Η αλεπού είναι και αυτή κυνήγι. Ο κυνηγετικός μας νόμος την περιλαμβάνει στα άγρια ζώα, που τα χαρακτηρίζει ως «θηράματα». Κυνήγια δεν είναι μόνον τ’ άγρια ζώα και πτηνά των οποίων τρώγεται το κρέας, αλλά και τ’ άγρια ζώα και πτηνά των οποίων ο φόνος αποβαίνει ωφέλιμος. Και είναι ωφέλιμος ο φόνος τους γιατί μας προμηθεύει το πτέρωμά τους και το δέρμα τους, ελαττώνει τις ζημιές που προξενούν στους αγρότας, στους γεωργούς και γενικά στους γαιοκτήμονας και τέλος περιορίζει τις καταστροφές που προξενούν στα κυνήγια που μας παρέχουν το κρέας τους. Ενας λοιπόν πραγματικός κυνηγός πρέπει να επιδίδεται με φανατισμό στην εξόντωσι των επιβλαβών αγρίων ζώων και πτηνών για τους λόγους που ανέφερα. Αλλά, για να επιτυγχάνη ο σκοπός αυτός πρέπει οι κυνηγοί μας, και εννοώ τους νεώτερους, ν’ αποκτήσουν γενικές, τουλάχιστον, γνώσεις της βιολογίας των επιβλαβών ζώων και πουλιών. Θ’ αρχίσω λοιπόν από την περιγραφήν της αλεπούς. Της αξίζει δα αυτή η προτίμησις αφού κατά γενικήν αναγνώρισιν είναι το πονηρότερο.

Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.

Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε

Ή εγγραφείτε

Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ