Η Παναγία των Πατησίων

Την περασμένη εβδομάδα, δύο καταγγελίες για βιασμό και ο άγριος ξυλοδαρμός μίας γυναίκας από τον σύντροφό της απασχόλησαν την ειδησεογραφία. Οχι, απλώς, την απασχόλησαν, την υπερχείλισαν. Και ναι μεν για την υπόθεση του ξυλοδαρμού ο ένοχος παραδόθηκε και ομολόγησε την πράξη του. Οσον αφορά τις καταγγελίες, η απόφαση έχει ήδη βγει από τα δικαστήρια των σόσιαλ μίντια αλλά, για την οικονομία της κουβέντας, ας εμπιστευτούμε το ένστικτο του κοινού. (Ειδικά μάλιστα για τον φερόμενο ως βιαστή ιερέα της εκκλησίας στα Πατήσια, οι ψίθυροι ότι η καταγγελία ήταν στημένη από κάποιους που αποκλείστηκαν από τα συσσίτια επειδή δεν είχαν τα απαραίτητα δικαιολογητικά, σπάει το φράγμα της γελοιότητας).

Πάμε τώρα παρακάτω. Ποια από τις τρεις περιπτώσεις ιντριγκάρισε περισσότερο την κοινή γνώμη και ενεργοποίησε κομματικά αντανακλαστικά; Ο ξυλοδαρμός και η κυνική ομολογία του νταή που είχε ψωμοτύρι να δέρνει και να μαχαιρώνει τις συντρόφους του; Οχι. Ο καταγγελλόμενος βιασμός μίας ανήλικης που, σύμφωνα με τα αναφερόμενα στην κατάθεσή της, ο ιερέας εκμεταλλευόταν την πίστη της και την εμπιστοσύνη της προκειμένου να ασελγήσει; Ούτε.

Η υπόθεση της Γεωργίας Μπίκου ήταν αυτή που ανέβηκε στα πολύ ψηλά της ειδησεογραφίας, που τροφοδότησε το ενδιαφέρον και την περιέργεια του κοινού και τροφοδοτήθηκε από αυτά. Διότι έχει πιο πιπεράτα στοιχεία. Σουίτες πολυτελών ξενοδοχείων, πριβέ πάρτι, σαμπάνιες, ινφλουένσερς, χάπια βιασμού και πλούσιους. Κυρίως τέτοιους. Αναμενόμενο. Για πόσο να συντηρήσει τη δημόσια συζήτηση ο κατ’ εξακολούθηση βιασμός μίας 16χρονης «Παναγίας των Πατησίων»; Για όσο κρατά η αντιπαράθεση «Τι ήθελε η 16χρονη στην εξομολόγηση» εναντίον του «Τι ήθελε η 24χρονη στη σουίτα». (Παρεμπιπτόντως, και οι δύο ερωτήσεις καλύπτονται από την ίδια απάντηση. Και τα δύο κορίτσια βρέθηκαν εκεί που βρέθηκαν διότι έτσι γούσταραν και συζήτηση κομμένη).

«Κάτω οι πλούσιοι»

Αυτές οι διαφοροποιήσεις είναι αναμενόμενες και, εν μέρει, αιτιολογημένες όταν γίνονται σε εκπομπές «ευρύτερου καλλιτεχνικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος», τα, κοινώς, «πρωινάδικα» και «μεσημεριανάδικα» δηλαδή. Τι συμβαίνει όμως όταν σε αυτές επενδύει ένα κόμμα; Οχι μικρό και περιθωριακό αλλά αυτό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Που διαλέγει από το «πανέρι των ευκαιριών» ποιος βιασμός προσφέρεται καλύτερα για κομματική εκμετάλλευση. Κάνοντας γαργάρα, για να το πω λαϊκά, ότι η Νέα Δημοκρατία είναι αυτή που αυστηροποίησε το ποινικό πλαίσιο των πράξεων που αφορούν σε βιασμό και προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας. Τροποποιήσεις που οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ καταψήφισαν.

Την περασμένη Παρασκευή, η νεολαία του κόμματος διοργάνωσε συγκέντρωση στο Σύνταγμα. Οπως γράφει μάλιστα σε μία σχετική αφίσα – κάλεσμα «…Ενάντια στη συγκάλυψη των κυκλωμάτων βιαστών στη Θεσσαλονική». Οτι τι δηλαδή; Δευτερευόντως είμαστε υπέρ των θυμάτων; Πρωτίστως είμαστε εναντίον των βιαστών; Ή μάλλον, όχι εναντίον όλων των βιαστών αλλά μόνο κάποιων συγκεκριμένων; Των πλουσίων; Οι φτωχοί και οι μη προνομιούχοι δεν βιάζουν; Διότι άλλα λέει το αστυνομικό δελτίο.

«Πλούσιοι, νέοι, ωραίοι, σεξιστές, δεν μας κάνει εντύπωση που είναι βιαστές» έγραφε το τρικάκι με την υπογραφή της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ. Και νομίζω ότι τέτοια συνθήματα έχουν να ακουστούν από την εποχή της ανόδου του Χίτλερ στην εξουσία και της Ιταλίας του Μουσολίνι. Με κάτι τέτοια άρχισαν τα πογκρόμ εναντίον των Εβραίων, ακριβώς όμως. Με αυτήν την απολύτως ολοκληρωτική εξίσωση που λέει ότι εφόσον είναι πλούσιος, είναι ένοχος a priori ακόμη και για εγκλήματα που δεν έχουν τελεστεί.

Για τη νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ, ο βιασμός είναι έγκλημα μόνο αν έχει ταξικό πρόσημο. Ή μάλλον, για να το πω με το όνομά του, μόνο όταν αναμοχλεύει τα πιο χαμηλά ένστικτα. Μόνο που έτσι δεν πείθουν κανένα (ικανοποιούν μόνο τον κομματικό τους εγωκεντρισμό) ότι είναι «με την κάθε Γεωργία». Είναι με τις Γεωργίες αυτού του κόσμου υπό προϋποθέσεις – υποτιμώντας τες επί της ουσίας – και εναντίον των βιαστών κατ’ επιλογή.