Πιέσεις

Η φίλη μου ήταν έξαλλη, κι ας μην ήταν ανάμεσα στους αποκλεισμένους της Αττικής Οδού. Εβλεπε όμως τις εικόνες στην τηλεόραση, ήταν αδύνατο να κυκλοφορήσει στον δρόμο ή να πάει στη δουλειά της κι έτρεμε μην της κοπεί το ρεύμα. Ολοι της φταίγανε, οι εργολάβοι, ο δήμαρχος, ο Πατούλης, ο ΔΕΔΔΗΕ, η Τροχαία και, φυσικά, η κυβέρνηση, αλλά όχι ο Στυλιανίδης, δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί τα βάζανε με τον Στυλιανίδη ή μάλλον μπορούσε και παραμπορούσε. Κι ύστερα άκουσε τις δηλώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, και θυμήθηκε, και την έπιασε τρόμος, και είπε «καλά είμαστε».

Η δουλειά της αντιπολίτευσης είναι φυσικά να ελέγχει την κυβέρνηση και ανάμεσα στα μέσα που διαθέτει είναι η πρόταση δυσπιστίας. Χρειάζεται όμως πραγματικό θράσος για να ζητάει ο Αλέξης Τσίπρας από όλες τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις να ενωθούν για να απαλλαγεί η χώρα από το «καθεστώς Μητσοτάκη». Η ορολογία αυτή, δανεισμένη από το λεξιλόγιο του γνωστού αρθρογράφου της «Αυγής», παραπέμπει σε μια αντιδημοκρατική πραγματικότητα, κάτι σαν το καθεστώς του Πούτιν ή του Σι Τζινπίνγκ, και όχι σε μια κυβέρνηση που αφενός έχει εκλεγεί με μεγάλη πλειοψηφία και αφετέρου εξακολουθεί να κυριαρχεί στις δημοσκοπήσεις. Και χρησιμοποιείται όχι από έναν πολιτικό με λευκό κυβερνητικό μητρώο, αλλά από τον πρώην εταίρο του Πάνου Καμμένου επί των ημερών του οποίου η χώρα γνώρισε μια Μάνδρα και ένα Μάτι.

Οι λόγοι που ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ κατέφυγε σε αυτή την κίνηση είναι προφανείς: oι πιέσεις που δέχεται τόσο από τη δημοσκοπική ενίσχυση του ΚΙΝΑΛ μετά την αλλαγή ηγεσίας όσο και από τους πούρους αριστερούς συντρόφους του που αντιδρούν στην εκλογή αρχηγού από τη βάση μιλώντας για υποταγή του κόμματος στο «σταρ σίστεμ». Αναρωτιέται όμως κανείς πώς θα κλιμακώσει ο Τσίπρας την αντεπίθεσή του μετά την απαίτηση για εκλογές και την κατάθεση πρότασης δυσπιστίας. Θα ηγηθεί λαϊκών «αντικαθεστωτικών» κινητοποιήσεων έξω από το Μαξίμου; Θα κηρύξει εκστρατεία πολιτικής ανυπακοής; Θα κάνει απεργία πείνας;

Ο Νίκος Ανδρουλάκης θα στριμωχτεί, καθώς θα κληθεί να αποφασίσει πολύ γρήγορα αν θα ασκήσει σοβαρή αντιπολίτευση ή θα πλειοδοτήσει σε ασκήσεις λαϊκισμού. Για την κυβέρνηση, πάλι, η εξέλιξη αυτή είναι μάλλον ένα απρόσμενο δώρο, αφού θα λειτουργήσει αφυπνιστικά και συσπειρωτικά. Αρκεί βέβαια ο Πρωθυπουργός να μην επενδύσει αποκλειστικά στη σύγκριση, να μην εξαντλήσει τα πυρά στη σύγκρουση, αλλά να χρησιμοποιήσει την ευκαιρία που του προσφέρει ο αντίπαλός του για να δείξει στους πολίτες ότι αναγνωρίζει, μαθαίνει, διορθώνει, οργανώνει.

Γιατί πραγματικά το τελευταίο που χρειαζόμαστε ύστερα από όλη την ταλαιπωρία με την Κόβιντ και όλη τη σύγχυση με την «Ελπίδα» είναι ένα κοινοβουλευτικό τριήμερο ανταλλαγής οργισμένων εξυπνάδων.