λίγο νερό στο κοριτσάκι γιατί ήταν εκεί από το πρωί, αποκλεισμένο στο χιόνι, ο μπαμπάς της δεν ήξερε τι να κάνει, το τηλέφωνό του είχε μείνει από μπαταρία, οπότε το σοκ που είχε υποστεί το παιδί ήταν μεγάλο. Ηταν σε απελπιστική κατάσταση, κρύωνε, πονούσε, ήταν τσακισμένο. Την τυλίξαμε με μια ισοθερμική κουβέρτα, της φορέσαμε και μπουφάν αλλά ήταν αδύνατον ένα παιδάκι 11 ετών, τόσο κουρασμένο, να περπατήσει σε αυτό το χιόνι. Πριν την ανεβάσω στην πλάτη μου, τη ρώτησα, “έχεις παίξει ποτέ με τον μπαμπά σου κοκορομαχίες στη θάλασσα”. Γιατί, σκεφτείτε την εικόνα, σε μια χιονοθύλλα να εμφανίζονται ξαφνικά 10 αστυνομικοί με τον δικό μας εξοπλισμό μπροστά σε ένα παιδάκι. Επειτα έσκυψα, ανέβηκε στην πλάτη μου και αρχίσαμε το περπάτημα. Την κουβάλησα για ενάμισι χιλιόμετρο, περίπου 20 λεπτά, και σε όλη τη διαδρομή ήταν σαν να μιλάω με το παιδί μου. Δίπλα μας βάδιζαν ο πατέρας της και ο γιατρός, ενώ είχε κληθεί ήδη ομάδα στην έξοδο Δουκίσσης Πλακεντίας να τους παραλάβει κι εμείς συνεχίσαμε μέχρι τις 8.30 τους απεγκλωβισμούς. Οταν τους αφήσαμε, το κοριτσάκι ήταν φανερό ότι ένιωσε τεράστια ανακούφιση, μας ευχαρίστησε κι εκείνη και ο πατέρας της. Από όσο μάθαμε, πήγε στου Ζωγράφου, στον παππού της, καθώς το σπίτι τους ήταν μακριά, στο Μενίδι. Εγώ προσωπικά ξέχασα ό,τι αντιμετωπίσαμε εκείνο το βράδυ, το κρύο, τις κακουχίες, ακόμα και το νερό που μας έλειψε. Το μόνο που μου έχει μείνει είναι το αίσθημα χαράς του παιδιού, αυτή η ανακούφιση που ένιωσε, δεν θυμάμαι τίποτα άλλο από εκείνο το βράδυ. Σας μιλάω ειλικρινά…».

«Κάτι καλό έκανε…». Οσο για τα δικά του παιδιά, ένα αγόρι εννέα ετών κι ένα κοριτσάκι τεσσάρων, ο Γιάννης αναφέρει: «Οταν γύρισα σπίτι, κοιμόντουσαν. Στην τηλεκπαίδευση έμαθα ότι είπαν στους δασκάλους και τους συμμαθητές τους ότι ένιωθαν περήφανα για αυτό που έμαθαν ότι έκανε ο μπαμπάς τους. “Κάτι καλό έκανε ο μπαμπάς μας”, έλεγαν», σημειώνει ο Γιάννης των ΟΠΚΕ με τον επόπτη βάρδιας για εκείνη τη νύχτα στην Αττική Οδό, τον 27χρονο Κωνσταντίνο, υπαστυνόμο Β’, να συμπληρώνει: «Στο πλαίσιο των καθηκόντων μας ήταν ό,τι κάναμε, τίποτα παραπάνω».

Η Ομάδα ΔΙΑΣ σώζει τρίχρονο κοριτσάκι

«Ομόνοια – Αμπελόκηποι σε λιγότερο από τρία λεπτά»

Μερικά 24ωρα μετά την επιχείρηση διάσωσης της μικρής Αναστασίας από την ομάδα των ΟΠΚΕ και με τους περισσότερους δρόμους στο λεκανοπέδιο να παραμένουν μποτιλιαρισμένοι, καθώς τα εκχιονιστικά δεν είχαν προλάβει να ολοκληρώσουν σε κάθε δήμο τις εργασίες διάνοιξης και καθαρισμού των οδών, άλλο ένα κοριτσάκι, τριών χρονών αυτή τη φορά, χρειάστηκε επείγουσα μεταφορά στο νοσοκομείο. Την επιχείρηση διάσωσης μας περιγράφει τόσο ο πατέρας που βρέθηκε, την Πέμπτη 27 Ιανουαρίου, κολλημένος στην κίνηση του κέντρου της Αθήνας με το κοριτσάκι του αναίσθητο στο πίσω κάθισμα όσο και ο επικεφαλής της ομάδας ΔΙΑΣ 107-1 που συνέβαλε καθοριστικά στο να φτάσει το παιδί εγκαίρως στα χέρια των γιατρών.

Βίντεο στο ΤΙΚ ΤΟΚ. «Ημουν καθ’ οδόν από Περιστέρι για το νοσοκομείο, βιαζόμουν λίγο παραπάνω γιατί ανησυχούσα για την υγεία του παιδιού μου, ένα κοριτσάκι τριών ετών. Επειδή ήμασταν κολλημένοι στην κίνηση, είχα ανάψει αλάρμ και πάταγα κόρνες. Τότε με είδε αστυνομικός της ομάδας ΔΙΑΣ και από μακριά με ρώτησε τι συμβαίνει, του εξήγησα ότι πρέπει να πάει το παιδί στο νοσοκομείο και ότι βιαζόμαστε. “Ωραία”, μου λέει, “πήγαινε μπροστά και θα σε συνοδεύσουμε εμείς”. Κι έτσι έγινε. Με πήγαν συνοδεία μέχρι τους Αμπελόκηπους που ήταν η κλινική. Στο νοσοκομείο την ανέλαβαν οι γιατροί, έγινε καλά, σε τρεις μέρες ήταν σπίτι. Τη μέρα εκείνη, βγήκα έξω μετά από λίγο να τους ευχαριστήσω αλλά ήταν σε ώρα υπηρεσίας και είχαν φύγει. Οπότε έκανα ένα βίντεο καθώς έχω έναν λογαριασμό στο ΤΙΚ ΤΟΚ με πολλούς ακόλουθους και σκέφτηκα ότι κάποιος ίσως μετέφερε το μήνυμά μου στη συγκεκριμένη ομάδα ΔΙΑΣ. Εν τέλει, την επόμενη μέρα, όντως, τον έναν αστυνομικό από τους τέσσερις τον ειδοποίησε ένας φίλος του που είδε το βίντεο και με πήρε τηλέφωνο στο μαγαζί μου, το οποίο αναφέρεται στο προφίλ μου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τον ευχαρίστησα, στη συνέχεια βρήκα και τους υπόλοιπους της ομάδας και είχα την ευκαιρία να τους ευχαριστήσω κι εκείνους τηλεφωνικά», αφηγείται στα «ΝΕΑ» ο Αλέξανδρος, πατέρας του τρίχρονου κοριτσιού.

«Βοηθάμε όποιον έχει ανάγκη». Την ίδια ιστορία, με περισσότερες λεπτομέρειες, περιγράφει στα «ΝΕΑ» ο 35χρονος Γιώργος, επικεφαλής της συγκεκριμένης ομάδας ΔΙΑΣ, ιδιαίτερα έμπειρος σε περιστατικά συνοδείας πολιτών σε νοσοκομείο: «Την περασμένη Πέμπτη είχαμε πρωινή βάρδια. Ηταν η πρώτη μέρα μετά τη χιονόπτωση που κινούμασταν με μηχανές καθώς είχαν ανοίξει οι κεντρικοί δρόμοι. Είχαμε εντολή, για την ασφάλειά μας, να κινούμαστε σε κεντρικούς άξονες που είχαν καθαριστεί από πάγο. Ακόμα στους δρόμους ήταν εκχιονιστικά οπότε είχε κίνηση. Εμείς βρισκόμασταν – τέσσερα άτομα με δύο μηχανές – στη Σταδίου όταν ένα σκούτερ μας ενημέρωσε ότι στην Κολοκοτρώνη υπάρχει όχημα κολλημένο στο μποτιλιάρισμα με ένα παιδάκι ανάισθητο στο πίσω κάθισμα. Πήγαμε άμεσα κινούμενοι ανάποδα και μόλις φτάσαμε κοντά τον ρωτήσαμε πού θέλει να πάει. Μας είπε, “στο Παίδων”. Στο πίσω κάθισμα είδαμε τη μαμά του παιδιού που προσπαθούσε να το κρατήσει ξύπνιο. Αρχίσαμε να τρέχουμε, βάλαμε σειρήνες για να ανοίξουμε δρόμο, αν και ήταν αρκετά επικίνδυνο για εμάς στα μηχανάκια λόγω της ολισθηρότητας των δρόμων. Οσο προχωρούσαμε, επειδή είχε πολλή κίνηση, αποφασίσαμε να περάσουμε από Εξάρχεια όπου οι δρόμοι όμως δεν είχαν ακόμα καθαριστεί. Ανεβήκαμε τη Σίνα, την Ασκληπιού, περάσαμε ανάμεσα από χιόνια, πάγους και εκχιονιστικά, βοήθησε κι ο Θεός βέβαια και δεν είχαμε κανένα ατύχημα, και έτσι το παιδάκι έφτασε σε λιγότερο από τρία λεπτά στο νοσοκομείο, μια διαδρομή που θα τους έπαιρνε τουλάχιστον μισή ώρα τη μέρα εκείνη. Μόλις φτάσαμε έξω από το νοσοκομείο, το παιδί – ένα πανέμορφο κοριτσάκι, ξανθό με μπούκλες – είχε συνέλθει ελαφρώς. Βοηθήσαμε τον πατέρα να το πάρει αγκαλιά κι έτρεξε μέσα. Η μητέρα του παιδιού μας φώναξε από μακριά “ευχαριστώ”. Οταν βγήκε να μας αναζητήσει ο πατέρας εμείς είχαμε ήδη φύγει. Δύο μέρες μετά, μας ενημέρωσαν για το βίντεο του, το είδα, αναγνώρισα τον άνθρωπο και το αυτοκίνητο, του στείλαμε μήνυμα, μας είπε ευχαριστώ και αν μπορεί να κάνει κάτι για εμάς. Εμείς τον ρωτήσαμε πώς είναι το παιδί και του είπαμε ότι δεν χρειάζεται να κάνει απολύτως τίποτα γιατί αυτή είναι η δουλειά μας. Σίγουρα ήταν αντίξοες οι συνθήκες αλλά ειδικά όταν πρόκειται για τη ζωή ενός παιδιού θα βοηθήσουμε με ακόμα μεγαλύτερο ζήλο. Κάθε άνθρωπος που πρέπει να πάει στο νοσοκομείο καθημερινά και χρειάζεται τη συνοδεία μας είναι σαν να είναι δικός μας. Γι’ αυτό πληρωνόμαστε, εξάλλου, για να βοηθάμε όποιον έχει ανάγκη».