Τα «χιτ» των γηπέδων

Πώς το έλεγε μια παλιά διαφήμιση; «Τραγουδάτε στο μπάνιο;». Και στο μπάνιο και παντού! Κυρίως στο γήπεδο. Οπου υπάρχει μπάλα (και μπαλάκι). Στην Αυστραλία, στο Οπεν, όλο το στάδιο τραγουδούσε, για χάρη της Μαρίας Σάκκαρη, ρυθμικά το τραγούδι που χάρισε στην Ελλάδα την πρώτη και μοναδική μέχρι στιγμής νίκη της στον διαγωνισμό της Eurovision, το «My Number One», της Ελενας Παπαρίζου. Η ελληνίδα τενίστρια το απόλαυσε και πήρε δύναμη στους αγώνες. Επιτυχίες που έχουν γράψει ιστορία και στα γήπεδα ήταν και είναι πολλά. Αμέτρητες φορές έχουμε φωνάξει, έχουμε τραγουδήσει στον παλμό της κερκίδας ένα τραγούδι που έγινε επιτυχία εντός κι εκτός συνόρων. Ταιριάζει με το κλίμα και το πάθος ενός αγώνα, της δίψας για την επιτυχία.

Το ζήσαμε τις μέρες της απόλυτης ευτυχίας στο ΣΕΦ με την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου από την Εθνική ομάδα μπάσκετ το 1987. Τότε που το «The final countdown» των Europe ουσιαστικά… αντικατέστησε τον εθνικό μας ύμνο! Η «Τελική αναμέτρηση» είναι ένα τραγούδι του σουηδικού rock συγκροτήματος Europe, το οποίο συμπεριλήφθηκε στο ομώνυμο άλμπουμ τους, το 1986, επίσης ήταν το πρώτο single που κυκλοφόρησε από αυτόν τον δίσκο. Το single έφτασε νούμερο 1 στα chart 25 χωρών, ενώ στις ΗΠΑ έφτασε το νούμερο 8 στα Billboard Hot 100. Για μας είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό τραγούδι. Είναι το σημάδι μιας ολόκληρης εποχής. Τότε που γίναμε σημαντικοί σε όλο τον κόσμο και πολύ παραπάνω από ένα number one!

Λίγες μέρες μετά τον θρίαμβο, εμπνευσμένα τραγουδούσαν «Είμαστε πια πρωταθλητές οι Φατμέ με τη φωνή του Νίκου Πορτοκάλογλου. Το τραγουδάμε ακόμη σε κάθε απονομή όπως το «We are the Champions» των Queen του Φρέντι Μέρκιουρι. Σε ίδιους ρυθμούς από την ίδια μπάντα το «We will rock you», που παραφράζεται βέβαια για άλλους σκοπούς όχι και τόσο ευγενικούς στο φινάλε του.

Αν η Εθνική Ελλάδας τα πήγαινε καλύτερα το 1994 στο Μουντιάλ των ΗΠΑ θα είχε και μεγαλύτερη απήχηση το «Γεια σου Ελλάδα» των Γιάννη Πάριου, Μάριου Τόκα.

Σίγουρα πάντως σχεδόν σε κάθε αγώνα της «γαλανόλευκης» (και όχι μόνο) ακούγεται εδώ και χρόνια το «Ας κρατήσουν οι χοροί» του Διονύση Σαββόπουλου. Η κατάληξη με το «Εθνική Ελλάδας, γεια σου» το έχει κάνει θρύλο, ενώ έπαιξε και στην τελετή λήξης του Αθήνα 2004.

Ο απόλυτος ύμνος
Tο «You’ll never walk alone» δεν είναι ύμνος για κάποια ομάδα, δεν είναι καν ποδοσφαιρικό άσμα. Εγινε τέτοιο όταν οι οπαδοί της Λίβερπουλ είχαν τη συνήθεια να το τραγουδούν στο γήπεδο. Το 1963 έγινε επιτυχία από μια ντόπια μπάντα, τους «Gerry and The Pacemakers» και σήμερα έχει ξεπεράσει τα όρια του «Ανφιλντ» και έχει γίνει must σε πολλά γήπεδα του πλανήτη. Το «Πέρασε η μπόρα, πέρασε», όταν το έγραψε ο Νίκος Ζιώγαλας και το ερμήνευσε με την Αναστασία Μουτσάτσου, σίγουρα δεν είχε στο μυαλό του, πως το 2004 θα επανακυκλοφορήσει με τον τίτλο «Μόνη ξανά δεν θα σ’ αφήσω» και θα αποτελέσει τον ύμνο στην προσπάθεια αναγέννησης της ΑΕΚ, από τον Ντέμη Νικολαΐδη.

«You’re simply the Best»
Εμεινε επίσης στην ιστορία το αμερικάνικο «Eye of the Tiger» που έγινε συνώνυμο του κινηματογραφικού «Ρόκι» του Σταλόνε μαζί με το «Gonna fly now» του Bill Conti. Το αυτό συνέβη με το «You’re simply the Best» της Τίνα Τάρνερ. Τα τελευταία χρόνια, το «Seven nation army», δημιουργία των «The White Stripes» έγινε παραλλαγή στα ελληνικά για χάρη του Ερνέστο Βαλβέρδε και του Σεμπάστιαν Λέτο! «Die Meister! Die Besten! Les grandes équipes! The champions!». Πηγή έμπνευσης του δημιουργού του Τόνι Μπρίτεν ήταν το «Zadok the priest», το οποίο γράφτηκε για την ενθρόνιση του άγγλου βασιλιά Γεωργίου Β’ το 1727. Αυτή την εισαγωγή κάνει για τους πρωταθλητές του ο ύμνος του Τσάμπιονς Λιγκ που από το 1992 ως σήμερα μας συνοδεύει σε κάθε μεγάλη ποδοσφαιρική βραδιά. Για πολλούς μάλιστα έχει γίνει και ringtone στο κινητό τους.